1619-1860 Το 1619 εμφανίζεται η δουλεία στη Βόρεια Αμερική. Το πλήρωμα ενός ολλανδικού πλοίου αποβιβάζει στην πόλη Jamestown της Βιρτζίνια είκοσι μαύρους αφρικανούς σαν αντάλλαγμα κάποιων αγαθών. Συνηθισμένες ποινές για την «πειθαρχία» των σκλάβων ήταν η αποκοπή των αυτιών, το κάψιμο της σάρκας με πυρακτωμένο σίδερο και καυτό νερό, το μαστίγωμα και ο ευνουχισμός. Η τελευταία ποινή όμως δεν χρησιμοποιούνταν συχνά καθώς οι σκλάβοι χρησίμευαν και σαν αναπαραγωγικές μηχανές. Οι γυναίκες και τα κορίτσια στην εφηβεία, βίωναν τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, χρησιμοποιούνταν συνήθως για σκληρή εργασία ή πωλούνταν…
Οι Μαύροι και Άσημοι Βάρδοι (“Black and unknown bards”) της σκλαβιάς – όπως τους αποκαλούσαν – δημιουργούν τα spirituals για να υμνήσουν το Θεό και να ξεχάσουν τις κακουχίες τους. Αυτοί θα θέσουν κατ’ επέκταση τα θεμέλια για τα blues και του αμερικάνικου χορού. Ό,τι και όποιος ακολούθησε από τότε και μετά ήταν απλά η μετεξέλιξή τους. 
Ιρλανδοί κάτοικοι λεηλατημένων χωριών πουλιούνται σαν σκλάβοι στις Δυτικές Ινδίες από τους Άγγλους DK Gavanek,οι στίχοι γράφτηκαν με το παρατσούκλι «The Galway Poet» ή «Galway Poet»,από τον Harry Clifton (1824-1872) [ακούστε τα 2 κομμάτια ]
Lift Mac Cahir Og your face,
You’re broodin’ o’er the old disgrace
That Black Fitzwilliam stormed your place and drove you to the ferns
Gray said victory was sure,
And soon the firebrand he’d secure
Until he met at Glenmalure with Fiach McHugh O’Byrne].
Το κίνημα χριστιανικής ανανέωσης των δεκαετιών του 1730 και 1740, γνωστό ως Μεγάλη Αφύπνιση, τροφοδότησε το ενδιαφέρον τόσο για τη θρησκεία όσο και για τη θρησκευτική ελευθερία. Κάθε εκκλησιαστική εκκλησία της Νέας Αγγλίας θεωρήθηκε ανεξάρτητη οντότητα, υπόχρεος σε καμία ιεραρχία… Το πρασινο φως δόθηκε νέες εκκλησίες άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια Εκριναν ως αιρετικούς τους Ινδιάνους και όταν δεν κατάφερναν να τους προσυλητίσουν τους τιμωρούσαν εις θάνατον «Η πρώτη φωνή διαμαρτυρίας» του δομινικανού μοναχού Αντόνιο ντε Μοντεσίνος που κατήγγειλε από τον άμβωνα τη γενοκτονία των Ινδιάνων (1511), έκπληκτος για το ανεφάρμοστο «Αγαπάτε αλλήλους», δεν ακούστηκε ποτέ, όπως και κάθε επόμενη. το 1625 απαγορεύονται οι «νοσηροί» χοροί των Ινδιάνων της Γουατεμάλας που άλλωστε ξοδεύουν τα λεφτά για φτερά, ρούχα και μάσκες και χάνουν πολύτιμο χρόνο σε γιορτές και μεθύσια, με αποτέλεσμα να μην αποδίδουν στη δουλειά τους, να μην πληρώνουν φόρους και να μην μπορούν να συντηρήσουν τα σπίτια τους.
Το τραγούδι γράφτηκε για την Λα Μαλιντε ήταν διερμηνέας, σύμβουλος, και ενδιάμεσος για τον Ερνάν Κορτές . Ήταν μία από τις είκοσι γυναίκες υπαλλήλους που δόθηκε στους Ισπανούς από τους ιθαγενείς της 
Tabasco το 1519 . Αργότερα, έγινε ερωμένη του Cortés και γέννησε τον πρώτο της γιο, Μαρτίν, ο οποίος θεωρείται ένας από τους πρώτους Μιγάδες (άτομα της μικτής ευρωπαϊκής και αυτοχθόνων αμερικανικής καταγωγής ) . 
Στον νότο τις κρύες νύχτες του χειμώνα η τέχνη της απόσταξης που τους είχαν διδάξει οι Ιρλανδοί μοναχοί –μεταξύ 9ου και 13ου αιώνα– έκανε το θαύμα της Η επιτυχία του νέου ποτού, βέβαια, θα ήταν μισή, αν την ίδια περίοδο η παραγωγή στο ρούμι δεν έπαιρνε την κάτω βόλτα. Η βαριά φορολογία στα ζαχαροκάλαμα (μελάσα) έκανε τελικά την απόσταξή του απαγορευτική κι έγειρε την πλάστιγγα της ιστορίας προς τη μεριά του χρυσοκίτρινου ποτού. Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα οι τοπικές κοινότητες θα μάθουν να παρασκευάζουν ουίσκι συνδυάζοντας το καλαμπόκι με την παραδοσιακή σίκαλη και τα πρώτα αποστακτήρια θα κατασκευαστούν στη δυτική Βιρτζίνια (ειδικότερα στην επαρχία του Κεντάκι). Το κομμάτι whiskey in the jar γράφτηκε τον 17 αιώνα στην Ιρλανδία και ήταν από τα πιο αγαπημένα παραδοσιακά τραγούδια εκείνης της εποχής.
Now some men like a fishin’ but some men like the fowlin’
Some men like to hear, to hear the cannonball roarin’ But me,
I like sleepin’, ‘specially in my Molly’s chamber But here I am in prison,
here I am with a ball and chain, yeah Musha rain dum a doo, dum a da, heh, heh
Whack for my daddy, oh Whack for my daddy, oh There’s whiskey in the jar, oh, yeah
Whiskey in the jar, oh Musha rain dum a doo,
dum a da Musha rain dum a doo, dum a da, hey Musha rain dum a doo,
dum a da Musha rain dum a doo, dum a da, yeah
Η Μπύρα παρασκευαζόταν στις αρχές της δεκαετίας στους οικισμούς του Jamestown και του Πλύμουθ. Στις αφηγήσεις του ο εξερευνητής Sir Martin Frobisher, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην ακτή του Ατλαντικού της Βορείου Αμερικής το 1577, μεταξύ άλλων αναφέρει πως η τροφή των ναυτικών του ήταν μια λίβρα μπισκότα και ένα γαλόνι μπύρα ημερησίως. Ο άνθρωπος φτιάχνει μαζικά μπύρα από τα χρόνια του Μεσαίωνα. Αλλά δεν ήταν, μέχρι τα μέσα του 1800 όταν ο Louis Pasteur ανακάλυψε ότι η μαγιά, είναι μικροοργανισμός και είναι αυτό που προκαλεί τη ζύμωση. Επίσης ανακάλυψε ότι η άγρια μαγιά και τα βακτήρια είναι αυτά που κάνουν τη μπύρα να χαλάει.
Η έμφαση για τις πρακτικές ζυθοποίησης γεννήθηκαν από τις μελέτες του. Η Pabst Brewing Co. με έδρα το Milwaukee ήταν το μεγαλύτερο ζυθοποιείο στις Η.Π.Α. το 1895, με την Anheuser-Busch να έρχεται δεύτερη και τη Schlitz τρίτη. Στο τιμόνι της αυτοκρατορίας της Pabst Brewing Co. ήταν ο Frederick Pabst, ο οποίος μέχρι τότε δούλευε σε ατμόπλοιο στη λίμνη του Michigan. Το όραμα του και οι κίνησή του στην επέκταση των αγορών έφεραν Pabst στην κορυφή. Κοντά στο τέλος του 19ου αιώνα, το ζυθοποιείο Pabst έβγαζε περισσότερα από ένα εκατομμύριο βαρέλια μπύρας ετησίως και χρησιμοποιούσε περίπου 274.320 μέτρα μπλε κορδέλας στο δεσμό γύρω από τους λαιμούς των μπουκαλιών, που αποτελεί σήμα κατατεθέν της Pabst.
Το 1900 στην Αμερική υπήρχαν περί τις 2000 ανεξάρτητες ζυθοποιίες. Με το πέρασμα των χρόνων όμως μόνο 20 από αυτές κατάφεραν να επιβιώσουν και να συνεχίσουν να παράγουν μπύρα μέχρι και τις ημέρες μας. Το μεταναστευτικό κύμα της τελευταίας περιόδου του 19ου αιώνα εναπόθεσε ένα ετερόκλητο πλήθος νέων πολιτών στις ακτές της Αμερικής, πολλοί από τους οποίους προέρχονταν από πολύ λιγότερο «φωτισμένες» περιοχές απ’ όσο η Αγγλία. Αυτοί οι τελευταίοι μετανάστες γρήγορα διαπίστωσαν ότι οι πρόδρομοί τους υπέμεναν έναν τρόπο ζωής στέρησης και δυστυχίας. Προερχόμενοι από την Ιρλανδία, τη Σικελία ή την Ουαλία οι νεοφερμένοι δεν έχασαν την ευκαιρία να επωφεληθούν οικονομικά, παρέχοντας μερικές ανθρώπινες διευκολύνσεις. Πρόσφεραν από τυχερά παιχνίδια μέχρι γυναίκες, ενώ οι διεφθαρμένες αρχές έκαναν τα στραβά μάτια.
Πως ξεκίνησε
Παρόλο που οι πουριτανικοί κανόνες συμπεριφοράς απαγόρευαν τη μέθη, δεν απέκλειαν τη μέτρια κατανάλωση ποτών, ιδιαίτερα με τη μορφή της μπύρας. Έχοντας εισαχθεί στο Λονδίνο γύρω στο 1720, το φτηνό τζιν δημιούργησε μια επιδημία εθισμού. Στις «αποικίες», έκαναν την εμφάνισή τους ορισμένες κοινότητες εγκράτειας σε μια μάταιη προσπάθεια να κρατήσουν τη μάστιγα μακριά από το Νέο Κόσμο. Η ιστορία ξεκίνησε με την επικύρωση της 18ης τροπολογίας, η οποία απαγόρευσε την παραγωγή, την πώληση ή τη μεταφορά των αλκοολούχων ποτών στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι σταυροφόροι και οι οργανισμοί εναντίον του αλκοόλ έδωσαν ώθηση στην τροποποίηση, το 1919, παίζοντας με το φόβο για ηθική παρακμή μίας χώρας που μόλις βγήκε από τον πόλεμο. Ο Νόμος Βόλστερντ, καθόρισε τους κανόνες επιβολής της απαγόρευσης που τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1920. Η κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών ήταν για πολλά χρόνια ένα αμφιλεγόμενο θέμα στην Αμερική από την περίοδο της αποικιοκρατίας.
Τον Μάιο του 1657, το Γενικό Δικαστήριο της Μασαχουσέτης έκρινε παράνομη την πώληση ισχυρών οινοπνευματωδών ποτών του ρουμίου, του κρασιού, του κονιάκ, κλπ. Ο Μπένζαμιν Ρας, ένας από τους σπουδαιότερους γιατρούς στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα, πίστευε στη μετριοπάθεια παρά την απαγόρευση. Στην πραγματεία του που εκδόθηκε το 1784, «Η έρευνα σχετικά με τις επιπτώσεις του αλκοόλ στο ανθρώπινο σώμα» υποστήριξε ότι η υπερβολική χρήση αλκοόλ ήταν ζημιογόνος για τη σωματική και ψυχική υγεία. 
Στις αρχές του 1800 σχηματίστηκαν «ομάδες εγκράτειας» σε οκτώ κράτη, την ώρα που το 1830 οι Αμερικανοί κατανάλωναν κατά μέσο όρο 1,7 μπουκάλια σκληρού αλκοόλ ανά εβδομάδα.
Καμία ομάδα δεν ύψωσε το λάβαρο της εγκράτειας υψηλότερα από τις γυναίκες. Άλλωστε ήταν εκείνες που υποχρεώνονταν να υπομένουν τις επιπτώσεις που είχαν τα οινοπνευματώδη ποτά στους ταβερνόβιους συζύγους τους. Έτσι, το 1874, καταλαμβάνοντας την εμπροσθοφυλακή του αντιαλκοολικού κινήματος, συγκρότησαν σε εθνικό επίπεδο τη «Χριστιανική Ένωση Εγκράτειας Γυναικών» (Women’s Christian Temperance Union). Την ίδια περίοδο σχηματίστηκε και η «Ένωση κατά των Σαλούν» (Anti-Saloon League). Το 1879 ο Τζον Σεντ Τζον εκλέχθηκε κυβερνήτης του Κάνσας και τέσσερα χρόνια αργότερα το Κάνσας έκανε η πρώτη πολιτεία στην Αμερική, που κήρυξε παράνομο το αλκοόλ.
Το 1881 η πολιτεία του Κάνσας έγινε η πρώτη πολιτεία που απαγόρευσε τα οινοπνευματώδη ποτά.
Η καλύβα του μπαρμπα-Θωμά
Το 1852 εκδόθηκε η καλύβα του μπαρμπα-Θωμά, (Uncle Tom’s Cabin or, Life Among the Lowly) βιβλίο της Αμερικανίδας συγγραφέως Χάριετ Μπίτσερ Στόου. Η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά ήταν το πιο δημοφιλές σε πωλήσεις μυθιστόρημα του 19 αιώνα (και το δεύτερο πιο δημοφιλές βιβλίο εκείνου του αιώνα μετά τη Βίβλο) και θεωρείται πως συνδαύλισε το αποσχιστικό κίνημα της δεκαετίας του 1850. Το πρώτο χρόνο της κυκλοφορίας του πουλήθηκαν 300.000 αντίτυπα μόνο στις ΗΠΑ. Ο αντίκτυπος του βιβλίου ήταν τόσο μεγάλος, ώστε όταν ο Αβραάμ Λίνκολν συνάντησε τη συγγραφέα στην αρχή του Αμερικανικού Εμφυλίου, λέγεται πως της είπε: «Ώστε αυτή είναι η μικρή κυρία που έκανε αυτόν τον μεγάλο πόλεμο».
Η υπόθεση Το έργο διαδραματίζεται στα μέσα του 19ου αιώνα, λίγα μόνο χρόνια πριν από την απελευθέρωση των Μαύρων της Αμερικής, που προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις Πολιτείες του Βορρά και του Νότου. Σε μια φυτεία στην Πολιτεία του Κεντάκυ, ζούσε ένας μαύρος δούλος ο Μπαρμπα-Θωμάς, όπως τον φώναζαν όλοι. Ήταν πολύ καλός, ικανός, έξυπνος και τίμιος και τα αφεντικά του τον αγαπούσαν πολύ. Όμως ο ιδιοκτήτης της φυτείας, ο κ. Σέλμπυ, είχε χρέη. Για να ανταπεξέλθει ήταν υποχρεωμένος να πουλήσει μερικούς από τους δούλους του στον δουλέμπορο Χάλεϋ, έναν τύπο κακό και απάνθρωπο, που πίστευε ότι οι Μαύροι είναι εμπορεύσιμα ζώα. Ο Χάλεϋ διαλέγει τον Μπαρμπα-Θωμά και τον Χάρη, το μικρό αγοράκι μίας μαύρης, της Ελίζας. 
Με βαριά καρδιά, ο κ. Σέλμπυ παίρνει τα χρήματα που προσφέρει ο δουλέμπορος και υπογράφονται τα χαρτιά. Αλλά ο Σέλμπυ έχει σκοπό, μόλις εξοικονομήσει λεφτά να αγοράσει ξανά τον Μπαρμπα-Θωμά. Το ίδιο βράδυ, η Ελίζα τρέχει στην καλύβα που μένει ο Θωμάς με τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Τον πληροφορεί ότι ο κύριός του τούς πούλησε σε δουλέμπορο και τον συμβουλεύει να φύγει μαζί της.
Μα ο Θωμάς αρνείται καθώς δεν μπορεί να προδώσει την εμπιστοσύνη του αφέντη του. Η Ελίζα φεύγει με το παιδί της. Καθώς είναι και οι δύο ανοιχτόχρωμοι σκέφτεται ότι ίσως τα καταφέρει να φτάσει σε Πολιτεία που δεν ισχύει το καθεστώς της δουλείας. Ο δουλέμπορος πληροφορείται την απόδραση και αρχίζει μία δραματική καταδίωξη. Στο μεταξύ, ο Χάλεϋ αλυσοδένει τον Θωμά, τον επιβιβάζει σε ποταμόπλοιο και τον πηγαίνει στη Νέα Ορλεάνη για να τον πουλήσει σε σκλαβοπάζαρο.
Με το ίδιο πλοίο ταξιδεύει ο κ. Σαιν-Κλαιρ με τη μικρή κόρη του Εύα. Ο Θωμάς σώζει την μικρή όταν σε μια στιγμή έπεσε από το ποταμόπλοιο και κινδύνευε να πνιγεί. Ο Σαιν-Κλαιρ σε ένδειξη ευγνωμοσύνης αγοράζει τον Θωμά από τον δουλέμπορο. Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η καταδίωξη της Ελίζας από τους ανθρώπους του Χάλεϋ συνεχίζεται. Μόνο που η Ελίζα στέκεται τελικά τυχερή. Την φιλοξενούν σ’ ένα σπίτι που ο ιδιοκτήτης του είναι εναντίον της δουλείας. Γίνεται μάχη ανάμεσα στους δουλέμπορους και τους προστάτες της Ελίζας και στο τέλος η φτωχή μαύρη σώζεται και κερδίζει την πολυπόθητη ελευθερία. Αντιθέτως ο Θωμάς στέκεται άτυχος καθώς ένα απροσδόκητο γεγονός στο αρχοντικό του Σαιντ-Κλαιρ και μία σειρά από ατυχήματα ρίχνουν τον Θωμά στα χέρια ενός σκληρού και ρατσιστή αφέντη, ο οποίος αργότερα θα τον χτυπήσει μέχρι θανάτου.
Η Χάρτα των Δικαιωμάτων περιλαμβάνει δέκα συνταγματικές τροποποιήσεις που εγγυώνται πολλά θεμελιώδη πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες και υιοθετήθηκε το 1791.
Διοργανώνονται συγκεντρώσεις τα λεγόμενα camp meetings ο κόσμος αρχίζει να αντιδράει στον ρατσισμό
Ο John Brown (1800-1859) αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα φιγούρα. Αποτέλεσε τον πρώτο υπέρμαχο της κατάργησης της δουλείας που καλούσε σε ένοπλη εξέγερση των σκλάβων. 
Η ιστορία του είναι αρκετά ενδιαφέρουσα σε κάθε περίπτωση. Από πολύ νεαρός ήταν ενεργός στο κίνημα για την κατάργηση της δουλείας και ενεργό μέλος του Underground Railway ενός δικτύου νομικής, υλικής, οικονομικής και τεχνικής υποστήριξης νέγρων φυγάδων από το Νότο. Η πιο σημαντική στιγμή του είναι η επιδρομή στο Harper’s Ferry της Δυτικής Virginia. Έχοντας συγκεντρώσει πριν μια ομάδα 19 μόλις ατόμων επιτέθηκε στο οπλοστάσιο της πόλης με σκοπό να πάρει τα όπλα που φυλασσόταν εκεί και να ξεκινήσει μια πορεία στις πολιτείες του Νότου απελευθερώνοντας και εξοπλίζοντας κατά τη διαδρομή τους σκλάβους.
Κατέλαβε εύκολα το οπλοστάσιο μιας και το φύλαγε ένας και μόνο άντρας αλλά στη συνέχεια περικυκλώθηκε από πεζοναύτες και συνελήφθη. Στη συνέχεια δικάστηκε για προδοσία, καταδικάστηκε και τελικά κρεμάστηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1859. Η ηρωική του έφοδος και το τολμηρό του σχέδιο ενέπνευσε τους υπέρμαχους για την κατάργηση της δουλείας. Και αποτέλεσε τον προπομπό του αμερικάνικου εμφυλίου.
Ένα μήνα αφού είχε ξεκινήσει ο εμφύλιος, σε κάποιο στρατόπεδο της Ένωσης ακούγεται το τραγούδι John Brown’s Body… Βασίστηκε σε μια μελωδία από έναν ύμνο των meeting camps το Say, Brothers, Will You Meet Us? το οποίο τυπώθηκε το 1858 (ή το 1856) και αποτελούσε εκείνη την περιόδο ένα από το πιο διαδεδομένα τραγούδια. Αρχικά το τραγούδι είναι συλλογική σύνθεση ενός συντάγματος στρατιωτών της Ένωσης και οι στίχοι του είναι αρκετά απλοί. “Το σώμα του John Brown σαπίζει στον τάφο του, αλλά η ψυχή του συνεχίζει να μας οδηγεί”
Το τραγούδι γίνεται εξαιρετικά δημοφιλές στις τάξεις των στρατιωτών της Ένωσης. Υπερασπιζόταν το πνεύμα του John Brown, της ένοπλης εξέγερσης των μαύρων, της απελευθέρωσης τους και της ισότητας. Και με αυτή τη σημασία διατηρήθηκε στις δεκαετίες που πέρασαν ως ένα τραγούδι υπέρ των δικαιωμάτων των μαύρων και των αγώνων τους για την ελευθερία κυρίως όμως από λευκούς συνοδοιπόρους τους. Οι λευκοί που είχαν δημιουργήσει τις νέες θέσεις εργασίας, μια ακμάζουσα οικονομία, καθώς και τις ώριμες συνθήκες για τη μεσαία τάξη να επεκταθεί, οδήγησαν τους μαύρους μετανάστες να εγκαταλείψουν το Νότο και να κατευθυνθούν Βόρεια για την παροιμιώδη ‘Γη της Επαγγελίας’. Ήθελαν φυσικά ένα κομμάτι από την πίτα. 
Το 1861, 28000 μουσικοί χάλκινων οργάνων υπηρετούσαν τον Αμερικάνικο στρατό σε 618 ζώνες Βορρα και Νότο, είχαν εξέχουσα θέση και ίππευαν τα καλύτερα άλογα (Washington Phillips (January 11, 1880 – September 20, 1954) Τεξανος τραγουδιστής και μουσικός. Αν και η Φολκ μουσικη είναι μια μείξη από παραδοσιακή ιρλανδέζικη μουσική με μπόλικη μπλουζ απόχρωση ακούγεται σε καταυλισμούς λευκών ενώ η μπλούζ σε καταυλισμούς ή συνοικίες μαύρων αυτό δεν εμποδίζει την συνύπαρξη αφού οι γαιοκτήμονες όσο και οι επιχειρηματίες εκείνης της εποχής προωθούσαν την διασκέδαση γιατί η μουσική σε κάνει να ξεχνάς να ξεπερνάς τις δυσκολίες της ζωής, σε κάνει πιο δυνατό.
Οι μουσικοί εκείνης της εποχής είτε ήταν πλανόδιοι, φτωχοί και απένταροι είτε προέρχονταν από την μεσαία τάξη, εργάζονταν παράλληλα σε άλλη εργασία για να μπορούν να εξoικονομήσουν τα έξοδα της ημέρας.
Μεσα από την αληλεγγύη και το σεβασμό που έτρεφαν ο ένας για την τεχνική που εφάρμοζε ο άλλος και την αγάπη τους για την μουσική διέσχιζαν μέσω του Railroad την ενδοχώρα …
……ψάχνοντας να βρούν το σταυροδρόμι……………
συνεχίζεται…
πηγή: theroadmustgon.blogspot.gr
