Η οδύνη μας δεν είναι κραυγή για πόλεμο!

Mε αφορμή την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους το 2001, μια δήλωση που έκανε τότε ο Άχμεντ Σόκι, εκδότης του περιοδικού «International Socialist Review», και ηγετικού στελέχους του ISO.
Η οδύνη μας δεν είναι κραυγή για πόλεμο!
Η κυβέρνηση Μπους δεν έχασε καθόλου χρόνο και ανέλαβε δράση σε πολλά μέτωπα, ως απάντηση στις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους και στο Πεντάγωνο.
Καμία όμως από αυτές τις κινήσεις δεν θα βάλει τέλος στην τρομοκρατία. Ούτε θα είναι για το καλό αυτών που πέθαναν ή για το καλό των απλών εργαζόμενων Αμερικανών. Ταυτόχρονα, για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, θα σημάνουν τη συνέχιση του τρόμου λόγω ακριβώς των πράξεων του αμερικανικού στρατού.
Τίποτε απ’ ό,τι έκαναν, και τίποτε απ’
ό,τι θα κάνουν, δεν θα βοηθήσει τους λαούς της υφηλίου που υποφέρουν από την τρομοκρατία, δηλαδή από την τρομοκρατία των εθνικών κρατών και την τρομοκρατία ενός άδικου οικονομικού συστήματος.
Υπάρχει ένα θεμελιώδες ερώτημα: Ποιος δίνει στις ΗΠΑ το δικαίωμα, πρώτον να κρίνουν το ποιοι είναι οι τρομοκράτες, δεύτερον, να εμπλέκονται σε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον τους, και τρίτον, να γίνονται ο κηδεμόνας του μουσουλμανικού κόσμου. Ανεξάρτητα από το για ποια χώρα μιλάμε, ή για
ποιους ηγέτες, είναι ο ίδιος ο λαός αυτής της χώρας αυτός που θα αποφασίσει να καθορίσει το μέλλον του -όχι η κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Στον Πόλεμο του Βιετνάμ, οι ΗΠΑ σκότωναν κατά μέσο όρο 5.000 ανθρώπους
τη βδομάδα με τους βομβαρδισμούς. Έ¬νας αριθμός που είναι πολύ κοντά σε αυτόν των θυμάτων της Νέας Υόρκης. Κανείς δεν υπαινίχθηκε τότε ότι οι Βιετναμέζοι είχαν το δικαίωμα είτε να βομβαρδίσουν τις ΗΠΑ, είτε να αλλάξουν την αμερικανική κυβέρνηση, είτε να δολοφονήσουν τους ηγέτες της.
Ωστόσο, αυτό ακριβώς λέει τώρα η κυβέρνηση Μπους. Οι άνθρωποι σε αυτήν εδώ τη χώρα καλούνται να ακολουθήσουν αυτή τη λογική στη βάση του θυμού τους για τις επιθέσεις, καθώς και της οδύνης και της συμπόνιας για τα θύματα. Αλλά, όπως λέει και ένα σύνθημα του αντιπολεμικού συνασπισμού της Νέας Υόρκης, «η οδύνη μας
δεν είναι κάλεσμα για πόλεμο». Ο πόλεμος
δεν θα κάνει τα πράγματα καλύτερα, θα τα κάνει χειρότερα.
Πηγη: Eφημεριδα «Εργατική Αριστερά» 13, 3/10/2001