του Γιώργου Ρούσσου
Τα «13 Λεπτά που δεν Άλλαξαν την Ιστορία» του Όλιβερ Χιρσμπίγκελ, αφηγούνται την αληθινή ιστορία ενός απλού ξυλουργού, του Γκέοργκ Έλζερ, ο οποίος αποφασίζει να εκτελέσει ένα παράτολμο σχέδιο. Να δολοφονήσει τον Χίτλερ αλλά και άλλα υψηλόβαθμα στελέχη των Ναζί σε μια συνεδρίαση του κόμματος, στο Μόναχο το 1939. Ένα ιστορικό, βιογραφικό δράμα, στο οποίο ξεχωρίζει η εξαιρετική ερμηνεία του Κρίστιαν Φρίντελ.
H Λένι Ρίφενσταλ, μία από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές στην ιστορία του κινηματογράφου, επιστρέφει στο προσκήνιο μέσα από ένα νέο ντοκιμαντέρ που αποκαλύπτει την πραγματική της ταυτότητα πίσω από την προσεκτικά κατασκευασμένη εικόνα της δήθεν «απολιτικής καλλιτέχνιδας», έγραψε η βρετανική εφημερίδα The Guardian την Κυριακή (27/4).
του Δημήτρη Παναγόπουλου
Εξαιρετικό και σφιχτοδεμένο κοινωνικό δράμα, με ήρωα έναν μετανάστη, ανασφάλιστο διανομέα είναι «Το Παρίσι του Σουλεϊμάν», ενώ το queer δράμα «Baby» έχει ενδιαφέρον, αλλά μένει αρκετά στην επιφάνεια
Ο Yuval Abraham, συν-σκηνοθέτης του βραβευμένου με Όσκαρ ντοκιμαντέρ «Καμία Άλλη Γη» (No Other Land), ανέφερε ότι ο συνάδελφός του και συν-σκηνοθέτης, Hamdan Ballal, δέχθηκε επίθεση και τραυματίστηκε από ισραηλινούς εποίκους στο Νότιο Όρος της Χεβρώνας, όπως γνωστοποιήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το βράδυ της Δευτέρας (24/3).
Η σειρά «Adolescense» η οποία προβάλλεται στο Netflix αποτελεί μία εξαιρετική δουλειά με ιδιαίτερη αφήγηση που σε βυθίζει σε διάφορες θεματικές, όπως η εφηβεία μέσα από τα social media, η τοξική αρρενωπότητα που «φυτρώνει» μέσα σε αυτά επηρεασμένη από την κοινωνία και διαμορφώνει την αντίληψη των εφήβων.
της Φωτεινής Λαμπρίδη
Το πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ «Zurawski v Texas» των Μέισι Κρόου και Άμπι Περό που παρακολουθήσαμε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, δεν είναι απλά η καταγραφή μιας ιστορικής δίκης ενάντια στην απαγόρευση των αμβλώσεωνστο Τέξας. Είναι η κραυγή των γυναικών καθώς ξετυλίγουν τα πολλαπλά τραύματα σωματικά και ψυχικά, κλαίγοντας σε συνεντεύξεις Tύπου, κάνοντας εμετό σε δικαστικές αίθουσες, ρωτώντας ξανά και ξανά γιατί πρέπει να πάθουν σήψη και να τραυματιστούν ανεπανόρθωτα για να επιτρέψει η πολιτεία να σωθούν οι ζωές τους.
Αντικρίζοντας το Άγαλμα της Ελευθερίας, επιστρέφοντας από τη φρίκη του στρατοπέδου συγκέντρωσης, ο Ούγγρος αρχιτέκτονας εβραϊκής καταγωγής, Λάζλο Τοτ, αρχίζει να ξαναζεί. Να ελπίζει πως δεν πρόκειται να ξαναζήσει τις φρικαλεότητες που έζησε, ούτε ο ίδιος ούτε η ανθρωπότητα. Ελπίζει πως όλη η κατασταλαγμένη γνώση του, από την εμπειρία του βασανισμού του, μία γνώση που ξεπερνά τα όρια της φρίκης, θα αντισταθμιστεί από την ανθρώπινη επικοινωνία που τόσο στερήθηκε, έτσι που να αποκτήσει ξανά την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους, στο ανθρώπινο είδος που στα χρόνια εγκλεισμού του στο στρατόπεδο, του φανέρωσε τα χαρακτηριστικά ενός άλλου φρικτού κτηνώδους απόκοσμου είδους. Ελπίζει ότι θα απαλλαχτεί από τις τρομερές αναμνήσεις που τον στοιχειώνουν και τον ταπεινώνουν ταυτόχρονα.
του Γιώργου Ρούσσου
Μια λίστα – υπενθύμιση των κινδύνων της δηλητηριώδους ιδεολογίας που βρίσκεται εκ νέου στο προσκήνιο.
Η ορκωμοσία του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ έβγαλε τις αναμενόμενες ειδήσεις, τίποτα όμως δε σχολιάστηκε τόσο όσο ο φασιστικός χαιρετισμός του δισεκατομμυριούχου και υπουργού πλέον Ίλον Μασκ. Η απεχθής χειρονομία του αμφιλεγόμενου, για να το θέσουμε ευγενικά, επιχειρηματία – πολιτικού επανέφερε στο δημόσιο διάλογο τόσο τις συζητήσεις περί της φασιστικής απειλής που κυοφορεί η δεύτερη θητεία του Τραμπ, όσο και το μέγεθος στο οποιο, σε παγκόσμιο επίπεδο, επανέρχονται σύγχρονες μορφές φασισμού στην εξουσία. Ιδανικά δε θα έπρεπε να είναι αυτή η αφορμή, ωστόσο, παρακάτω ανατρέχουμε σε 15 σπουδαίες αντιφασιστικές ταινίες, οι οποίες εμβαθύνουν στο φαινόμενο σε επιπέδο ιδεολογίας, ψυχοσύνθεσης, αλλά και αναδεικνύοντας τις δολοφονικές συνέπειές του. Η σειρά απεικόνισής τους είναι χρονολογική, όχι μόνο για να υπογραμμιστεί η διαχρονική ενασχόληση του σινεμά με τη μελέτη του φασισμού, αλλά και για να υπενθυμίσουμε τις πολύπλοκες πτυχές του.
Η Προδοσία είναι ελληνική δραματική – πολεμική ταινία του 1964, σε παραγωγή Κλέαρχου Κονιτσιώτη και σε σκηνοθεσία Κώστα Μανουσάκη.
του Δημήτρη Μπαμπούλη
Προηγούμενο
