Ιάσων Πιπίνης, Αναστασία Καραπατσιά.

Το Διεθνές Μουσείο Σκλαβιάς που λειτουργεί στο Λίβερπουλ της Αγγλίας, παρουσιάζει την ιστορία των μαύρων που μεταφέρθηκαν από τους Ευρωπαίους τον 16ο αιώνα, από την Αφρική στην Ευρώπη και από εκεί στις αμερικανικές αποικίες. Η έκθεση αυτή δείχνει τις αιτίες για τις οποίες εκατομμύρια Αφρικανοί υποχρεώθηκαν να γίνουν σκλάβοι και εξηγεί τον ρόλο που έπαιξε το Λίβερπουλ σε αυτή την διαδικασία. Το Μουσείο εξηγεί επίσης πολλές από τις συνέπειες που είχε αυτή η απάνθρωπη εκμετάλλευση ακόμη και στη σημερινή εποχή, τόσο στην Αφρική αλλά και στην Καραϊβική, την Βόρειο και Νότιο Αμερική και την Ευρώπη. Χώρες της Λατινικής Αμερικής όπως Κούβα και άλλες στην Καραϊβική και την Κεντρική Αμερική, Βραζιλία, Βενεζουέλα, Περού, Βολιβία, είναι οι περιοχές που συγκέντρωσαν τον μεγαλύτερο αριθμό Αφρικανών σκλάβων «αντικαθιστώντας» τον ιθαγενικό πληθυσμό, ο οποίος είχε αποδεκατιστεί πλήρως.

Διεθνής οργανισμός ανθρωπιστικού χαρακτήρα, ο οποίος ιδρύθηκε με σκοπό την προσφορά βοήθειας στα θύματα των πολέμων. Είναι μία από τις πρώτες μη κυβερνητικές οργανώσεις και στις μέρες μας η μεγαλύτερη και σημαντικότερη, με δράση σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Εκτός από την περίθαλψη των τραυματιών και την προστασία των αιχμαλώτων πολέμου, ο Ερυθρός Σταυρός σε καιρό ειρήνης παρεμβαίνει σε περιπτώσεις καταστροφών, ενώ ασχολείται ιδιαίτερα με το ζήτημα των προσφύγων.

Αφορμή για την ίδρυση του Ερυθρού Σταυρού στάθηκε η Μάχη του Σολφερίνο (24 Ιουνίου 1859), κατά την οποία οι Γάλλοι νίκησαν τους Αυστριακούς στην πόλη Σολφερίνο της βόρειας Ιταλίας, μετά από ολοήμερη μάχη. Αυτόπτης μάρτυς της αγριότητας των πολεμικών συγκρούσεων, ο ελβετός επιχειρηματίας Ζαν Ανρί Ντυνάν, ο οποίος ταραγμένος από την αγωνία των τραυματισμένων στρατιωτών, οργάνωσε ένα δίκτυο βοήθειας, με τη συνδρομή ντόπιων εθελοντών.

Με την επιστροφή του στη Γενεύη, ο Ντυνάν γράφει ένα βιβλίο με τίτλο «Αναμνήσεις από το Σολφερίνο», στο οποίο, μεταξύ άλλων, αναπτύσσει ιδέες για την εθελοντική βοήθεια κατά τη διάρκεια του πολέμου. Προτείνει οι τραυματίες και όλοι όσοι τους φροντίζουν να θεωρούνται ουδέτεροι, ακόμα και στο πεδίο της μάχης. Τον Αύγουστο του 1863 πέντε πολίτες της Γενεύης, οι Γκιστάβ Μουανιέ, Λουί Απιά, Τεοντόρ Μωνουάρ, Γκιγιόμ Ντυφούρ και Ανρί Ντυνάν, ιδρύουν τη Διεθνή Επιτροπή για τη Βοήθεια των Τραυματιών. Στις 29 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου ειδικοί από 16 χώρες συναντώνται στη Γενεύη και υιοθετούν τις ιδέες του Ντυνάν.

Στα μεταλλεία, τα οποία λειτούργησαν μέχρι το 1963, πραγματοποιήθηκε μια απ’ τις ιστορικότερες απεργίες της ελληνικής εργατικής τάξης

Την 21η Αυγούστου του 1916, στην αιματηρή απεργία των μεταλλωρύχων του νησιού, η εργατική τάξη χάνει 4 απ’ τους καλύτερους γιους της, που πέφτουν δολοφονημένοι από τους μηχανισμούς κράτους και εργοδοσίας. Τα γεγονότα δραματικά, αποτυπώνουν τα πρώιμα βήματα αντίστασης των εργατών, στην Ελλάδα, στην απάνθρωπη εκμετάλλευση της αστικής τάξης. Ηταν μια ανοιχτή ταξική σύγκρουση. Στα μεταλλεία, οι εκατοντάδες άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους στοιχειώνουν τις στοές. Μαζί με τη θλίψη για τα θύματα στη Σέριφο, υπάρχει η περηφάνια για την ιστορική απεργία του 1916, αλλά και τους αγώνες που ακολούθησαν μέχρι και το 1963, όταν τερματίστηκε και η λειτουργία των μεταλλείων. Η απεργία και η βάρβαρη εκμετάλλευση στο νησί έχει περάσει από στόμα σε στόμα και οι περισσότεροι ντόπιοι γνωρίζουν από κάποιον δικό τους άνθρωπο τα γεγονότα.

Με τη βοήθεια του 84χρονου σήμερα Γιώργου Λιβάνιου, μοναδικού εν ζωή προέδρου του σωματείου των μεταλλωρύχων(1958-’60), και αναφέροντας ορισμένα ιστορικά στοιχεία, θα προσπαθήσουμε να δώσουμε ένα ελάχιστο στίγμα της γενικότερης κατάσταση που επικρατούσε στα μεταλλεία της Σερίφου.