Τα βράδια, από το στενό παράθυρο του ΠΙΚΠΑ της Νεάπολης στην Μυτιλήνη, η Παστού κοιτάζει τη θάλασσα, η οποία επτά μήνες πριν παραλίγο να πνίξει την ίδια και τα τέσσερα παιδιά της (τον Κανταρά, τη Μαριάμ, τον Σενταρά και την Ομεϊρά). Στη συνέχεια κοιτάζει προς τη Χίο, όπου ο άντρας της είναι προφυλακισμένος -άδικα σύμφωνα με την ίδια- με την κατηγορία της διακίνησης μεταναστών. Μία ακόμα ιστορία που αποδεικνύει οτι πόσο λάθος είναι η ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική.
Πρόσφατα, με τη βοήθεια των εθελοντών της οργάνωσης «χωριό όλοι μαζί», αποφάσισαν να διηγηθούν την ιστορία τους και να την εκδώσουν σε ένα βιβλίο, ώστε με τα χρήματα που θα συγκεντρώσουν να πληρώσουν τα έξοδα για τη δίκη του.
Η ιστορία του κόσμου είναι γραμμένη από μεταναστεύσεις -η Παστού και τα τέσσερα παιδιά της ξέρουν καλά τι σημαίνει αυτό. Το μικρό βιβλιαράκι με τίτλο «Θέλουμε πίσω τον μπαμπά μας», αποτελεί την προσωπική αφήγηση μιας οικογένειας που στο δρόμο για τον «παράδεισο» της Ευρώπης έχασε το πατέρα της.
«Θα ξεκινήσω από την Τουρκία», μου λέει η Παστού. «Μέναμε στο πάρκο. Μετά από αρκετές μέρες βρήκαμε ένα σπίτι, αλλά ήταν πολύ μικρό –τουαλέτα, μπάνιο και μια μικρή κουζίνα όλο κι όλο. Τα βράδια μαζεύαμε σκουπίδια όλη η οικογένεια και ο άντρας μου μού έλεγε: «Μην έρθεις εσύ, είναι ντροπή μια γυναίκα να το κάνει αυτό». Του απαντούσα «Ντροπή είναι να ζητιανεύεις ή να κάνεις άλλα πράγματα. Η δουλειά δεν είναι ντροπή. Μαζεύαμε τα λεφτά για να έρθουμε στην Ευρώπη».
Όταν τελικά συγκεντρώθηκε το ποσό που θα τους εξασφάλιζε το πολύτιμο εισιτήριο, πήγαν στην παραλία να επιβιβαστούν στις βάρκες. «Ήταν πολύς κόσμος. Φωνάξανε τον άντρα μου οι διακινητές ‘’έλα εσύ εδώ, έλα να μας βοηθήσεις να βάλουμε τον κόσμο μέσα στη βάρκα’’. Μας άφησε στο δάσος και πήγε να βοηθήσει να βάλουν τον κόσμο στη βάρκα. Μετά τον χάσαμε», λέει η Παστού.
πηγή:vice.com
