Στην Αθήνα, οι μουσουλμάνοι μετανάστες στοιβάζονται, στην καλύτερη περίπτωση, σε υπόγεια πολυκατοικιών για να προσευχηθούν στον Αλλάχ. Στις ευρωπαϊκές πόλεις, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, προσεύχονται σε κανονικά τζαμιά και σε χώρους που έχουν παραχωρήσει επισήμως οι εκάστοτε κυβερνήσεις και τοπικές αρχές. Μερικά από αυτά μάλιστα έχουν χτιστεί λίγο μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου.
Ενδεικτικά:
Στην Αγγλία λειτουργούν 20 (London, Birmingham, Bradford, Leeds, Manchester, Liverpool, Sheffield, Cardiff), στην Ολλανδία 10 (Amsterdam, Delft, Hague, Eindhoven, Rotterdam), στη Γερμανία 9 (Berlin, Hamburg, Frankfurt, Aachen, Munich, Duisburg), στην Ισπανία 8 (Fuengirola, Granada, Pedro Abad, Madrid, Malaga, Marbella, Valencia), στην Ιταλία 7 (Palermo, Florence, Turin, Rome, Milan, Genoa, Ravenna), στη Γαλλία 5 (Evry, Clichy, Lyon, Paris, Strasbourg), στη Σουηδία 4 (Malmo, Stockholm, Uppsala), στην Αυστρία 4 (Telfs, Vienna, Bad Voslau), στο Βέλγιο 3 (Brussels, Lebbeke), στη Δανία 2 (Copenhagen), στη Φινλανδία 2 (Helsinki, Jarbenpaa), στη Νορβηγία 2 (Oslo, Bergen), στην Πολωνία 2 (Warsaw, Gdansk).
Σημειωτέον, πως τα περισσότερα έχουν και μιναρέ χτισμένο στις εγκαταστάσεις τους αντίθετα με το τζαμί που θα κατασκευαστεί στον Βοτανικό από την ελληνική κυβέρνηση. Η εύλογη απορία που γεννιέται είναι γιατί στις παραπάνω χώρες οι λαοί τους, μερικοί από αυτούς δέκα φορές πιο σωβινιστές από τον ελληνικό λαό, έχουν αποφασίσει εδώ και πολλά χρόνια πως τα τζαμιά δεν προσβάλλουν ή απειλούν το θρησκευτικό τους συναίσθημα;
Οι κραυγές Παναγιώταρου χτες στη Βουλή για την ανέγερση του τζαμιού, ο οποίος βάφτισε τον Κολοκοτρώνη… Κωνσταντίνο, δεν είναι κάτι καινούριο. Δυστυχώς, όμως, ακόμα και σήμερα, αυτές οι κραυγές ακούγονται ως βυζαντινές ψαλμωδίες στα αυτιά όλων των Ελλήνων ορθόδοξων ταλιμπάν που ακόμα συγχέουν, είτε εσκεμμένα είτε από πλήρη άγνοια, το Ισλάμ με το σύγχρονο κράτος της Τουρκίας.
Αν στην Τεχεράνη του θεοκρατικού Ιράν υπάρχει η ορθόδοξη εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, εκκλησία η οποία λειτουργούσε για πολλά χρόνια κανονικά μέχρι το 2004 αλλά από τότε μέχρι σήμερα συμβαίνει σπάνια εξαιτίας των ελάχιστων χριστιανών που έχουν απομείνει εκεί και όχι εξαιτίας απαγορεύσεων από το καθεστώς, πόσο άτοπο είναι να μην υπάρχει στην ευρωπαϊκή Αθήνα ένας, έστω, επίσημος χώρος θρησκευτικής λατρείας για τους Μουσουλμάνους;
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών






