Σχεδόν δεν πιστεύεις ότι συνέβη, μοιάζει με το happy end μιας (αφελούς) ταινίας. Και όμως, αυτό που συνέβη στο Γιορκ της Αγγλίας, δυστυχώς, δεν θα μπορούσε να συμβεί παρά μόνο στο Γιορκ της Αγγλίας… Κάθε άλλη ομοιότητα είναι άτοπη.
Η ιστορία ξεκίνησε όταν ο Μοχάμεντ ελ-Γκομάτι, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Γιορκ, πληροφορήθηκε από το facebook πως τα μέλη του EDL σχεδιάζουν να συγκεντρωθούν και να διαμαρτυρηθούν έξω από το τζαμί της πόλης – στη συνέχεια της δολοφονίας στο Γούλγουιτς βρετανού φαντάρου από ισλαμιστές. Όπου, EDL (English Defence League) εστί ένα ακροδεξιό κίνημα χουλιγκάνων, που δηλώνουν την παρουσία τους μέσω εκφοβιστικών συγκεντρώσεων. Η ιστοσελίδα τους, με τον μαύρο σταυρό στο έμβλημα, καλεί κάθε τόσο τα μέλη σε συγκεντρώσεις που πραγματοποιούνται σε ένα διαφορετικό σημείο, ενώ οι σχετικές φωτογραφίες δείχνουν έναν εσμό ανθρώπων με μαύρα φούτερ και το έμβλημα του κόμματος ραμμένο (!) αντί για τσεπάκι, με μάσκες και λοστάρια, να χτυπούν και να εξαφανίζονται.
Ο Μοχάμεντ ελ-Γκομάτι σκέφτηκε τότε να πάρει μια πρωτοβουλία και κινητοποίησε τη μουσουλμανική κοινότητα να οργανώσει μιαν ανοιχτή εκδήλωση -την ίδια μέρα και ώρα της συγκέντρωσης του EDL- προσκαλώντας τη γειτονιά. Κάπου 200 γείτονες ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση κι εκεί που έπιναν το τσάι τους με τους μουσουλμάνους συμπολίτες τους, ξαφνικά οι φωνές των οπαδών του EDL χάλασαν την ωραία ατμόσφαιρα.
Οι ανταποκρίσεις αναφέρουν ότι μια ομάδα θαρραλέων ανθρώπων βγήκε με ένα δίσκο με τσάι και βουτήματα προσκαλώντας τους διαδηλωτές να πάρουν μαζί τους το τσάι. Και αυτοί -άλλο απίστευτο!- αποδέχθηκαν την πρόσκληση. Οι προσκεκλημένοι του τεμένους, αφού ολοκλήρωσαν τα δέοντα της βρετανικής παράδοσης, περιηγήθηκαν στο τζαμί και η βραδιά έκλεισε με ένα ματς ποδοσφαίρου 5Χ5, όπου έλαβε μέρος ένα ετερόκλητο πλήθος – από τους οικοδεσπότες και τους προσκεκλημένους…
«Ποιος ξέρει;», είπε ο ελ-Γκομάτι σε μια συνέντευξή του την επομένη, «μπορεί τώρα το EDL να θελήσει να ανταποδώσει ευκαιρίας δοθείσης και τότε η μουσουλμανική κοινότητα θα είναι άραγε αρκετά γενναιόδωρη ώστε να αποδεχθεί την πρόσκληση;». Ο μουσουλμάνος ακαδημαϊκός υπογράμμισε εξάλλου, ότι η εμπειρία του Γιορκ έδειξε πως «υπάρχει η δυνατότητα διαλόγου, αφού ακόμα και το EDL είναι έτοιμο να δεχθεί πως οι βίαιες ακρότητες είναι λάθος».
Φυσικά, οι πάντες έσπευσαν να χαιρετίσουν το γεγονός (BBC) – ο αρχιεπίσκοπος της Αγγλικανικής Εκκλησίας του Γιορκ μίλησε για μια «φανταστική ιστορία» και παρατήρησε πως «η παράθεση του τσαγιού, των μπισκότων και του ποδοσφαίρου ήταν θαυμάσια και απολύτως τυπική του Γιορκσάιρ, στάθηκε δε κόντρα στην εχθρότητα και τον εξτρεμισμό».
Ο ιερέας της ενορίας εξέφρασε τον θαυμασμό του για «το θάρρος -το φυσικό και το ηθικό- αυτών των ανθρώπων. Αυτό το μικρό και ταπεινό τζαμί έδωσε ένα μάθημα σε ολόκληρο τον κόσμο», παρατήρησε, ενώ ο Εργατικός βουλευτής της περιοχής, Νιλ Μπαρνς, τόνισε πως το Γιορκ έζησε «μια στιγμή περηφάνιας, όταν το τζαμί της πόλης -απαντώντας στην οργή και το μίσος- προσέφερε ειρήνη και φιλοξενία».
Ας δούμε τώρα, τι μας ξαφνιάζει στην ιστορία. Καταρχάς, ότι στο Γιορκ, μια εγγλέζικη πόλη 180.000 κατοίκων, υπάρχει τζαμί! Μάλιστα! Για να μη σας τα δίνω όλα μασημένα, κάντε τους συνειρμούς σας και νομίζω πως συνεννοηθήκαμε. Στη συνέχεια με ξάφνιασε η προσωπικότητα του ελ-Γκομάτι, ο οποίος λειτουργώντας με πολιτικά αντανακλαστικά μετέτρεψε μια (εν δυνάμει) σύγκρουση σε φιλική συναναστροφή. Φυσικά, με ξάφνιασε το γεγονός ότι την ιδέα του συμμερίστηκε και η λοιπή μουσουλμανική κοινότητα, κυρίως όμως με αιφνιδίασε η αποδοχή της πρόκλησης από τους γείτονες. Φαντάζεστε μια ομάδα Πακιστανών να καλούσε τους περίοικους (στα καφενεία και τα περίπτερα) του Αγίου Παντελεήμονα για ένα καφέ στο στέκι τους; Φαντάζεστε πώς θα τους έλουζαν σε ανταπόδοση της πρόκλησης; Θα πήγαινε έστω και ένας, ευγενικά και καλοπροαίρετα, να πιει το καφεδάκι του με τους μετανάστες;
Πάνω από όλα όμως με ξάφνιασε το γεγονός ότι ο αιφνιδιασμός των καλόπαιδων του EDL από αυτή την πρωτοβουλία ήταν τελικά αφοπλιστικός, αφού ανταποκρίθηκαν θετικά στην πρόσκληση – μέχρι του σημείου να παίξουν μαζί ποδόσφαιρο. Θέλω να πω, ότι ως την τελική κατάληξη της ιστορίας συνέτρεξαν ορισμένες προϋποθέσεις, που είναι δύσκολο να συντρέξουν σε άλλη χώρα. Στην Ελλάδα, απολύτως αδύνατο. Διότι, αν πιάσουμε την ιστορία απ΄ την αρχή, σας θυμίζω ότι δεν υπάρχει τζαμί στην Ελλάδα – χρειάζεται να πάμε παρακάτω;
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
