H ισλαμοφοβία στις ΗΠΑ δεν αποτελεί μόνο μια εσωτερική αμερικανική πολιτική στάση, αλλά μία ολόκληρη στρατηγική που ενισχύεται σκόπιμα από την προπαγανδιστική «μηχανή» του Ισραήλ, σε συνεργασία με τμήματα της άκρας δεξιάς της Δύσης, ως εργαλείο πολιτικής επιρροής και αντιμετώπισης της αυξανόμενης διεθνούς κριτικής για το παλαιστινιακό ζήτημα.
Η υποδαύλιση της ισλαμοφοβίας στις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ έχει γίνει πλέον τόσο ορατή και έντονη, ώστε πολλοί στην αμερικανική μουσουλμανική κοινότητα σχεδόν νοσταλγούν την εποχή του Τζορτζ Μπους, σύμφωνα με ανάλυση του Al Jazeera.
Οι προσπάθειες συμπερίληψης έχουν σχεδόν εξαφανιστεί εντελώς από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και έχουν αντικατασταθεί από μια ανοιχτή προκατάληψη, η οποία έχει οδηγήσει σε αύξηση των επιθέσεων εναντίον μουσουλμάνων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η επίθεση με πυροβολισμούς τον Μάιο στο Ισλαμικό Κέντρο του Σαν Ντιέγκο, όπου σκοτώθηκαν δύο πιστοί και ένας φύλακας.
Μια πρόσφατη πρόταση του αεροδρομίου Dallas Fort Worth να εγκαταστήσει διακριτικούς χώρους για το πλύσιμο των ποδιών ώστε οι μουσουλμάνοι να μπορούν να κάνουν wudu (τελετουργικό καθαρισμό πριν από την προσευχή) εγκαταλείφθηκε γρήγορα μετά την καταδίκη της από τον κυβερνήτη του Τέξας Greg Abbott, ο οποίος υποστήριξε ότι η εγκατάσταση τέτοιων χώρων θα ήταν αντισυνταγματική.
Από πού προέρχεται αυτή η πολιτική;
Αναμφίβολα, ένα μέρος του φαινομένου αντανακλά την πολιτική που ο Τραμπ προωθεί ήδη από την πρώτη ημέρα της προεκλογικής του εκστρατείας το 2015, δηλαδή μια πολιτική που διχάζει τους Αμερικανούς, υποστηρίζοντας ότι η λευκή πλειοψηφία της χώρας και η ιστορική της θέση στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας απειλούνται.
Σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι μόνο οι μουσουλμάνοι που δέχονται επίθεση, αλλά όλες οι μειονότητες, όπως δείχνουν οι επιθέσεις της κυβέρνησής του στους μαύρους αμερικανούς ή στην ισπανόφωνη κουλτούρα.
Όμως, στην περίπτωση της ισλαμοφοβίας, υπάρχει ένας πιο συγκεκριμένος παράγοντας που τροφοδοτεί αυτή την τάση.
Η συσπείρωση της ακροδεξιάς
Τον Ιανουάριο του 2026, η κυβέρνηση του Ισραήλ φιλοξένησε στην Ιερουσαλήμ μια διάσκεψη για τον αντισημιτισμό.
Αυτό από μόνο του δεν είναι αξιοσημείωτο. Αυτό που έχει ενδιαφέρον, όμως, είναι η σύνθεση των συμμετεχόντων, καθώς το παρών έδωσαν ηγέτες από όλο το φάσμα της ευρωπαϊκής άκρας δεξιάς, όπως εκπρόσωποι του πολωνικού PiS, του ισπανικού Vox, του ουγγρικού Fidesz και του γαλλικού Rassemblement National.
Η εκδήλωση ήταν ίσως η μεγαλύτερη συγκέντρωση Ευρωπαίων δεξιών πολιτικών για τον αντισημιτισμό από την εποχή της αμερικανικής πρωτοβουλίας «Umerziehung» («επανεκπαίδευση») στη μεταπολεμική Γερμανία.
Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Όπως είπε ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, η άκρα δεξιά είναι πλέον σύμμαχος του Ισραήλ στον αγώνα κατά της «εισβολής του ριζοσπαστικού Ισλάμ».
Από τον Ιανουάριο, ο Νετανιάχου συνεχίζει να κινείται πάνω σε αυτή τη γραμμή. Πρόσφατα προειδοποίησε ότι «η πρώτη ισλαμική δημοκρατία με πυρηνικά όπλα θα είναι η Ισλαμική Δημοκρατία της Βρετανίας».
Παράλληλα, έχει χτίσει την προεκλογική του εκστρατεία με το μήνυμα «Μην τους αφήσετε να κερδίσουν», πάνω σε μία πινακίδα στην οποία εμφανίζονται πρόσωπα ηγετών της Χεζμπολάχ και του Ιράν, μαζί με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ζοχράν Μαμντάνι.
Η ισραηλινή προώθηση της ισλαμοφοβίας
Η προώθηση της ισλαμοφοβίας από το Ισραήλ δεν περιορίζεται στον Νετανιάχου, ούτε στα σύνορα της χώρας.
Καθώς η διεθνής εικόνα του Ισραήλ καταρρέι, αντί να εξετάσει τις δικές του ενέργειες και ιδιαίτερα τις πολιτικές του στη Γάζα, έχει αποφασίσει ότι η «σωτηρία» του βρίσκεται σε αποτελεσματικές εκστρατείες δημοσίων σχέσεων και προπαγάνδας.
Ένα μέρος αυτής της προσπάθειας έχει στόχο να ενισχύσει τη δική του εικόνα. Το Ισραήλ περνά στην επίθεση, προσπαθώντας να υπονομεύσει και να απονομιμοποιήσει τους επικριτές του και να συσπειρώσει τη Δεξιά μέσω μιας σκόπιμης εκστρατείας ισλαμοφοβίας.
Η στρατηγική αυτή επηρεάστηκε και από μια διαρρεύσασα μελέτη που είχε ζητήσει το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών από την αμερικανική εταιρεία δημοσίων σχέσεων Stagwell Global.
Η μελέτη κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η πιο αποτελεσματική τακτική για την αλλαγή της στάσης της κοινής γνώμης στο παλαιστινιακό ζήτημα θα ήταν η καλλιέργεια φόβου απέναντι στο «Ριζοσπαστικό Ισλάμ» και τον «Τζιχαντισμό».
Και ελλείψει ενός πειστικού λόγου για τον οποίο οι ΗΠΑ θα έπρεπε να συνεχίσουν να στηρίζουν τη χώρα του, ο Νετανιάχου έχει στραφεί όλο και περισσότερο στο επιχείρημα ότι το Ισραήλ είναι «το μοντέλο στον αγώνα εναντίον του ριζοσπαστικού Ισλάμ που απειλεί ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο».
Η «Χασμπάρα» και μία στρατηγική επικοινωνίας
Αυτή η στρατηγική έχει εκδηλωθεί μέσα από την αξιοποίηση μιας επιθετικής ισλαμοφοβίας ως μέρος της ισραηλινής στρατηγικής hasbara, δηλαδή της προσπάθειας του Ισραήλ να διαμορφώσει τη διεθνή κοινή γνώμη υπέρ του.
Το 2024 στον Καναδά, μια επιχείρηση που χρηματοδοτούνταν από την ισραηλινή κυβέρνηση και χρησιμοποιούσε την ονομασία United Citizens for Canada πραγματοποίησε εκστρατείες στα social media, υποστηρίζοντας ότι οι μουσουλμάνοι μετανάστες αποτελούν απειλή για την κοινωνία και προσπαθούν να επιβάλουν τον ισλαμικό νόμο.
Σε πολλές περιπτώσεις, Αμερικανοί και Ευρωπαίοι έχουν αντιληφθεί αυτές τις προσπάθειες.
Οι πρόσφατες νίκες στις προκριματικές εκλογές σημαντικών μουσουλμάνων υποψηφίων για το Κογκρέσο, όπως ο Abdul El-Sayed, δείχνουν μια διακοινοτική απόρριψη της ισλαμοφοβικής ρητορικής.
Σε άλλες περιοχές, όμως, οι μουσουλμανικές κοινότητες αισθάνονται ολοένα περισσότερο ότι βρίσκονται υπό πολιορκία.
Ισραήλ και δυτικός πλουραλισμός
Η ισραηλινή κοινωνία, βασίζεται στην εβραϊκή υπεροχή και στην επιδίωξη δημογραφικής ομοιογένειας.
Οι δυτικές χώρες, αντίθετα, έχουν πιο μεγάλη ποικιλία ως προς τη δημογραφική τους σύνθεση και ως προς την πολιτική ηγεσία τους.
Ο δρόμος προς την ειρήνη θα μπορούσε να είναι ένας δρόμος που θα έκανε το Ισραήλ να μοιάζει περισσότερο με τη Δύση, μια χώρα με ισότητα για όλους τους πολίτες της.
Στον πυρήνα όμως της σημερινής ισραηλινής προπαγανδιστικής εκστρατείας βρίσκεται η επιθυμία να γίνει η Δύση σαν το Ισραήλ.
Αυτό αποτελεί δοκιμασία για τον δυτικό πλουραλισμό.
Ακόμη όμως και αν η Δύση αποτύχει σε αυτή τη δοκιμασία, το Ισραήλ δεν θα πρέπει να θεωρεί δεδομένο ότι μια τέτοια αποτυχία θα οδηγήσει αναγκαστικά σε μεγαλύτερη αποδοχή του σιωνισμού.
Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί θα ήταν συνετό να δουν αυτή τη στρατηγική ως αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή μια απελπισμένη επιχείρηση επιρροής, που προέρχεται από ένα κράτος το οποίο ολοένα περισσότερο ξεμένει από επιλογές.
Πηγή: tvxs.gr
