Η Μάρθα Φριντζήλα εμφανίζεται στο 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας και μιλά στο in για τις γυναικείες φωνές, την τέχνη και την ανάγκη για αλλαγή
Μια «ανάσα» πριν από το 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας, η Μάρθα Φριντζήλα μιλά στο in για τα «κορίτσια». Για τις γυναίκες που, μέσα από το τραγούδι, τη σκηνή και τη δημόσια παρουσία τους, μπορούν να βάλουν το δικό τους λιθαράκι ώστε ο κόσμος να γίνει λίγο πιο ανθρώπινος.
«Θεωρώ ότι ζούμε σε έναν άδικο και βίαιο κόσμο που έχει μοναδικό θεό το χρήμα. Έχει απομακρυνθεί από τον άνθρωπο και την ψυχή.»
Στη φετινή διοργάνωση, την Κυριακή 5 Ιουλίου, η Μάρθα Φριντζήλα θα βρεθεί στη σκηνή παρέα με τη Φωτεινή Βελεσιώτου, τη Μαρία Παπαγεωργίου, τη Νεφέλη Φασούλη και τη Μαριάνα Κατσιμίχα. Πέντε γυναίκες-σταθμοί του ελληνικού πενταγράμμου ενώνουν τις φωνές τους για έναν κόσμο αλλιώτικο, έναν κόσμο που δεν θα άγεται και δεν θα φέρεται από το χρήμα και το δίκαιο του ισχυρού – μια ιδέα της ίδιας της Μάρθας Φριντζήλα.
Με αφορμή την ιδέα αυτή, συζητήσαμε με την σπουδαία καλλιτέχνιδα, πώς προέκυψε το μουσικό σχήμα, τι σημαίνει αυτό για την ίδια και γιατί, όπως φαίνεται, ο «κλήρος» πέφτει και πάλι στις γυναίκες να υπερασπιστούν την ανθρωπιά.
Τα κορίτσια τραγουδούν για έναν κόσμο δίκαιο κι ανθρώπινο
Η ιδέα να ανέβουν στη σκηνή αποκλειστικά γυναίκες δεν ήταν τυχαία. Όπως εξηγεί η Μάρθα Φριντζήλα, γεννήθηκε τόσο από τη δική της καλλιτεχνική διαδρομή όσο και από την ανάγκη να ακουστεί περισσότερο η γυναικεία φωνή στον δημόσιο χώρο.
«Τυχαίνει οι φωνές που με έχουν συγκινήσει ή ακόμα και συγκλονίσει στη ζωή μου να είναι γυναικείες. Πολύ περισσότερο με αγγίζουν οι γυναικείες φωνές παρά οι αντρικές», λέει. Όταν ξεκίνησε η συζήτηση με τους διοργανωτές του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ για τη συναυλία, η σκέψη ήρθε σχεδόν αυθόρμητα.
«Σκέφτηκα ότι είναι ωραία να δοθεί πάλι ο λόγος στις γυναίκες – είναι σημαντικό να δίνεται. Ήθελα να ακούσω τις φίλες μου να τραγουδούν, τα υπέροχα κορίτσια που θα είναι μαζί μου στη σκηνή».
Για την ίδια, η επιλογή αυτή έχει και έναν βαθύτερο συμβολισμό.
«Πέφτει πολύ σιωπή», εξηγεί. «Όπως και να είναι, πέφτει πολύ σιωπή. Και επίσης έχουμε ακούσει πάρα πολύ την αντρική φωνή. Ας ακούμε και τις γυναικείες φωνές. Ας ακούμε τον λόγο των γυναικών».
«Χορέψτε και θ’ αλλάξει η ιστορία»
Η συναυλία δανείζεται τον τίτλο της από τον στίχο του τραγουδιού «Τα κορίτσια», ενός τραγουδιού που για τη Μάρθα Φριντζήλα συνοψίζει όσα επιθυμεί να μεταφέρει από τη σκηνή.
«Η σκέψη ήταν να διαλέξουμε τραγούδια που αγαπούμε πάρα πολύ και θα θέλαμε να τα μοιραστούμε με τους ανθρώπους. Τραγούδια που αφήνουν μια χαραμάδα ελπίδας, που παρηγορούν κάπως τις ψυχές μας και δεν μας βυθίζουν στο σκοτάδι. Μας ανοίγουν μια πόρτα στο φως».
Ο στίχος «χορέψτε και θ’ αλλάξει η ιστορία», όπως εξηγεί, δεν αναφέρεται κυριολεκτικά στον χορό.
«Είναι συμβολικός. Χορέψτε σημαίνει ελευθερωθείτε. Δείξτε την ομορφιά σας, μπείτε μπροστά, μιλήστε, τραγουδήστε, φωνάξτε, για να μπορέσει η ιστορία να αλλάξει. Η ιστορία που γράφεται από τους άντρες».
«Ζούμε σε έναν κόσμο που έχει θεό το χρήμα»
Η κουβέντα οδηγείται αναπόφευκτα στη σημερινή πραγματικότητα και στο κατά πόσο αυτή ανταποκρίνεται στον κόσμο που περιγράφουν τα τραγούδια της.
Η απάντησή της είναι κατηγορηματική.
«Θεωρώ ότι ζούμε σε έναν άδικο και βίαιο κόσμο που έχει μοναδικό θεό το χρήμα. Έχει απομακρυνθεί από τον άνθρωπο και την ψυχή».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πιστεύει ότι οι γυναίκες μπορούν να λειτουργήσουν ως δύναμη επαναφοράς της ανθρώπινης διάστασης.
«Θέλουμε να ξαναφέρουμε τον κόσμο πίσω στον άνθρωπο. Είναι, αν θέλετε, μια φυσική τάση μας, η προστασία της ζωής», λέει.
«Δεν μασάνε τα λόγια τους»
Στη σκηνή θα συναντηθούν γυναίκες διαφορετικών γενεών, με διαφορετικές μουσικές διαδρομές. Ωστόσο, σύμφωνα με τη Μάρθα Φριντζήλα, αυτό που τις ενώνει δεν είναι η ηλικία ούτε το μουσικό τους ύφος.
«Όλα αυτά τα κορίτσια είναι κορίτσια που δεν κωλώνουν να βγουν και να μιλήσουν. Δεν μασάνε τα λόγια τους».
Αναφερόμενη στη Φωτεινή Βελεσιώτου, τη Μαρία Παπαγεωργίου, τη Νεφέλη Φασούλη και τη Μαριάνα Κατσιμίχα, σημειώνει πως πρόκειται για καλλιτέχνιδες που αξιοποιούν τη σκηνή όχι μόνο για να τραγουδήσουν, αλλά και για να εκφράσουν δημόσια όσα πιστεύουν.
«Όταν τους δίνεται η ευκαιρία από σκηνής, τα χώνουν, δεν φοβούνται. Θα τα πουν όπως τα νιώθουν».
Μπορεί τελικά η μουσική να αλλάξει τον κόσμο;
Η Μάρθα Φριντζήλα δεν πιστεύει ότι μια συναυλία μπορεί από μόνη της να μεταμορφώσει την πραγματικότητα. Θεωρεί, όμως, ότι έχει έναν εξίσου σημαντικό ρόλο.
«Δεν μπορεί να φέρει μια αλλαγή. Μπορεί όμως να υπενθυμίζει διαρκώς ότι μια αλλαγή είναι αναγκαία. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό».
Όπως λέει, αυτή είναι και η αποστολή των καλλιτεχνών που διαθέτουν δημόσιο βήμα.
«Εμείς με τη φωνή μας δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Μπορούμε όμως να το θυμίζουμε διαρκώς στον κόσμο. Να λέμε: “Σηκωθείτε. Πάμε. Μπορούμε”. Αυτό είναι η προσπάθειά μας».
Πηγή:www.in.gr
