Μας έσπασαν, σύντροφε, τα κλαράκια από το δέντρο της καρδιάς.
Και ήταν αυγή, τότε στρώθηκαν τα καλντερίμια της από το αγνό δάκρυ της.
Θαρρείς και έκλαιγε όλος ο κόσμος.
Σε γέφυρες ανατιναγμένες περνάει η ελπίδα και από κάτω της τεράστια σαγόνια περιμένουν να την καταπιούν. Μήπως είναι οι πικραμένες προσδοκίες; Μήπως είναι οι προδομένες αυγές; Μας έπνιξαν, σύντροφε, τη λαλιά, τη λεύτερη λαλιά και τη στοργή της λαφίνας μάνας. Δεν είναι όραμα. Τα σύνορα της φαντασίας ανοιχτά είναι.
Βάλτοι με παιδικό πρόσωπο και με μάτια σαν καταπόρφυρα κεράσια, κοιτάζουν το ολόγιομο φεγγάρι και βγάζουν από το στόμα τους ματωμένες καρδιές συντρόφων μας. Ελαφριά αύρα φυσάει. Δροσίζει τις αχανείς εκτάσεις της καρδιάς. Μήπως σύντροφοι, η «ΑΡΓΩ» του Αγώνα μας δεν ξεκίνησε το ταξίδι της; Για πού; Ουρλιάζουν οι μόνιμες μάγισσες της καρδιάς. Για πού;
Βραχνά ουρλιαχτά ακούγονται. Μη στρέψεις το κεφάλι. Θόρυβοι και θρόμβοι ιδρώτα μουσκεύουν το κυπαρίσσι, όταν κάπου, κάπου στη γαλήνη της νυχτιάς ακούγεται το αλυχτό του βάλτου. Τώρα οι ώρες του Λυτρωμού Άγγελοι εκδίκησης είναι.
Ραπίζουν τις ρούγες της καρδιάς. Συντρόφισσα, ακόμα και οι κούκλες ρυτίδες έχουν. Με διπλωμένες τις πτυχές της καρδιάς ψάχνουν το κοριτσάκι που έπαιζε με τα σπίρτα. Χυτήριο γίνεται ώρες – ώρες το μυαλό. Από τα μονοπάτια του χύνεται στα μεγάλα και όλο θλίψη μιας αποσταμένης ΜΑΝΑΣ. ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. Πότε -πότε η Ελπίδα παίρνει την κιθάρα της από τα σκονισμένα ντουλάπια του χρόνου και παίζει, παίζει…
Πότε γλυκά σαν το χαμόγελο μιας ξάστερης νυχτιάς και πότε, σύντροφε, χτυπάει τις χορδές άγρια σαν το φύσημα του βαρδάρη τον Γενάρη.
Σύντροφοι, βάλτοι με παιδικό πρόσωπο και με μάτια σαν καταπόρφυρα κεράσια κοιτάζουν τους κομματιασμένους Λαούς.
Κοιτάζουν τις κομματιασμένες καρδιές των συντρόφων μας.
Οι βάλτοι σύντροφοι. Οι βάλτοι …με το παιδικό πρόσωπο.
Του Βαγγέλη Κουρτεσιώτη
πηγή:larissanet.gr
