Σχεδόν έναν χρόνο μετά το περιστατικό στη ταβέρνα τους που έγινε διεθνής είδηση, οι ιδιοκτήτες της Αξιώτισσας μιλούν στο NEWS 24/7 και υπερασπίζονται τη θέση αρχή που πήραν στο Παλαιστινιακό ζήτημα.
του Νίκου Γιαννόπουλου
Μέσα Αυγούστου στην Αξιώτισσα της Νάξου, ένα από τα κατά γενική ομολογία must για φαγητό στο νησί. Είναι ημέρα Τρίτη που σημαίνει ότι το μαγαζί, παρά την τρομερή ζήτηση, είναι κλειστό. Η ξεκούραση φαντάζει (και είναι) απαραίτητη μέσα σε μία εξαντλητική σεζόν.
Μάς υποδέχεται η Σοφία με την εξαιρετική σπιτική λεμονάδα του μαγαζιού. Στο εσωτερικό στεκόμαστε σ’ αυτό το αυτοκόλλητο που προκάλεσε το…χάος της 25ης Αυγούστου, όταν μία παρέα βρετανοϊσραηλινών θέλησε να κάνει επίδειξη κυνισμού στην ταβέρνα και να φύγει χωρίς καν να πληρώσει.
Ηταν ένα περιστατικό που σχολίασε όλη η Ελλάδα, ακόμα και ο Αδωνις Γεωργιάδης. Ο Γιάννης και η Σοφία, οι ιδιοκτήτες της Αξιώτισσας, βρέθηκαν στη δίνη του κυκλώνα, γιατί με τη στάση τους τόνισαν το προφανές, ότι το Ισραήλ κάνει ένα γενοκτονικό πόλεμο στη Γάζα.
Παρά τις αναρίθμητες απειλές θανάτου, η Σοφία και ο Γιάννης κράτησαν. Και αφού κράτησαν, σήμερα αντιμετωπίζουν τις συνέπειες αφού οι αρχές ερευνούν αν οι δύο επιχειρηματίες παραβίασαν τον…αντιρατσιστικό νόμο.
Εφτασε ο Γιάννης στο μαγαζί, αφού είχε μόλις καταθέσει στο αστυνομικό τμήμα Χώρας Νάξου για το περιστατικό, 11,5 μήνες μετά το συμβάν.
Και άρχισε η κουβέντα που θα διαβάσετε ακριβώς παρακάτω. Μία κουβέντα όχι μόνο για το περιστατικό, αλλά για το ρίσκο που πήραν οι δύο αυτοί άνθρωποι, για το κύμα συμπαράστασης αλλά και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Νάξος που υποφέρει στα χέρια του υπερτουρισμού.
Περιμένατε ποτέ ότι θα συμβεί σε αυτό το μαγαζί ένα σκηνικό σαν αυτό που συνέβη στις 25 Αυγούστου πέρυσι;
Σοφία: Γιατί όχι; Έχουν συμβεί άπειρα τέτοια περιστατικά παντού σε όλη την Ελλάδαν και εδώ στη Νάξο, στο Χαλκί αλλά βέβαια δεν πήραν τέτοιες διαστάσεις. Ίσως δεν περιμέναμε την έκταση λοιπόν…
Γιάννης: Μπορείς να πεις ότι είναι ένα συνηθισμένο γεγονός μιας παρέας Βρετανοεβραίων,
που είδαν ένα αυτοκόλλητο. Δεν τους άρεσε. Αυτό που ήταν διαφορετικό σε αυτή την περίπτωση ήταν πρώτα απ’ όλα η σύνθεση των ανθρώπων. Ειδικά η μία γυναίκα ήταν εξέχον, κορυφαίο στέλεχος οργανισμού που προωθεί τα στρατηγικά συμφέροντα του Ισραήλ. Η οποία βέβαια δεν το άφησε το πράγμα να πέσει κάτω. Γι’ αυτό κιόλας έγινε μετά η δημοσίευση από την Daily Mail. Κάπως έτσι πήρε διεθνείς διαστάσεις.
Το μετά ήταν δύσκολο να το διαχειριστείτε επικοινωνιακά και ουσιαστικά;
Σοφία: Η δυσκολία έγκειται στην εποχή που έγινε το περιστατικό. Δηλαδή ήταν μέσα στο πικ της σεζόν και επειδή έχουμε πάρα πολλή δουλειά εδώ, έπρεπε ταυτόχρονα να ασχολούμαστε και με αυτό το κομμάτι. Γιατί μετά τις δηλώσεις που έκαναν και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και ο Άδωνις, το θέμα εξελίχθηκε σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Έγινε επερώτηση στη Βουλή, πήρε τρομερές διαστάσεις. Να πούμε ότι τις πρώτες μέρες δεχτήκαμε και απειλητικά τηλεφωνήματα και mails συν τον ψηφιακό πόλεμο που δεχτήκαμε με μαζικές αρνητικές κριτικές από Ισραηλινούς.
Γιάννης: Επειδή έρχομαι πρωί εδώ, δηλαδή από τις 6 η ώρα, το τηλέφωνο χτυπούσε συνέχεια τις πρώτες δύο μέρες και δεχόμασταν απειλές θανάτου, κυρίως από το εξωτερικό. Μετά ξεκίνησαν οι Έλληνες, αυτό το κομμάτι κράτησε άλλες δύο μέρες. Ταυτόχρονα βέβαια πρέπει να πω ότι δεχθήκαμε πολύ περισσότερα τηλέφωνα αλλά και μηνύματα συμπαράστασης. Πολλά ήταν πολύ συγκινητικά. Είχαμε και αρκετές επισκέψεις ανθρώπων εδώ στο μαγαζί που μας έφερναν δώρα και περισσότερα αυτοκόλλητα για την Παλαιστίνη…
Κάναμε το αυτονόητο. Δηλαδή ουσιαστικά υπερασπιστήκαμε μια θέση ηθικής τάξεως απέναντι στον γενοκτονικό πόλεμο που γίνεται απέναντι στον παλαιστινιακό λαό. Υπερασπιστήκαμε αυτή τη θέση μας, την οποία την έχουμε εκφράσει και δημόσια με τα αυτοκόλλητα και τις αφίσες.
Απλώς, αυτό που μας έκανε τρομερή εντύπωση ήταν η ανταπόκριση του κόσμου και όχι μόνο ανθρώπων οι οποίοι μπορείς να πεις ότι είναι και πολιτικοποιημένοι με την κλασική έννοια, αλλά πολλών ανθρώπων
διαφορετικών. Μας πήραν τηλέφωνο εργάτες από την Ιρλανδία, εστιάτορες από το Ιόνιο, ακόμα και παπάδες οι οποίοι άρχισαν να μας λένε και τα δικά τους προβλήματα σε σχέση με την Ιεραρχία της Εκκλησίας και ότι προσπαθούν να μιλήσουν αλλά δεν τους αφήνουν κλπ. Μας πήραν άνθρωποι ακόμα και από το Καζακστάν.
Σοφία: Στο κινητό μου τηλέφωνο πήρα μηνύματα ακόμα και από το Μαρόκο. Το Instagram χτυπούσε με μηνύματα όλο το χειμώνα. Ήταν τρομερό όλο αυτό.
Νιώσατε κάποια στιγμή ότι ρισκάρετε τη δουλειά σας, την εμπορικότητα σας, αυτό που έχετε χτίσει εδώ και πολλές δεκαετίες κτλ;
Σοφία: Εννοείται, τις πρώτες μέρες κιόλας δεν ξέραμε πού θα καταλήξει όλο αυτό.
Γιάννης: Αυτή η ιστορία και κάτω από το βάρος των απειλών και της απόπειρας τρομοκράτησης, δεν ξέραμε πώς θα εξελιχθεί. Στην πραγματικότητα βέβαια, την τρίτη μέρα, όταν εμφανίστηκαν εδώ πέρα μαζικά άνθρωποι με μπλούζες παλαιστινιακές και κεφίγιες, ήταν ανακουφιστικό. Η αλληλεγγύη έκανε το θαύμα της!
Σοφία: Οπωσδήποτε, υπήρχε όλο αυτό το απειλητικό κλίμα και τώρα που αναζωπυρώθηκε κάπως η φάση, το βλέπουμε ξανά στα social media αν και πιο υποτονικό. Ωστόσο και πάλι τα περισσότερα μηνύματα που παίρνουμε είναι θετικά και αλληλέγγυα, όπως η ανακοίνωση της Αντιπολεμικής Πρωτοβουλίας Σύρου ή η αφισούλα του BDS.
Σε κάθε περίπτωση, ελλοχεύει πάντα ένας κίνδυνος, το κομμάτι, ας το πούμε των αντιποίνων και από την πλευρά της κυβέρνησης, γιατί σαν μαγαζί, σαν επιχείρηση τέλος πάντων, είσαι ευάλωτος. Τώρα προσέχουμε τρεις φορές παραπάνω.
Η υπόθεση που βρίσκεται τώρα; Γιατί κάνατε μια ανάρτηση πριν περίπου 5-6 μέρες ότι σας κάλεσαν να καταθέσετε…
Γιάννης: Πρέπει να γυρίσουμε πίσω σχεδόν ένα χρόνο, στις δηλώσεις του Μαρινάκη ότι θα πρέπει να διερευνηθεί η υπόθεση δικαστικά για το αν έχουν προκύψει αδικήματα. Την επόμενη ακριβώς μέρα δόθηκε εντολή από την Εισαγγελία, η οποία κοινοποιήθηκε και στο αστυνομικό τμήμα, να γίνει διερεύνηση του περιστατικού. Εμείς το μάθαμε λίγες βδομάδες μετά. Δεν ήθελαν να φανεί ότι κατά κάποιο τρόπο η δικαιοσύνη εργαλειοποιείται.
Αυτό που μας είπαν είναι ότι η υπόθεση θα πάει στην Εισαγγελία Σύρου, η οποία θα εξετάσει αν υφίσταται πιθανότητα δίωξης. Δεν είχε κλείσει η υπόθεση, δεν ήταν στο αρχείο. Από το τμήμα με πήραν πριν από λίγες ημέρες και κατέθεσα τελικά σήμερα (σσ Τρίτη 11 Αυγούστου 2026). Η έρευνα συνεχίζεται για να διαπιστωθεί αν έχουν τελεστεί αξιόποινες πράξεις με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο.
Σοφία: Γενικώς, το Ισραήλ προσπαθεί να διαμορφώσει μια κατάσταση στην Ελλάδα ώστε οι Ισραηλινοί πολίτες να αισθάνονται “ασφαλείς”. Θυμόμαστε την υπόθεση με το δήμαρχο της Αθήνας, τον Δούκα, να καθαρίσει την Αθήνα από τα συνθήματα για την Παλαιστίνη. Προσπαθούν, εν πάση περιπτώσει, να διασφαλίσουν ότι οι πολίτες τους, όταν βρίσκονται στην Ελλάδα, θα έχουν ένα ασφαλές και χαλαρό περιβάλλον για να μπορούν να συνεχίσουν τις διακοπές τους, τις δραστηριότητές τους, τις αγοραπωλησίες τους, τον εποικισμό τους, όπως θέλει το λέει ο καθένας.
Και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο αποφάσισαν προφανώς να τελειώνουν και με τα περσινά. Πέρυσι είχαμε και την διαδήλωση στη Σύρο ενάντια στο ισραηλινό κρουαζιερόπλοιο, στην οποία πιάστηκαν εξαπίνης και το πλοίο δεν έδεσε τελικά. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, οι ελληνικές αρχές θέλησαν να αποδείξουν πόσο υποτελείς είναι.
Άρα καταθέσατε..
Γιάννης: Σήμερα, είναι φρέσκο. Κατέθετα για περίπου 40 λεπτά. Περιέγραψα τα περιστατικά έτσι όπως έγιναν αλλά κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει με την υπόθεση. Τέλος πάντων, αναμένουμε
Σοφία: Είναι πολιτικής φύσης η υπόθεση.
Γιάννης: Εγώ πιστεύω ότι κρατάνε την υπόθεση ζεστή, όπως και αυτή της Σύρου σαν έναν τρόπο παρενόχλησης και τρομοκράτησης. Ο στόχος τους, πιστεύω σε πρώτη φάση, είναι αυτός. Αν ζορίσουν τα πράγματα, μπορεί να αρχίσουν και διώξεις.
Δηλαδή, πιστεύω ότι θα είναι πολιτική απόφαση της δίωξης και όχι νομική, με βάση τα πραγματικά περιστατικά. Θα είναι καθαρά πολιτική απόφαση. Εξάλλου, στην Κρήτη και στη Ρόδο διαδηλωτές έχουν παραπεμφθεί ήδη με τον αντιρατσιστικό νόμο. Γίνεται δηλαδή μια εργαλειοποίηση του νόμου από την ανάποδη.
Η επίσημη τοπική κοινωνία εδώ, ο Δήμος, η Περιφέρεια, σας στήριξαν;
Γιάννης: Οι τοπικές αρχές, σιγήν ιχθύος.
Σοφία: Ναι. Τουμπεκί ψιλοκομμένο. Ωστόσο, ο Σύλλογος Ξενοδόχων και ο Σύλλογος Μαζικής Εστίασης είχαν ιδιαίτερα υποστηρικτική στάση.
Γιάννης: Η ανταπόκριση που είχαμε ήταν πολύ θετική. Εντάξει, υπήρχαν και κάποιοι κακοπροαίρετοι.
Σοφία: Δεν είναι απλά κακοπροαίρετοι παιδιά. Τώρα εδώ που τα λέμε είναι και ζήτημα πολιτικής τοποθέτησης απέναντι στα πράγματα. Εμείς εδώ δεν κρύψαμε ποτέ την πολιτική μας τοποθέτηση.
Εκτός από αυτό, μήπως είναι και ζήτημα ανταγωνισμού, μήπως βρήκαν την ευκαιρία κάποιοι να σας
πλήξουν επιχειρηματικά;
Γιάννης: Εντάξει, κάποιοι μας μποϋκοτάρουν. Διαδίδουν ψέματα, συκοφαντίες. Μία παρέα μας το είπε εφέτος, ότι τους προέτρεψαν να μην έρθουν σε μας να φάνε. Αυτά δεν μπορείς να τα αποφύγεις, ειδικά όταν παίρνεις ξεκάθαρες θέσεις σε ζητήματα όπως το παλαιστινιακό αλλά και σε τοπικά προβλήματα.
Σοφία: Ξέρουμε, επίσης, ότι η ΑΑΔΕ ήρθε στο μαγαζί undercover και το μάθαμε μετά από 10 μέρες. Δεν το έκαναν σε άλλους στη Νάξο φέτος.
Είχατε κάποια ενόχληση από επίσημη υπηρεσία του Ισραήλ πέρυσι ή φέτος;
Γιάννης: Όχι.
Σοφία: Βέβαια, είχε τοποθετηθεί το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο για το γεγονός και μάλιστα
μέσα στην ανακοίνωσή του είχε μια ενδιαφέρουσα αποστροφή, η οποία έλεγε ότι το να διαφωνείς με την πολιτική της κυβέρνησης του Ισραήλ δε συνιστά αντισημιτισμό.
Πήρατε feed back από Ισραηλινούς που κατανοούν διαφορετικά σε σχέση με την κυβέρνηση της χώρας τους, την κατάσταση;
Σοφία: Ναι, πήραμε. Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι πελάτες μας ήταν από τους ανθρώπους που πήγαιναν στις διαδηλώσεις ενάντια στον Νετανιάχου και ενάντια στον πόλεμο. Νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι συνιστούν ένα μικρό κομμάτι της ισραηλινής κοινωνίας, ένα πολύ μικρό κομμάτι.
Μάλιστα έχουμε αποτυπωμένη και μια κριτική κάποιων Ισραηλινών που είχαν έρθει εδώ μετά το περιστατικό και οι οποίοι ζήτησαν φαγητό κοσέρ. Γιατί να έχουμε εμείς εδώ τέτοιο φαγητό; Δεν ήμαστε στο Μπρούκλιν. Τέλος πάντων, κάθισαν και έφαγαν. Και τους άρεσε. Ήταν ένα ζευγάρι και έγραψαν στην κριτική τους ότι παρότι ήταν Ισραηλινοί εμείς αποδειχθήκαμε ευγενικοί μαζί τους.
Γιάννης: Δεν είναι μονοκόμματη κατάσταση, ούτε καν στο Ισραήλ, ευτυχώς. Εδώ είναι ένας δημόσιος χώρος, σερβίρουμε χιλιάδες ανθρώπους. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ρόλο βαράει ο καθένας, δεν μπορεί να μας ενδιαφέρει. Εκτός αν ο άλλος γίνεται προσβλητικός ή αν θέλει να επιβληθεί στον χώρο μας. Αυτό δεν μπορούμε να το ανεχτούμε.
Όμως, πέραν του περσινού σκηνικού, φαίνεται να σας ενδιαφέρει και η κατάσταση στην οποία βρίσκεται το νησί. Και η αλήθεια είναι επειδή έρχομαι αρκετά στη Νάξο τα τελευταία 20 χρόνια, βλέπω ότι αλλάζει προς το χειρότερο. Δεν ξέρω αν έχετε την ίδια άποψη…
Γιάννης: Εντελώς. Και επειδή το ζούμε και ζούμε εδώ, για μένα είναι πραγματικά τραγικό. Δηλαδή αυτό που βλέπω στο νησί. Τώρα θέλουν να μας κοτσάρουν τις ανεμογεννήτριες, τις κατήργησαν στην Άνδρο, αλλά θέλουν να τις φέρουν εδώ. Αλλά για μένα ακόμα πιο σοβαρή υπόθεση είναι όλη αυτή η φρενήρης δόμηση.
Χτίζουν παντού, έχουν εξαντλήσει τους φυσικούς πόρους. Έχουν εξοβελίσει εντελώς τον
πρωτογενή τομέα. Μπορώ να σου πω ειλικρινά ότι το 50% των ανθρώπων με τους οποίους ξεκίνησα τη
συνεργασία μου πριν από 27 χρόνια, πλέον έχει πεταχτεί έξω από την παραγωγή και το άλλο 20 με 30% βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία.
Σοφία: Τώρα ετοιμάζουν μεγάλο ξενοδοχείο πεντάστερο μέσα σε περιοχή Νατούρα.
Γιάννης: Δεν υπάρχει καμία αίσθηση της φέρουσας ικανότητας. Είναι σε πλήρη ανισορροπία, δηλαδή είναι αποκλειστικά μονοκαλλιέργεια του τουρισμού, με ό, τι σημαίνει αυτό. Και στο λέω εγώ που βιοπορίζομαι απ’ τον τουρισμό.
Αυτό ήθελα να σας ρωτήσω. Εσάς δεν σας συμφέρει αυτό; Έτσι στεγνά οικονομικά..
Γιάννης: Πρόκειται για καταστροφή. Ακόμα και οι πιο άπληστοι θα σου πουν ότι δεν αντέχεται αυτή η κατάσταση. Μπορεί να μην ξέρουν να το συγκροτήσουν σε άποψη αλλά τους επηρεάζει στην καθημερινότητα. Τους επηρεάζει την ποιότητα της ζωής.
Πείτε μου τι έχει αλλάξει στην καθημερινότητά σας, εσάς των ντόπιων που ζείτε 12 μήνες στο νησί…
Σοφία: Θα σου πω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Έχουμε κυκλοφοριακό πρόβλημα και τον χειμώνα ακόμα και σ’ αυτή την περιοχή. Στις 4 το απόγευμα που σχολάνε τα συνεργεία απο τις οικοδομές έχει διαρκή κίνηση πέρα δώθε, πέρα δώθε. Δηλαδή στις Τρίποδες μπορείς να βρεις μποτιλιάρισμα και το Φλεβάρη αν έχει συμπέσει η μπετονιέρα με το λεωφορείο που παίρνει τα παιδιά από το σχολείο.
Να πούμε και για το νερό. Εχουμε μεγάλη αύξηση της χρήσης όχι μόνο λόγω των τουριστών αλλά και λόγω της οικοδομής καθ’ αυτής. Η ανάγκη στην οικοδομή για νερό είναι τεράστια. Βέβαια δεν υπάρχει καμία μέριμνα, ούτε καν συζητιέται αυτό. Δηλαδή μπορεί να πουν, ας πούμε, στους αγρότες δεν θα καλλιεργήσετε πατάτα γιατί δεν έχει νερό, αλλά δεν θα πούνε να κόψουμε την οικοδομή για τον ίδιο λόγο.
Γιάννης: Γιατί η οικοδομή πια δεν είναι αυτό που ήταν πριν από 20 – 25 χρόνια στη Νάξο. Είναι μία μεγάλη υπεραξία, είναι επένδυση. Μπορείς να βάλεις 5 στρέμματα πατάτα. Τι υπεραξία θα σου δώσει; Αν χτίσεις όμως τρεις βίλες, τρεις μεζονέτες; Αυτό είναι τεράστια υπεραξία σε όλα τα επίπεδα. Και αν βάλεις και πισίνες αυξάνει ακόμα περισσότερο.
Την ίδια ώρα η ακρίβεια είναι παντού, μόνο που στις Κυκλάδες είναι ένα τσακ παραπάνω. Δηλαδή είναι γεγονός ότι όλη αυτή η δραστηριότητα έχει ανεβάσει τις τιμές παντού, από τα νοίκια μέχρι τα σούπερ μάρκετ, μέχρι το νερό για το οποίο μιλούσαμε προηγουμένως.
Το νερό, απ ότι μαθαίνουμε, το πληρώνετε αρκετά ακριβότερα σε σχέση με το παρελθόν..
Γιάννης: Είναι τεράστια η αύξηση, 600%, εντελώς αυθαίρετη και την πληρώνουμε μάλιστα και αναδρομικά. Και, επίσης, εντείνεται και το στεγαστικό πρόβλημα. Στη Νάξο είναι πολύ μεγάλο το θέμα μαζί με τα υποστελεχωμένα σχολεία και το υποστελεχωμένο νοσοκομείο. Γιατί να έρθει εδώ ένας δάσκαλος ή ένας νοσηλευτής; Αφού θα του πουν τον Μάιο να φύγει από το σπίτι του.
Σοφία: Πως αυτός ο άνθρωπος θα οργανώσει στοιχειωδώς τη ζωή του; Ακόμα και μόνος του να είναι, χωρίς οικογένεια.
Γιάννης: Ενας δάσκαλος που παίρνει ένα χιλιάρικο το μήνα, περιμένουμε να έρθει να νοικιάσει ένα σπίτι με 500 ευρώ για να του μένει τι μετά; Ολα αυτά συμβάλλουν στη μείωση της ποιότητας της ζωής των ντόπιων. Και δεν είναι όλοι στην Νάξο επιχειρηματίες ή προύχοντες της οικοδομής. Οι περισσότεροι είναι μικροί επιχειρηματίες στον τουρισμό ή αγρότες ή εργαζόμενοι. Είναι ένα μεγάλο μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού, το οποίο όμως δυσκολεύεται. Εγώ το βλέπω σε ανθρώπους που ξέρω, παραγωγούς, εργαζομένους, μικροεπιχειρηματίες που δυσκολεύονται να την βγάλουν. Και υπολόγισε σε όσα είπα και την περιβαλλοντική υποβάθμιση που βιώνουμε.
Σοφία: Οι παλιοί ξένοι, που έρχονταν εδώ, αγόραζαν σπίτια γιατί τους άρεσε το μέρος. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν είχαν μία κάποια αποικιοκρατική αντίληψη. Ωστόσο, ακόμα και αυτοί έχουν αντικατασταθεί με επενδυτές. Πλέον το να έχεις σπίτι στις Κυκλάδες δεν είναι γιατί σου άρεσει το μέρος. Είναι γιατί θα βγάλεις φράγκα. Χτίζεις για να βγάλεις φράγκα. Όλο αυτό μετατρέπεται στην απόλυτη εμπορευματοποίηση του τόπου, με ό, τι συνεπάγεται μέσα στο σύστημα που ζούμε. Γιατί εντάξει, αυτό τι είναι ο τουρισμός, μια δραστηριότητα του καπιταλισμού.
Γιάννης: Εκεί που φύτρωναν αμπέλια, πατάτες ή ελιές τώρα φυτρώνουν οικοδομές. Οχι οικοδομές που θα ικανοποιήσουν μία στεγαστική ανάγκη. Χτίζουν βίλες με πισίνες μέσα. Εδω στον Άγιο Γαλάτη κάποιοι χτίσανε σε μια περιοχή καθαρά αγροτική. Είναι πίσω από το λόφο, χτίσανε τέσσερις πέντε μεζονέτες και είχε ένα μικρό δασάκι δασύλλιο από φίδες. Οι φίδες αυτές για να γίνουν θέλουν 300 χρόνια, δεν αντικαθίστανται εύκολα.
Πήγανε οι νέοι ιδιοκτήτες και κόψανε όλες τις φίδες. Ενας γνωστός που μεγάλωσε εκεί, ήταν το μιτάτο τους
εκεί πέρα, τρελάθηκε. Γύρισε μια μέρα και διαπίστωσε ότι το είχανε μπαζώσει για να το κάνουν πάρκινγκ. Έγινε το πάρκινγκ για τα σπίτια τους. Δηλαδή είναι μία τρέλα όλο αυτό. Κοιτάζουν μόνο το βραχυπρόθεσμο κέρδος. Αλλά το ζήτημα είναι ότι το νησί καταστρέφεται όπως έχουν καταστραφεί και η Πάρος και η Σαντορίνη.
Σοφία: Ξέρεις τι άλλο έχει αλλάξει σε σχέση με πριν από 20-25 χρόνια; Τότε άκουγες ακόμα ντόπιους να λένε ότι δεν θέλω να πουλήσω σε ξένους. Από κάποιο είδος πατριωτισμού ρε παιδί μου, να μείνει και κάτι εδώ. Δεν υπάρχει πια αυτό. Η Ελλάδα από το 2010 και μετά έχει γίνει αποικία χρέους και στην πραγματικότητα έχει φτωχοποιηθεί μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Έχουν καμφθεί όλες οι παλιές αντιστάσεις.
Αρα αυξάνονται και οι ανισότητες στο νησί…
Σοφία: Εννοείται, και οι ταξικές και κοινωνικές ανισότητες αυξάνονται και δεν υπάρχει πια αυτός ο γνήσιος πατριωτισμός, έχει ξεπουληθεί ακόμα κι αυτός. Δηλαδή να αγαπάς τον τόπο σου ρε παιδάκι μου, την ελιά που βλέπεις το κλήμα να λες ότι εκεί περπάτησα όταν ήμουν μικρός.
Γιάννης: Απογοητεύομαι και σκέφτομαι, το έχει πει στη Σοφία, να βγάλουμε τα μισά τραπέζια από το μαγαζί, να το απομαζικοποιήσουμε, ως αντίδραση σε αυτό το πράγμα.
Σοφία: Αν μας έπαιρνε οικονομικά θα το είχαμε κάνει.
Πηγή: news247.gr
