Η εκπληκτική ταινία τού Αμπντελατίφ Κεσίς, βραβευμένη (μαζί με τις δύο πρωταγωνίστριες) με Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κανών, παρουσιάζει έναν κοριτσίστικο έρωτα που φουντώνει και θέλεις, όπως και το ζευγάρι, να μην τελειώσει ποτέ. Η Λέα Σεϊντού και η Αντέλ Εξαρχόπουλος κάνουν την ταινία να μοιάζει λιγότερο με μυθοπλασία και περισσότερο με βίωμα
Της Λήδας Γαλανού
Η ζωή της Αντέλ
(La vie d’ Adèle)
Σκηνοθεσία: Αμπντελατίφ Κεσίς
Ηθοποιοί: Λέα Σεϊντού, Αντέλ Εξαρχόπουλος, Σαλίμ Κεσιούς
Η Αντέλ είναι μαθήτρια στο Λύκειο, 15χρονη, φρέσκια κι ελκυστική, με όλη την ανησυχία που επιβάλλει η ηλικία της: για τους ανθρώπους, για το μέλλον, για το σεξ. Οταν γνωρίσει την Εμα, μια λίγο μεγαλύτερη, πιο απελευθερωμένη και τολμηρή καλλιτέχνιδα, μια ακαταμάχητα λαμπερή κοπέλα με μαλλιά μπλε σαν τα καταγάλανα μάτια της, θα την ερωτευτεί και μαζί της θα δοκιμάσει τι σημαίνει αγάπη, ενθουσιασμός, δέσμευση, ενηλικίωση.
Η ταινία του Αμπντελατίφ Κεσίς («Κους κους με φρέσκο ψάρι») τιμήθηκε στο Φεστιβάλ Κανών με τον Χρυσό Φοίνικα –για το φιλμ και μαζί για τις δύο πρωταγωνίστριές του– και εξελίχθηκε γρήγορα στην πιο hot φετινή ευρωπαϊκή ταινία. Ο Κεσίς είναι ένας σκηνοθέτης που γνωρίζει καλά και με άνεση να βγάζει στις ταινίες του μια απλή ειλικρίνεια – έτσι κι εδώ, ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζει έναν κοριτσίστικο έρωτα που φουντώνει, αλλά και που έρχεται αντιμέτωπος με την «πραγματική» ζωή των επιθυμιών και των υποχρεώσεων, έχει τη μαγεία της αλήθειας.
Ρομαντική, ανάλαφρη και διαπεραστική, η ταινία επωφελείται κατά κόρον από τις δύο υπέροχες πρωταγωνίστριές της. Η Λέα Σεϊντού και η Αντέλ Εξαρχόπουλος, δυο καλλονές που πλημμυρίζουν από τους χυμούς της νιότης, προσφέρουν απλόχερα τις ερμηνείες τους, απόλυτα προσωπικές, που κάνουν την ταινία να μοιάζει λιγότερο με μυθοπλασία και περισσότερο με βίωμα: με μια αφοπλιστική ιστορία πρώτου έρωτα που θέλεις, όπως και το ζευγάρι, να μην τελειώσει ποτέ.
Με μια εκτενέστατη, απόλυτα ερεθιστική ερωτική σκηνή που ικανοποιεί χωρίς ίχνος ενοχής την ηδονοβλεψία τόσο του σκηνοθέτη όσο και των θεατών, με μια διάρκεια τόσο μεγάλη όσο και το Εγώ του Κεσίς, η ταινία είναι βέβαιο ότι θ’ αποτελέσει σταθμό όχι μόνο στη χρονιά, αλλά τουλάχιστον στη δεκαετία. Οχι γιατί είναι ένα αριστούργημα –παρότι η αισθαντικότητα και η φινέτσα της δύσκολα ξεπερνιούνται–, αλλά κυρίως γιατί είναι η πρώτη mainstream ταινία που τόσο τρυφερά καταγράφει ένα γυναικείο έρωτα και γιατί, μέσα σε μια σκοτεινή εποχή, θυμίζει ξεκάθαρα την ομορφιά και την ελπίδα της καινούργιας αρχής, με τον ενθουσιασμό και τη μελαγχολία της.
Πηγη:efsyn.gr
