Ισως δεν είναι τυχαίο ότι η έως οξύμωρη αυτή ιστορία ξεκίνησε τον Μάιο, αμέσως μόλις, Φεβρουάριο, ο Τραμπ άρχισε να επιπίπτει κατά προσφύγων, κινούμενος υπέρ «καθαρής Αμερικής». Ενθαρρύνθηκε δε –αναμενόμενο!– από τον λευκό Νοτιοαφρικανό φίλο, συνεργάτη και υπουργό του ένα διάστημα, τον πολύ Ιλον Μασκ. Οπου, σύμφωνα με τότε ρεπορτάζ (Lifo, 12.5.25),«Η κυβέρνηση Τραμπ έχει δώσει προτεραιότητα στους “Αφρικάνερς”, υποστηρίζοντας ότι υφίστανται φυλετική δίωξη στη χώρα τους, παρά την έντονη άρνηση της νοτιοαφρικανικής κυβέρνησης που χαρακτηρίζει τους ισχυρισμούς αυτούς αβάσιμους και πολιτικά υποκινούμενους».

Πέραν της, βάσιμης, πιστεύω, υποψίας μου ότι ο Τραμπ (για τον Μασκ δεν το συζητάμε) έχει λόγους να προπαγανδίζει έναν «λευκό» ρατσισμό εναντίον του «μαύρου», που του πάει γάντι σαν επιχείρημα υπέρ της επιβολής μιας δικής του τάξεως με αποκλεισμούς όρεξη να ’χεις να μετράς… Είναι και λίγο ανατριχιαστικό σαν σύλληψη, ένας αντι-αντι-ρατσισμός (λευκοί να υφίστανται ρατσιστικό bullying από μαύρους), όπου οι δύο αρνήσεις του «αντι-αντί» ισοδυναμούν, ως γνωστόν, με κατάφαση.

Αρα, να περιμένουμε στις ΗΠΑ επί Τραμπ… ρατσισμό μεγέθους τυφώνα! Με… εργαλείο τους διωκόμενους Αφρικάνερς του απαρτχάιντ! Αυτά, 49 χρόνια μετά την εξέγερση των μαύρων μαθητών (για τη γλώσσα!) στο γκέτο του Σοβέτο με 174 νεκρούς, παιδιά και νέοι οι πιο πολλοί, 1.200 τραυματίες και 1.300 συλλήψεις. Η μνήμη δεν είναι… airbnb!

Πηγή:www.efsyn.gr