των Νάντιας Ρούμπου και Θάνου Καμήλαλη

Όταν ένας χρήστης του διαδικτύου μοιράζεται ή ακόμα χειρότερα δημοσιεύει προσωπικές στιγμές άλλου ατόμου, σχεδόν πάντα μίας γυναίκας, χωρίς τη συγκατάθεσή της, δεν είναι απλή απερισκεψία, ούτε κάποια «δικαιολογημένη αντίδραση» Είναι διαπόμπευση και έγκλημα με πολύ έντονο αντίκτυπο στα θύματα μίας τέτοιας πρακτικής την ώρα μάλιστα που η έκφραση της γυναικείας σεξουαλικότητας και η προσωπική επιλογή μιας γυναίκας θεωρείται και εδώ από μεγάλη μερίδα της κοινωνίας ως «ενοχή».  Η εκδικητική πορνογραφία, μία μορφή έμφυλης βίας, είναι ένα φαινόμενο που λαμβάνει όλο και πιο ανησυχητικές διαστάσεις, την ώρα που στην Ελλάδα δεν υπάρχει το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο. Το σενάριο μάλιστα που αυτή η βία οδηγεί τελικά στο ύστατο σημείο, τον θάνατο, δεν είναι πολύ μακριά. Το έχουμε δει στην υπόθεση της Λίνας Κοεμτζή, που 4 χρόνια μετά περνάει στο αρχείο με τεράστια ερωτήματα και πλήθος στοιχείων που καταγγέλλεται ότι δεν αξιοποιήθηκαν ποτέ.