
“Αφήστε ήσυχα τα πέταλα, γιατί εκεί υπάρχει αλήθεια, έστω και ανακατεμένη με σκουπίδια”
Τζαμάλ
Ήταν 6 Δεκέμβρη του 2008, μαθητής τότε στο σχολείο, όταν για πρώτη φορά βρέθηκα στον δρόμο μαζί με το ανταγωνιστικό κίνημα. Δίπλα μου, όμως, δεν είχα συντρόφους/ισσες από το αναρχικό κίνημα, αλλά συνοπαδούς μου. Ανθρώπους με τους οποίους κάθε Κυριακή ήμασταν μαζί στα πέταλα.
O Έλληνας οπαδός είναι ταυτισμένος στη δημόσια σφαίρα με το προφίλ ενός αδίστακτου χουλιγκάνου. Σπάει κεφάλια, καρέκλες, δοκάρια. Είναι αυτός που κυνηγά τον Σισέ, αυτός που ρίχνει φωτοβολίδες στον Νικοπολίδη, ο ίδιος που χτυπά τον Ευθυμιάδη. Για τη συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ ο οπαδός είναι ανεγκέφαλος, βασικός υπαίτιος για τις άδειες κερκίδες, αυτός που πληρώνεται από παράγοντες, από μαφιόζους, που φτάνει στο σημείο ακόμα και να σκοτώσει. Αβάσιμες θεωρίες; Όχι. Πρόκειται, όμως, για γενίκευση. Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις.