Ο 47χρονος διευθυντής του σχολείου και καθηγητής αγγλικών, Rajendra Dawadi, αποδείχθηκε ο φύλακας άγγελος εκατοντάδων παιδιών στο Νεπάλ
Το πρωί της Τετάρτης 26 Αυγούστου, η γη στο Νεπάλ σείστηκε από τον βρυχηθμό των ορμητικών νερών. Η φύση ξέσπασε με όλη της την οργή καθώς τα πάντα γύρω μετατράπηκαν σε μια αβυσσαλέα δίνη που κατάπιε τα πάντα στο πέρασμά της.
Οι αστραπιαίες πλημμύρες που σάρωσαν την περιοχή έφεραν σκηνές αποκάλυψης με τον υδάτινο, λασπωμένο εφιάλτη να ισοπεδώνει σπίτια, να ξεριζώνει δέντρα και να αποδεκατίζει ολόκληρες κοινότητες, αφήνοντας πίσω του εκατοντάδες νεκρούς και χιλιάδες αγνοουμένους.
Εκεί, στο Νεπάλ της ανείπωτης περιβαλλοντικής τραγωδίας, γράφτηκε μια από εκείνες τις σπάνιες ιστορίες ανθρώπινου μεγαλείου, όπου το θάρρος και η διαύγεια ενός και μόνο ανθρώπου στάθηκαν ικανά να υψώσουν τείχος απέναντι στον θάνατο.
Το όνομα του είναι Rajendra Dawadi.
Το κάλεσμα
Στην περιοχή Μπατάρ της επαρχίας Νουβακότ, δίπλα στις όχθες του ποταμού Τρισούλι, η μέρα ξεκίνησε όπως κάθε άλλη, με την προσμονή του πρώτου κουδουνιού. Όμως ο ποταμός είχε ήδη μετατραπεί σε έναν φονικό γίγαντα.
Κύματα-τέρατα που άγγιζαν το ύψος των τριάντα μέτρων, κινούμενα με την τρομακτική ταχύτητα των 75 χιλιομέτρων την ώρα, όρμησαν στη στροφή της κοίτης.
Το πέρασμά τους ήταν ολοκληρωτικό. Δύο γέφυρες διαλύθηκαν σαν να ήταν φτιαγμένες από χαρτί, ενώ τα σπίτια κατά μήκος της όχθης εξαφανίστηκαν σε δευτερόλεπτα.
Ανάμεσά τους και το τριώροφο κτίριο του τοπικού σχολείου, το οποίο τα μανιασμένα νερά κατάπιαν ολοσχερώς, χωρίς να αφήσουν πίσω τους ούτε ίχνος από τους τοίχους του.
Υπό κανονικές συνθήκες, το σχολείο αυτό θα είχε μετατραπεί σε έναν μαζικό τάφο για περισσότερα από χίλια πεντακόσια παιδιά και το εκπαιδευτικό προσωπικό.
Αντ’ αυτού, γράφτηκε ένα έπος επιβίωσης. Ο 47χρονος διευθυντής του σχολείου και καθηγητής αγγλικών, Rajendra Dawadi, αποδείχθηκε φύλακας άγγελος εκατοντάδων παιδιών.
Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε όταν ο Dawadi δέχθηκε ένα πανικόβλητο τηλεφώνημα από έναν φίλο του, ο οποίος ζούσε οκτώ χιλιόμετρα πιο πάνω, στην πορεία του ποταμού.
Η προειδοποίηση ήταν κοφτή και ανατριχιαστική: «Το χωριό εξαφανίστηκε, το πήρε το ποτάμι. Τρέξε!».
Αστραπιαία επιχείρηση διάσωσης
Εκείνη την κρίσιμη στιγμή, ενώ 700 μαθητές κατευθύνονταν ήδη προς το σχολείο πεζοί ή μέσα στα σχολικά λεωφορεία, και ενώ το δικό του σπίτι παρασυρόταν από τα νερά, ο Dawadi δεν σκέφτηκε ούτε για ένα δευτερόλεπτο τη δική του σωτηρία.
Με απόλυτη ψυχραιμία και καθαρό μυαλό, έθεσε αμέσως σε εφαρμογή ένα αστραπιαίο σχέδιο διάσωσης.
Χτύπησε το συναγερμό, συγκέντρωσε το εκπαιδευτικό προσωπικό και όσα παιδιά είχαν ήδη φτάσει στο προαύλιο, και τα οδήγησε με απόλυτη πειθαρχία προς τα ψηλότερα, ασφαλή σημεία του λόφου.
Όμως η μάχη του με τον χρόνο δεν είχε τελειώσει. Παίρνοντας το τηλέφωνο στα χέρια του, άρχισε να καλεί έναν προς έναν τους οδηγούς των λεωφορείων, διατάζοντάς τους να αναστρέψουν αμέσως πορεία και να απομακρυνθούν.
Η πιο δραματική στιγμή εκτυλίχθηκε όταν είδε το τελευταίο λεωφορείο —με τον οδηγό του οποίου δεν είχε μπορέσει να επικοινωνήσει— να επιχειρεί να διασχίσει τη γέφυρα.
Τα νερά είχαν ήδη εισβάλει στο προαύλιο του κατασκευασμένου από σκυρόδερμα σχολείου με τρομακτική ορμή.
Τρέχοντας προς το μέρος του, ο Dawadi άρχισε να κάνει μανιασμένα σήματα στον οδηγό να κάνει μεταστροφή. Το όχημα κατάφερε να περάσει στην απέναντι πλευρά και να απομακρυνθεί, μόλις λίγες στιγμές πριν η γέφυρα καταρρεύσει με πάταγο πίσω του.
Ο πανικός, το ιερό δέντρο και η διπλή απώλεια
Καθώς τα παιδιά άρχισαν να συνειδητοποιούν το μέγεθος του κινδύνου, ο τρόμος εξαπλώθηκε σαν αστραπή.
Μια μαθήτρια έπαθε σοβαρή κρίση πανικού και απομακρύνθηκε εσπευσμένα με μοτοσικλέτα προς τις πλαγιές, ενώ το πλήθος των μαθητών ανηφόριζε με τα πόδια, με τον Dawadi να ακολουθεί τελευταίος, φροντίζοντας να μη μείνει κανείς πίσω.
Τελικά, οι 1.643 μαθητές συγκεντρώθηκαν σώοι κάτω από τη σκιά ενός ιερού δέντρου Bodhi, παρακολουθώντας από ασφαλή απόσταση την ορμή του νερού να καταστρέφει το σχολείο τους και να μεταμορφώνει το τοπίο μέσα σε λίγα λεπτά.
Δεν ήταν όμως όλοι τόσο τυχεροί. Η θεομηνία ζήτησε το δικό της τίμημα από τη σχολική οικογένεια.
Ο 32χρονος καθηγητής κοινωνικής ιστορίας, Santosh Pariyar, παρασύρθηκε από τα κύματα όταν επέστρεψε στο δωμάτιο που νοίκιαζε κοντά στην όχθη, ενώ ο επιστάτης του σχολείου Chulthim Lama έχασε τη ζωή του στην προσπάθειά του να επιστρέψει στο κτίριο για να ασφαλίσει τις πόρτες.
«Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω;» 
Η αποτίμηση της καταστροφής στο Νεπάλ παραμένει δραματική, με τους νεκρούς να ξεπερνούν τους 730 και τους αγνοουμένους να αγγίζουν τους τρεις χιλιάδες. Κι όμως, μέσα στο βαρύ πένθος, η μορφή του 47χρονου εκπαιδευτικού ορθώνεται ως σύμβολο ελπίδας.
Όταν αργότερα οι κάτοικοι της περιοχής τον πλησίασαν για να τον ευχαριστήσουν και να τον ανακηρύξουν ήρωα, ο Rajendra Dawadi αντέδρασε με τη συστολή που διακρίνει τους πραγματικά μεγάλους ανθρώπους.
Η απάντησή του, απογυμνωμένη από κάθε ίχνος αυτοπροβολής, συμπύκνωσε όλη την ουσία εκείνου του εφιαλτικού πρωινού στο Νεπάλ: «Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω;».
Πηγή: in.gr
