του Μουσταφά Τσολάκ
Άκουσα τις προάλλες, ένας «αριστερός» να λέει ότι η Αριστερά στην περιοχή μας πρέπει να είναι κοντά στη μειονότητα, αλλά πρέπει να είναι προσεκτική, υπερασπίζοντας τα δικαιώματα της μειονότητας, να μην ενοχλήσει και χάσει το «άλλο» κομμάτι της κοινωνίας…
Ακούγοντάς τον, αναρωτήθηκα, ποια, άραγε, πράγματα μπορούσαν να ενοχλήσουν το «άλλο» κομμάτι της κοινωνίας;
Αιτήματα
Κατ’ αρχάς, ποια είναι τα αιτήματα των μειονοτικών;
1) Αναγνώριση των συλλόγων που έχουν στην ονομασία τους τη λέξη «Τουρκικός-ή», οι οποίοι σύλλογοι μέχρι το 1983 λειτούργησαν χωρίς να ενοχλήσουν κανέναν και κατέβασε το ελληνικό κράτος -με εντολή του Υφυπουργού Εξωτερικών (!!!) Ιωάννη Καψή- τις πινακίδες τους χωρίς λόγo και αφορμή.
Ποιον λογικό άνθρωπο θα ενοχλούσε αυτό το αίτημα, αφού ελεύθερα ιδρύονται και λειτουργούν και στηρίζονται οι σύλλογοι «Πομάκων» και «Ρομά», πέρα από κάτι φασίστες Τουρκοφάγους και ναζί, οι οποίοι ούτως ή άλλως δεν θα πλησιάσουν στην Αριστερά ποτέ!
2) Δίγλωσσα νηπιαγωγεία…
Εφ’ όσον η μειονοτική εκπαίδευση, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάννης είναι δίγλωσση και αφού έγινε αναγκαστική η «προσχολική» εκπαίδευση, γιατί οι μειονοτικοί να μην ιδρύσουν τα «δικά τους» δίγλωσσα νηπιαγωγεία; Ποιος λογικός άνθρωπος θα ενοχληθεί απ’ αυτό πέρα απ’ τους γνωστούς Τουρκοφάγους και φασίστες, οι οποίοι, να ξανατονίσω, δεν θα πλησίαζαν ποτέ στην Αριστερά!
(Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να ξεκαθαρίσω και κάτι άλλο: Επειδή οι Θρακολόγοι και «πατριώτες» θα με ρωτήσουν το τι άποψη έχω για τα αιτήματα των Πομάκων για την εκπαίδευση στη μητρική τους γλώσσα, πιστεύω ότι αν υπάρχει όντως τέτοιο αίτημα και θέλουν εκπαίδευση στα Πομάκικα –και αν έχουν επιστήμονες που θα γνωρίζουν τη γλώσσα και το αλφάβητό της– και έχουν μαθητές και χρήματα να διαχειριστούν τα σχολεία τους, ευχαρίστως να ιδρύσουν και αυτή τα δικά τους σχολεία).
3) Εκλογή μουφτή και της Διοίκησης της Μουσουλμανικής Περιουσίας (των βακουφιών).
Τι ποιο λογικό πράγμα από το να εκλέξει η ίδια η κοινότητα των «πνευματικό ηγέτη» της, υπάρχει; Όπως επίσης από το να αυτοδιαχειρίζεται η ίδια η κοινότητα τη δικιά της περιουσία; Γιατί το ελληνικό κράτος να διορίζει «ηγέτες» και «διαχειριστές» που δεν είναι δεκτοί από την ίδια την κοινότητα; Ποιος λογικός άνθρωπος που ψηφίζει Αριστερά, μπορεί να υποστηρίζει κάτι τέτοιο;
(Επειδή πάλι θα με ρωτήσουν τη θέση μου για την Σαρία κλπ. να ξεκαθαρίσω: Είμαι ως αριστερός υπέρ του διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους και της άρσης των αρμοδιοτήτων του Μουφτή που προβλέπει ο νόμος της Σαρίας. Καμιά εξουσία στην εκκλησία-μουφτεία. Φορολόγηση εκκλησίας όπως και μουσουλμανικής περιουσίας, αφού όμως γίνει πρώτα ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους.)
4) Επαναχορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας στους ανθρώπους που τους πήραν την ιθαγένεια με το περίφημο άρθρο 19 του κώδικα ιθαγένειας.
Ποιον λογικό άνθρωπο μπορεί να ενοχλήσει η επαναχορήγηση της ιθαγένειας στους ανθρώπους που επειδή ταξίδεψαν στην Τουρκία να δουν τους συγγενείς τους, τους πήραν την ιθαγένεια λέγοντας «Ρωτήσαμε στο χωριό και μας είπαν ότι έφυγε με σκοπό να μην επιστρέψει», πέρα από φασίστες και σοσιαλ-φασίστες που θέλουν να αλλάξουν το δημογραφικό της περιοχής λέγοντας πως «η Θράκη χάνεται», ενώ το μόνο που χάνεται είναι η πολιτική τους καριέρα;
5) Δημιουργία Παιδαγωγικού Τμήματος Τουρκικής Γλώσσας στο ΔΠΘ ή και στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη ώστε να βγάζει δασκάλους που θα διδάσκουν τη μητρική τους γλώσσα στα παιδιά της μειονότητας.
Ποιον λογικό άνθρωπο να ενοχλήσει αυτό, ενώ έχει κλείσει και η ΕΠΑΘ και σε λίγα χρόνια δεν θα έχουμε δασκάλους να διδάσκουν τουρκικά στα μειονοτικά σχολεία – εκτός αν δεν φύγει μέχρι τότε η ημιεπίσημη «χούντα» του Σαμαρά και λύσει οριστικά το ζήτημα κλείνοντας όλα τα μειονοτικά σχολεία!
Οι αξίες της Αριστεράς
Με λίγα λόγια, μια Αριστερά με αξίες, πρέπει να υπερασπίζεται όλα αυτά τα δικαιώματα της μειονότητας, χωρίς να βάλει το θέμα «τι θα μας πει η πλειονότητα;».
Γιατί, οι λογικοί και δημοκράτες άνθρωποι της πλειονότητας, που είναι ή σκέφτονται να είναι στις γραμμές της Αριστεράς, δεν υπάρχει λόγος να ενοχληθούν απ’ τα παραπάνω.
Οι μόνοι που θα ενοχληθούν απ’ αυτά θα είναι οι νεοελληναράδες (οι φασίστες, οι «πορνοπελάτες», οι βιαστές, οι βολεμένοι, οι ψηφοφόροι των ναζί, οι παρακρατικοί, οι ανιστόρητοι, οι χουντικοί, αυτοί που μεγάλωσαν και ζουν με τη νοοτροπία του «να γαμάνε και να δέρνουν») οι οποίοι στο κάτω-κάτω δεν είναι τίποτα παραπάνω από εχθροί της Αριστεράς και της δημοκρατίας.
Οπότε η Αριστερά, και κυρίως ο ΣυΡιζΑ, αντί να ποντάρει στον πατριωτισμό και να «χαϊδεύει» τα αυτιά των νεοελληναράδων, πρέπει να ξαναμελετήσει τις αξίες της και να πλησιάσει στη μειονότητα απαντώντας στα αιτήματά της με ειλικρίνεια και σαφήνεια.
Γιατί όσο θα σταματήσει να κλείνει τ’ αυτιά της σ’ αυτά τα αιτήματα ή να τα κάνει «γαργάρα», η μειονότητα που την τίμησε με την ψήφο της στις εκλογές του ’12, θα προσανατολιστεί στην «αγκαλιά» του κόμματος DEB που εκφράζει αυτά τα προβλήματα ξεκάθαρα.
Και μετά θα αρχίσουμε πάλι να μιλάμε για εθνικισμούς και προξενεία και άλλα.
*Ο Μουσταφά Τσολάκ είναι εκδότης της δίγλωσσης δεκαπενθήμερης εφημερίδας της Θράκης «Barikat».
