της Άννας Λαζαρέτου
Αν δεν είναι ένα μας ασφαλές, δεν είναι κανένα: Το Pride είναι και θα είναι στον δρόμο.
Κάθε χρόνο η αστική τάξη και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να αποπολιτικοποιήσουν το Pride. Θέλουν να το μετατρέψουν σε μια ακίνδυνη γιορτή κατανάλωσης και εταιρικής προβολής (pinkwashing). Μας ρωτούν υποκριτικά: «Γιατί βγαίνετε ακόμα στους δρόμους;». Απαντάμε ξεκάθαρα: Το Pride είναι και θα είναι στον δρόμο, γιατί ο δρόμος αποτελεί το μοναδικό πεδίο αντίστασης απέναντι σε ένα σύστημα που μας θέλει αναλώσιμα, αόρατα και φοβισμένα. Είναι στον δρόμο γιατί όσο έστω και ένα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομο κινδυνεύει, κανένα μας δεν είναι ασφαλές. Η έμφυλη καταπίεση δεν είναι αποκομμένη από την ταξική πραγματικότητα. Η πρόσφατη άγρια επίθεση που δέχτηκε η τρανς γυναίκα στη λεωφόρο Συγγρού, όπως και το λιντσάρισμα της Άννας στην Κυψέλη, οι μαζικές επιθέσεις φασιστικών ομάδων στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη, αλλά και η κρατική συγκάλυψη στη δολοφονία του Ζακ/της Zackie Oh, αποδεικνύουν το ίδιο πράγμα: Ο καπιταλισμός και η πατριαρχία οπλίζουν το χέρι του φασισμού.
Η προσπάθεια φίμωσης και «αορατοποίησής» μας εκδηλώνεται πλέον και μέσα από τους δημόσιους χώρους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η απόφαση της «ΣΤΑΣΥ ΑΕ» να απορρίψει –για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια– την ανάρτηση της αφίσας του Athens Pride στο Αττικό Μετρό. Η κίνηση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια γραφειοκρατική απόφαση, αλλά μια σοβαρή υποχώρηση και ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι οι διεκδικήσεις μας θεωρούνται «ενοχλητικές» για το δημόσιο χώρο που ελέγχουν.
Η ρητορική μίσους που αναπαράγεται στα τηλεοπτικά παράθυρα και στα έδρανα της Βουλής μεταφράζεται σε δολοφονική βία στο πεζοδρόμιο. Αυτή η βία συνεχίζεται καθημερινά μέσα από τον συστημικό αποκλεισμό από την εργασία. Τα τρανς αδέρφια μας πετιούνται στο περιθώριο της παραγωγικής διαδικασίας. Δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας για αυτά ούτε στα καφέ της γειτονιάς, ούτε στον ιδιωτικό τομέα, ούτε φυσικά στο Δημόσιο. Το αστικό κράτος επιβάλλει έναν οικονομικό στραγγαλισμό, καταδικάζοντας μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα στην ανεργία και στην εξαθλίωση, για να μπορεί να την ελέγχει και να την περιθωριοποιεί.
Η καταπίεση αυτή γίνεται ακόμα πιο άγρια και διπλή όταν στρέφεται στα μεταναστά και προσφυγικά αδέρφια μας της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Άνθρωποι που ξεριζώθηκαν από τις χώρες τους για να γλιτώσουν τον θάνατο και τις διώξεις, έρχονται αντιμέτωποι εδώ με το ρατσιστικό πρόσωπο της «Ευρώπης-Φρούριο». Βρίσκονται εγκλωβισμένα ανάμεσα στα τρανσφοβικά/ομοφοβικά πογκρόμ και την κρατική βία των επαναπροωθήσεων και των κέντρων κράτησης. Τα μεταναστά αδέρφια μας στερούνται ακόμη και τα πιο βασικά νομικά έγγραφα, ζουν υπό την απειλή της απέλασης και υφίστανται την πιο άγρια εργασιακή εκμετάλλευση στις μαύρες τρύπες της οικονομίας.
Δεν συμβιβαζόμαστε με την απλή «ανοχή» ή με νομοθετικά ψίχουλα που αφήνουν ανέγγιχτη την καθημερινή βιοπάλη. Απαιτούμε πλήρη, καθολικά και ίσα δικαιώματα με τους cis straight ανθρώπους.
Πλήρη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου χωρίς γραφειοκρατικά εμπόδια.
Ίση πρόσβαση στην εργασία, στην υγεία και στην παιδεία για όλες και όλα.
Νομιμοποίηση και άσυλο σε όλα τα ΛΟΑΤΚΙ+ μεταναστά και προσφυγικά άτομα.
Ασφάλεια στους δρόμους και στους χώρους δουλειάς.
Το Pride γεννήθηκε από την εξέγερση των περιθωριοποιημένων, των τρανς, των μεταναστών και των εργατριών του σεξ στο Stonewall. Ο δικός μας αγώνας δεν είναι για μια θέση στις βιτρίνες του ντόπιου συστήματος, αλλά για την ανατροπή του.
Στεκόμαστε δίπλα-δίπλα, ντόπια και μετανάστες, ενάντια στο κεφάλαιο, τον φασισμό και την πατριαρχία. Μέχρι να σπάσουμε τον φόβο. Μέχρι την καθολική κοινωνική
απελευθέρωση. Γιατί αν δεν είναι ένα μας ασφαλές, δεν είναι κανένα.
