Μου ζήτησε ένας φίλος τη γνώμη μου για τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στον αριστερό ιστότοπο left.gr και στον κ. Ιωάννη Κωτούλα, σύμβουλο του αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών κ. Αθανασίου, σχετικά με κάποιες απόψεις που έχει εκφράσει ο κ. Κωτούλας, ως ιστορικός, για τον εθνικοσοσιαλισμό. Το left.gr (και η Αυγή) χαρακτήρισαν τον κ. Κωτούλα «υμνητή του Χίτλερ» και «ανασκευαστή του Χίτλερ», ενώ ο κ. Κωτούλας απάντησε με εξώδικο στο οποίο αρνείται τους χαρακτηρισμούς αυτούς και επισημαίνει ένα σοβαρό δεοντολογικό λάθος του left.gr, ότι δηλαδή τού αποδίδει απόψεις οι οποίες στην πραγματικότητα ανήκουν σε άλλον συγγραφέα τον οποίο ο κ. Κωτούλας απλώς παραθέτει.

Είπα στον φίλο μου ότι δεν έχω διαβάσει το επίμαχο βιβλίο, αλλά είχε έτοιμη την απάντηση: μου το έστειλε συνημμένο σε πεντέφ, και μπορείτε κι εσείς να το κατεβάσετε, από τον ιστότοπο Antinews, σε ένα εξόχως φιλικό άρθρο προς τον κ Κωτούλα (αρκεί να κλικάρετε στην πρώτη αράδα της δεύτερης παραγράφου, εκεί που αναφέρεται το όνομα του βιβλίου). Οπότε το διάβασα (κάπως γρήγορα, είναι η αλήθεια) και θα πω τη γνώμη μου -όχι για τον κ. Κωτούλα, που δεν τον ξέρω, αλλά για το βιβλίο «Η άνοδος του Γ’ Ράιχ». Και πριν ξεκινήσω, να πω ότι δεν είμαι αμερόληπτος, αφού συνεργάζομαι με την εφημερίδα Αυγή. Να πω επίσης ότι θόρυβος έχει γίνει και για ένα άλλο κείμενο του κ. Κωτούλα, ένα άρθρο για τα εγκλήματα πολέμου των Ναζί, αλλά επειδή δεν το έχω διαβάσει δεν θα ασχοληθώ παρά ελάχιστα με αυτό.

Aυτοί είναι οι υπεύθυνοι για τη φτώχεια μας. Όχι οι μετανάστες που δουλεύουν δίπλα μας για ένα κομμάτι ψωμί!

Οι εκατό πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη κέρδισαν το 2012 περίπου 240 δις δολάρια, χρήματα τετραπλάσια από αυτά που χρειάζονται για να καταπολεμηθεί η ακραία φτώχεια σε όλο τον κόσμο, όπως ανακοίνωσε η οργάνωση Oxfam στην τελευταία έκθεσή της, σημειώνοντας πως οι «υπερπλούσιοι» φαίνεται πως ενισχύουν τα κέρδη του από την παγκόσμια οικονομική κρίση.
«Το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού έχει αυξήσει το εισόδημά του κατά 60% τα τελευταία 20 χρόνια με την οικονομική κρίση να επιταχύνει την ενίσχυσή τους παρά να την επιβραδύνει», αναφέρει και προσθέτει πως σε αυτούς υπάρχει και ένα ποσοστό που ήδη τα κέρδη να αυξάνονται κατά πολύ περισσότερο.
Για παράδειγμα, όπως αναφέρεται στο RT που επικαλείται την έκθεση της Oxfam, η αγορά αγαθών πολυτελείας έχει διψήφιο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξη από τότε που ξεκίνησε η παγκόσμια οικονομική κρίση. Οι 100 πλουσιότεροι, μόνο το 2012 κέρδισαν 240 δις δολάρια, όταν οι άνθρωποι σε ακραία φτώχεια ζουν με 1,25 δολάριο την ημέρα.
Η Oxfam στην έκθεσή της «The Cost of Inequality: How Wealth and Income Extremes Hurt us All» επισημαίνει πως η υπερσυγκέντρωση πλούτου στην πραγματικότητα λειτουργεί ως τροχοπέδη στις προσπάθειες για μείωση της φτώχειας και καλεί τους παγκόσμιους ηγέτες «να δώσουν τέλος σε αυτό το φαινόμενο της υπερσυγκέντρωσης αντιστρέφοντας το ρυθμό αύξησης της ανισότητας που παρατηρείται στις περισσότερες χώρες τα τελευταία 20 χρόνια».

Της Όλγας Λαφαζάνη

Με αυξανόμενη ένταση διαδραματίζεται τα τελευταία χρόνια η δημόσια συζήτηση για την θεωρούμενη ως μεγάλη αύξηση του αριθμού των μεταναστών/ριων που επιχειρούν να μπουν στη χώρα χωρίς χαρτιά. Δεν είναι όμως τόσο το ερώτημα καθαυτό που έχει σημασία («πόσοι;»), όσο το πλαίσιο μέσα στο οποίο τίθεται αλλά και οι τρόποι με τους οποίους απαντιέται.

Κατ’ αρχάς, δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε τον αριθμό των μεταναστών χωρίς χαρτιά που φτάνουν ή ζουν στην Ελλάδα. Στη δημόσια συζήτηση χρησιμοποιείται συνήθως ο αριθμός των «Συλληφθέντων Λαθρομεταναστών από Αστυνομικές και Λιμενικές αρχές» που δημοσιεύει το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη. Τα στοιχεία αυτά, όμως, είναι στην καλύτερη περίπτωση ενδεικτικά, καθώς ο αριθμός των συλλήψεων μπορεί να υπερεκτιμά ή να υποτιμά τον αριθμό όσων πέρασαν τα σύνορα. Η υποεκτίμηση οφείλεται κυρίως στο ότι κάποιοι μετανάστες δεν συλλαμβάνονται κατά την είσοδό τους. Η υπερεκτίμηση, από την άλλη, οφείλεται στο ότι, καθώς τα νούμερα αυτά δίνουν αριθμό συλλήψεων στην επικράτεια, ο ίδιος μετανάστης είναι πιθανόν  να έχει συλληφθεί παραπάνω από μια φορά (είτε προσπαθώντας να περάσει τα σύνορα είτε στο εσωτερικό της χώρας). Ίσως, όμως, η ανακρίβεια των στοιχείων να οφείλεται περισσότερο στο ότι ο αριθμός των συλλήψεων εξαρτάται άμεσα από τις εκάστοτε πολιτικές προτεραιότητες των κυβερνήσεων και άρα αντίστοιχα από τις οδηγίες και τους πόρους που διατίθενται για τις συλλήψεις μεταναστών. Για παράδειγμα, οι μαζικές συλλήψεις του «Ξένιου Δία» θα προστεθούν στο συνολικό αριθμό ετησίων συλλήψεων, χωρίς αυτό να σημαίνει αύξηση της εισόδου μεταναστών στη χώρα, καθώς τμήμα των συλληφθέντων είναι μετανάστες που μπήκαν πριν από χρόνια χωρίς χαρτιά, οι οποίοι έχουν πιθανόν ξαναμετρηθεί και ως συλληφθέντες προηγούμενων χρόνων.