ΤΑΙΝΙΕΣ

του Δημήτρη Παναγόπουλου

Το συγκλονιστικό, γαλλοκαναδικής παραγωγής ντοκιμαντέρ παρακολουθεί τρεις γυναίκες από το Αφγανιστάν που συμμετείχαν ενεργά στην πολιτική της χώρας τους, αλλά αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν όταν επέστρεψε το καθεστώς των Ταλιμπάν, μεταναστεύοντας αρχικά στην Ελλάδα και μετά στον Καναδά.

Η ταινία που κυνηγήθηκε περισσότερο από κάθε άλλη στην Ελλάδα προβλήθηκε σαν σήμερα πριν από 63 χρόνια. Είχε πετσοκοπεί από την λογοκρισία και ο σκηνοθέτης της, Αλέκος Αλεξανδράκης, δεν την αποδέχθηκε ποτέ. Οι διηγήσεις των συντελεστών της και η εμβληματική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη, την έκαναν αξεπέραστη στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου

Για να τιμήσουμε τον Μήνα Μαύρης Ιστορίας, σας προτείνουμε πέντε ντοκιμαντέρ που αναδεικνύουν τις βιωμένες εμπειρίες και τις ιστορίες των Μαύρων κουήρ κοινοτήτων.

Για περισσότερα από 5 χρόνια ο Παλαιστίνιος ακτιβιστής Basel Adra, με την απρόσμενη βοήθεια του Yuval Abraham, ενός Ισραηλινού δημοσιογράφου που τον συνοδεύει στον αγώνα του, κινηματογραφεί την καταστροφή της περιοχής Μασάφερ Γιάτα (Masafer Yatta) της Δυτικής Όχθης. Η ταινία τεκμηρίωσης «Καμία Άλλη Γη / No Other Land» που κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου, πραγματοποιεί την πανελλήνια πρεμιέρα της, στο 30ό Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας.

Στις 23 Σεπτεμβρίου, θα γίνει η παρουσίαση της ταινίας μικρού μήκους «Κόκκινη καρδιά», στο φεστιβάλ «Animasyros», στη Σύρο. Πρόκειται για μία ταινία που δημιούργησαν νεαροί πρόσφυγες από την Αφρική, στο πλαίσιο του προγράμματος Clap/Erasmus+ για τη δημιουργία αντιρατσιστικών ταινιών μικρού μήκους από ευάλωτες ομάδες. Το Σενάριο της ταινίας το έγραψε ο νεαρός πρόσφυγας Ibrahim S .Barrie, καταγόμενος από τη Σιέρα Λεόνε.

Ντοκιμαντέρ με τίτλο «Παύλος Φύσσας – Ελεύθερο Πνεύμα» δημοσίευσε στις 18 Σεπτεμβρίου το Eteron – Ινστιτούτο για την Έρευνα και την Κοινωνική Αλλαγή, με αφορμή τη συμπλήρωση 11 χρόνων από την δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα.

O σκηνοθέτης του «Ο θάνατος του Δον Κιχώτη» Μιγκέλ Φάους παρουσιάζει μια μελετημένη ταξική δραμεντί που σημαδεύεται από την ερμηνεία της Πάουλα Γκριμάλντο.

Η σιωπηλή καμαριέρα (The quiet maid) (***)

του Θανάση Μαρίνη

Η Τελευταία Παμπ, το κύκνειο άσμα(;), του Κεν Λόουτς (στο σενάριο ο πάντα εξαιρετικός και σταθερός συνοδοιπόρος του, Πολ Λάβερτι) έχει όλα αυτά τα στοιχεία που αγαπάμε στις ταινίες του. Βαθιά πίστη στην εργατική τάξη, κατανόηση των αντιφάσεων στη συνείδηση των φτωχών ανθρώπων, οι οποίοι ενδέχεται να αναπτύξουν ξενοφοβική συμπεριφορά όταν πετιούνται στο περιθώριο, έχουν όμως την ίδια στιγμή αποθέματα αλληλεγγύης, ανάλυση των συνεπειών των νεοφιλελεύθερων καπιταλιστικών πολιτικών στη ζωή και την ψυχολογία των ανθρώπων. Αυτό όμως, που τον κάνει να ξεχωρίζει από την πλειοψηφία των υπολοίπων εκπροσώπων του κοινωνικού ρεαλισμού στην εποχή μας είναι ότι δε μένει στη θέση του παρατηρητή, αλλά προτείνει διέξοδο από τη μιζέρια, δείχνοντας τον δρόμο του συλλογικού αγώνα και της αλληλεγγύης.

του Γιάννη Αλμπάνη

Η «Ζώνη ενδιαφέροντος» δεν είναι μόνο μια υπόκωφα συγκλονιστική ταινία για το Ολοκαύτωμα. Συνιστά επίσης μια έξοχη αλληγορία για τη δικιά μας ζωή, για τις δικές μας «ζώνες ενδιαφέροντος»

του Γιώργου Ρούσσου

Μία όμορφη στο σύνολο της ταινία, το «Μία Υπέροχη Ζωή» (It’s a Wonderful Life – 1946) του Φρανκ Κάπρα, θεωρείται δικαίως, ως μία από τις καλύτερες ταινίες που έχουν δημιουργηθεί στην ιστορία της Έβδομης Τέχνης, με θέμα τα Χριστούγεννα. Ένα φιλμ που στην εποχή του δεν είχε την αναγνώριση που άξιζε, έχοντας παράλληλα χαρακτηριστεί ως: “μεταφέρουσα φιλο-κομμουνιστικά μηνύματα”…