Είμαι ομοφυλόφιλος, σημαίνει φοβάμαι. Αυτό το ξέρω πολύ καλά, διότι είμαι ομοφυλόφιλος και φοβάμαι. Από μικρό παιδί μεγάλωσα με τους ίδιους φόβους, που ακόμα και σήμερα προσπαθούν να εισβάλουν στη ζωή μου.
Φοβάμαι να μην αποκαλυφθώ. Φοβάμαι τις αντιδράσεις του κόσμου. Αλίμονο «τι θα πει ο κόσμος», έτσι δεν λέμε εμείς οι καλλιεργημένοι Έλληνες; Φοβάμαι τη χλεύη και την κοροϊδία που μπορεί να χρειαστεί να υποστώ. Φοβάμαι τους ανθρώπους που θα με θεωρούσαν άρρωστο, αν ήξεραν για μένα, εκείνους που θα προτιμούσαν να με αποκλείσουν παρά να χρειαστεί να ανέχονται τις «ανωμαλίες» μου. Και ακόμα και στην καθημερινή μου επικοινωνία φοβάμαι: ξέρεις τι είναι να πρέπει να ελέγχεις διαρκώς τις κινήσεις των χεριών σου, μην είναι πιο αέρινες απ’ όσο πρέπει, κι ακόμα τον τόνο της φωνής σου, μην τυχόν και παραγίνει ψηλή και προδοθείς; Φοβάμαι τις ταμπέλες, διότι πολύ απλά δε θέλω να είμαι ο δακτυλοδεικτούμενος gay της παρέας. Θέλω να είμαι ο Χριστόφορος, ένας άνθρωπος με πολλές πτυχές και ποικίλα ενδιαφέροντα. Μα πιο πολύ απ’ όλα φοβάμαι να μη μάθουν οι γονείς μου για τις προτιμήσεις μου. Κι αυτό όχι επειδή «γνωρίζω ότι είναι λάθος, γι’ αυτό και το κρύβω», φτάνει με αυτή την «καραμέλα», πια. Ο λόγος είναι προφανής: όταν ξέρεις τις αρνητικές απόψεις κάποιου που αγαπάς πολύ, σχετικά με τη διαφορετικότητά σου, κρύβεσαι επειδή φοβάσαι το ενδεχόμενο του να τον χάσεις, και πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τους ανθρώπους που σε μεγάλωσαν.
Αυτοί είναι οι δικοί μου φόβοι και οι φόβοι πολλών ομοφυλόφιλων. Όμως δεν είναι φόβοι ανεξήγητοι: απορρέουν από την ομοφοβία της κοινωνίας. Διότι αν κανείς δεν είχε πρόβλημα που είμαι ομοφυλόφιλος, δε θα φοβόμουν τίποτα από τα παραπάνω.
Θέλω, όμως, να σταθώ στον όρο ομοφοβία. Το δεύτερο συνθετικό της λέξης «ομοφοβία» δηλώνει φόβο. Φόβο προς τα gay άτομα. Αν ρωτήσεις κάποιον ομοφοβικό βέβαια, μάλλον οργισμένος θα σου πει πως αισθάνεται με τις ελευθερίες που έχουν δοθεί στα ομοφυλόφιλα άτομα. Επομένως, πού έγκειται ο φόβος;
Συνάνθρωπε, που με νομίζεις για ελαττωματικό, νομίζω πως η οργή σου πηγάζει από τον φόβο σου. Φοβάσαι την αλήθεια, η οποία είναι ότι υπάρχω. Χίλιες φορές θα προτιμούσες να μην αντιλαμβάνεσαι την παρουσία μου, διότι σε κάνει να φοβάσαι για τα δικά σου παιδιά. Φοβάσαι μήπως βγουν κι εκείνα ελαττωματικά, τρέμεις με αυτό το ενδεχόμενο. Φοβάσαι ότι αν υπάρχω και έχω δικαιώματα μάλιστα, θα αυξηθούν τα κρούσματα των ομοίων μου, μιας που δε θα υπάρχουν στερήσεις ή ακόμη και ποινές για αυτούς. Φοβάσαι να αντικρίσεις κατάματα το διαφορετικό, διότι δεν είναι αυτό που έχεις συνηθίσει να βλέπεις, και το ξένο δεν το αντέχει το μάτι σου. Έχεις χτίσει έναν κόσμο στον νου σου, όπου εγώ είμαι υπόλογος, και φοβάσαι ότι θα καταρρεύσει αν ανοίξεις τα μάτια σου και δεις πως υπάρχουν άνθρωποι σαν εμένα που αξίζουν, κι όχι επειδή είναι σαν εμένα αλλά επειδή είναι σαν εμένα και σαν εσένα: άνθρωποι ικανοί για θαυμαστά έργα!
Κι εδώ ταιριάζει γάντι μία λαϊκή παροιμία: «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη». Πραγματικά, πόσες φορές τα σκυλιά δε φοβούνται έναν άνθρωπο περαστικό και για αυτό γαβγίζουν, σαν να δείχνουν θυμωμένα, δημιουργώντας αντίστοιχα φόβο στον άνθρωπο; Τελικά, ίσως δε διαφέρουμε και πολύ από τα ζώα, εφόσον διαθέτουμε κι εμείς ζωώδη ένστικτα. Η διαφορά μας έγκειται στην ικανότητα της σκέψης, της διανόησης. Ας σκεφτούμε, λοιπόν! Ή, για να το πω πιο ολοκληρωμένα, ας σκεφτούμε διαφορετικά…
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
πηγή:protagon.gr
