Τα αφεντικά λένε μουσουλμάνοι και εννοούν εργάτες
Η πολιτικη διαχεΙριση του φοβου στισ δυτικες κοινωνΙες: το παραδειγμα του Παρισιου
Ο φόβος έριξε -ξανά- την σκιά του στις δυτικές κοινωνίες.
Αυτό που ακολούθησε τις επόμενες μέρες από την επίθεση στη φυλλάδα charlie hebdo έγινε χωρίς καμία διαμαρτυρία: χιλιάδες στρατιώτες περιπολούν στους δρόμους, μπάτσοι με πολιτικά και αυτόματα σε κάθε γωνία, στοχοποίηση(ακόμη μια φορά) των Γάλλων μουσουλμάνων.
Σαν θλιβερός επίλογος έρχεται μια παρωδία πορείας να μιλήσει περί “ελευθερίας της έκφρασης”.
Μια πορεία εκατομμυρίων πρωτοκοσμικών με την πρώτη αλυσίδα να καταλαμβάνεται από περισσότερους από σαράντα αρχηγούς κρατών. Γύρω
οπλισμένοι μπάτσοι, μπροστά πρόεδροι γνωστοί για το πόσο κόπτονται για την ελευθερία του λόγου και πίσω πρωτοκοσμικοί που κρατάνε μολύβια,
οι υπήκοοι ενός ευρωπαϊκού κράτους ευγνώμονες που δεν έχουνε φάει -ακόμα- σφαίρες.
================
Τα ερωτήματα ξεπηδάνε πριν καταλαγιάσει η μυρωδιά από το μπαρούτι.
“Είναι σωστό να βρίζεις τον Μωάμεθ, έχουν δίκιο οι μουσουλμάνοι που τσαντίζονται, έχουν δίκιο να σκοτώνουν τυχαίο κόσμο;”
Αυτές οι ερωτήσεις αναδύονται μετά από κάθε τρομοκρατικό χτύπημα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, οι ίδιες λάθος ερωτήσεις.
Από την άλλη, αυτό που λέμε εμείς είναι ότι από την πτώση των δίδυμων πύργων το 2001 -και το πλήθος παρόμοιων χτυπημάτων στα χρόνια που ακολούθησαν- μέχρι το πρόσφατο χτύπημα στο Παρίσι, η θεωρία του “ισλαμιστή φονταμενταλιστή τρομοκράτη” χρησιμεύει τόσο στην χάραξη εξωτερικής πολιτικής των “πολιτισμένων” κρατών, όσο και στην διαχείριση και καταπίεση του μουσουλμανικού προλεταριάτου στο εσωτερικό τους.
Από το 2001 και την πτώση των δίδυμων πύργων ο πόλεμος στην Μέση Ανατολή μαίνεται ακατάπαυστα. Στόχος των πολεμικών επιχειρήσεων ήταν και παραμένουν οι “ισλαμιστές τρομοκράτες”.
“Φανατικοί”, “ανορθολογικοί”, που με κάποιο τρόπο μπορούν παράλληλα να είναι άπιαστοι και επικίνδυνοι για τον (πολιτισμένο) κόσμο. Για να εντοπιστεί η “οργάνωση φάντασμα” Αλ Κάιντα που κατάφερνε να συντονίζει τρομοκρατικές επιθέσεις παγκοσμίως μέσα από κάτι σπηλιές στα βουνά του Αφγανιστάν, πραγματοποιήθηκε εισβολή στη Μέση Ανατολή.
Η περιοχή αυτή του πλανήτη εδώ και δεκαπέντε χρόνια παραμένει καμένη γή, πεδίο διαρκών μαχών. Και δεν είναι τυχαίο. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στο χάρτη, οι “φονταμενταλιστές τρομοκράτες” επέλεξαν να κρυφτούν στο υπογάστριο
της Ρωσίας και παράλληλα στην ευρύτερη γειτονιά της Κίνας.
Μία ολόκληρη ζώνη που εκτείνεται από το Λίβανο μέχρι τα σύνορα με
το Ιράν είναι βυθισμένη στο χάος.
Η κατάσταση δεν ενδέχεται να βελτιωθεί στο άμεσο μέλλον. Η αντικατάσταση του φόβητρου-Οσάμα και της Αλ Κάιντα από το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) επιδείνωσε την
κατάσταση, αφού οι “παρανοϊκοί τζιχαντιστές” αποδείχτηκαν τόσο λογικοί στο πεδίο της μάχης ώστε νίκησαν στρατούς πολλαπλάσιους σε αριθμό(!) από τους ίδιους και αποσταθεροποίησαν ακόμα περισσότερο την περιοχή, ουσιαστικά σπάζοντας το κράτος του Ιράκ σε τρία κομμάτια.
Το άλλοθι του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας” δούλεψε επίσης για να πατήσουν οι δυτικοί εκ νέου πόδι στην Αφρική. Από τον πόλε-
μο κατά του “αιμοσταγούς δικτάτορα” Καντάφι στην Λιβύη μέχρι το Μάλι, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και το Σουδάν, ο γαλλικός στρατός -και όσοι έχουν κοινούς εχθρούς με την Γαλλία- εισέβαλαν στις αφρικανικές χώρες για να πατάξουν “κακούς” που βρίσκουν καταφύγιο στην μαύρη ήπειρο.
Η τρομοκρατία αποτελεί ευκαιρία για τα δυτικά κράτη να εισβάλουν στις περιοχές που θέλουν να κρατάνε σε κατάσταση μόνιμης αστάθειας και να εγκαθιστούν εκεί δυτικά στρατεύματα, μη κυβερνητικές οργανώσεις και άλλους κερατάδες
που διατηρούν το χάος για όσο καιρό υποτίθεται ψάχνουν και δεν βρίσκουν (ή δεν μπορούν να κάνουν καλά) τους “μανιακούς με τα τουρμπάνια”.
Η θεωρία του “παρανοϊκού φονταμενταλιστή ισλαμιστή” τρομοκράτη δεν χρησίμευσε μονάχα για τον σχεδιασμό εξωτερικής πολιτικής. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για την διαχείριση του προλεταριατου στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών. Το παράδειγμα της τρομοκρατικής επίθεσης στο Παρίσι είναι χαρακτηριστικό.
Δύο ήταν τα σημαντικότερα αποτελέσματα της εκτέλεσης δεκαπέντε πρωτοκοσμικών Γάλλων στην γαλλική πρωτεύουσα: καταρχάς η ανάδειξη του μουσουλμάνου ως διαρκούς κινδύνου για τις δυτικές κοινωνίες.
Προσοχή εδώ: η θεωρία του “μοναχικού λύκου”που λανσάρεται σημαίνει οτι υποψήφιος τρομοκράτης μπορεί να είναι οποιοσδήποτε μουσουλμάνος. Δεν πάει να είναι μεγαλωμένος στην Ευρώπη, να ντύνεται με τζιν και φούτερ, είτε είναι “ενσωματωμένος” είτε όχι, η πίστη στον Μωάμεθ είναι αρκετή για να αποτελεί
εν δυνάμει έναν “πυρήνα εν υπνώσει”.
Κάποιον που μπορεί οποτεδήποτε να πάψει να φέρεται ορθολογικά και να σκορπίσει θάνατο.
“Πώς να ελέγξεις κάτι που δεν εξηγείται με τη λογική; Πώς να προβλέψεις το απρόβλεπτο;”
Μα φυσικά με περισσότερους μπάτσους! Και εδώ εμφανίζεται η “ανάγκη” για περισσότερη καταστολή, περισσότερη επιτήρηση του μουσουλμανικού πληθυσμού της χώρας, ο οποίος αποτελεί τα χαμηλότερα στρώματα της εργατικής τάξης της
Γαλλίας.
Εγκλωβισμένοι σε γκέτο, περιθωριοποιημένοι, η ανεργία για εκεινους που δηλώνουν στον υποψήφιο εργοδότη διεύθυνση διαμονής τα γαλλικά προάστια είναι σίγουρη.
Χωρίς καμία πιθανότητα να σπάσουν τα ταξικά φράγματα που υψώνονται -άυλα και υλικά- μπροστά της, η γαλλική νεολαία με ρίζες κυρίως από την βόρεια
Αφρική είναι ένα καζάνι που βράζει…
Τα χαμηλότερα ταξικά στρώματα στη Γαλλία είναι χωρίς μέλλον και με προϋπηρεσία δεκαετιών σε μπάχαλα και εξεγέρσεις.
Η ανάγκη για διαρκή καταστολή τους έρχεται να δέσει με την θεωρία του τρομοκράτη “μοναχικού λύκου”.
Έτσι αντί για οποιαδήποτε παροχή παίρνουν περισσότερη γκετοποίηση, μπάτσους, επιτήρηση. Και φυσικά, συν τοις άλλοις, έχουν να αντιμετωπίσουν πεσίματα στα τζαμιά τους με χειροβομβίδες,σφαίρες από ακροδεξιούς, βία στο δρόμο, περισσότερο χλευασμό και περιθωριοποίηση των παιδιών στα σχολεία.
Το δεύτερο αποτέλεσμα που είχε το χτύπημα στο Παρίσι ήταν η διάχυση του φόβου και η διαχείρισή του από το κράτος που βλέπουμε να μεταμορφώνεται σε κράτος-εγγυητή της ασφάλειας. Η επίθεση του Ιανουαρίου σκόρπισε φόβο στους πρωτοκοσμικούς του Παρισίου.
“Κάτι που δεν μπορεί να προβλεφθεί, δεν μπορεί να εξηγηθεί με ορθολογικούς όρους”, χύνει πρωτοκοσμικό αίμα στους δρόμους. Η συνέχεια μετά την πρώτη σαστιμάρα είναι χαρακτηριστική: οι δρόμοι πλημμυρίζουν στρατό, μπάτσοι οπλισμένοι καλύπτουν κάθε γωνία και μια ολόκληρη πόλη τελεί υπό στρατιωτική
κατοχή.
Οι Γάλλοι πολίτες όχι μόνο υπακούν αδιαμαρτύρητα, αλλά δέχονται με ανακούφιση την στρατιωτική έφοδο στους δρόμους.
Μετά προχωρούν και ένα βήμα παραπέρα.
Η πορεία που ακολουθεί με πρωθυπουργούς απ’ όλο τον κόσμο στην πρώτη γραμμή, οι ευχαριστήριες χειραψίες στους μπάτσους που τους περικυκλώνουν,
τα σηκωμένα μολύβια, η καραμέλα στο στόμα όλων: “είμαστε όλοι
σαρλί εμπντό”, εννοώντας “είμαστε όλοι κράτος”.
Ο εθνικός κορμός δεν χτίζεται πια γύρω από ένα κράτος που υπόσχεται δημόσια παιδεία ή δωρεάν περίθαλψη.
Ο εθνικός κορμός του σήμερα χτίζεται γύρω από το κράτος-προστάτη, τον φορέα που μπορεί να προσφέρει ασφάλεια, να σώσει από τις βόμβες και το αίμα.
Αυτό που λέει το κράτος-προστάτης στους Γάλλους υπηκόους είναι πως ο καθένας
τους θα μπορούσε να είναι στην θέση των δολοφονημένων, άρα ο μόνος που μπορεί να τους σώσει είναι το κράτος-προστάτης και τα όπλα του. Μόνο η συσπείρωση γύρω του μπορεί να γλυτώσει το τομάρι των πρωτοκοσμικών, γι αυτό καλά θα κάνουν όσοι θέλουν να ζήσουν να σταθούν δίπλα στο στρατό και τους μπάτσους και να είναι και ευχαριστημένοι.
Δεν είναι ανάγκη πλέον να προσφέρει κανείς άλλες παροχές στον πρωτοκοσμικό Γάλλο.
Και μόνο που του προσφέρει την όποια ασφάλεια (θα πρέπει να του) είναι αρκετό. Σε όποιον δεν του κάνει υπάρχουν ο φόβος, ο θάνατος.
Για του λόγου το αληθές, οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες θα προσλάβουν δυόμιση
χιλιάδες νέους υπαλλήλους.
Στο σύνολο τρεις χιλιάδες πράκτορες θα ξαμολυθούν στους δρόμους, και αφού οι “ύποπτοι για τζιχαντισμό” είναι άλλοι τόσοι, θα υπάρχει ένας πράκτορας ανά τζιχαντιστή(η γελοία διάσταση της υπόθεσης εδώ αναδύεται για να κάνει την
τραγικότητα εντονότερη…).
Όσο για τα χρήματα -400 εκ ευρώ παραπάνω τον χρόνο για “τρομο-δαπάνες”, οι Γάλλοι αξιωματούχοι μας πληροφορούν πως “οι δαπάνες θα γίνουν στο πλαίσιο των ήδη προϋπολογισμένων εξόδων του γαλλικού προϋπολογισμού”. Δηλαδή θα κοπούν από αλλού…
Τι τα θέλουνε τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τις συντάξεις; ?
Σημαντικότερο είναι να συνεχίσουν να ζούνε, να κάθονται σπίτια τους και να το βουλώνουν.
Η θεωρία του “μοναχικού λύκου”, του τρομοκράτη που δρά μόνος, χωρίς οργάνωση, χωρίς σχέδιο, είναι μία αλλαγή στο μοντέλο τρομοκρατίας που ταιριάζει περισσότερο στους καιρούς μας.
Το μοντέλο Μπιν Λάντεν και Αλ Κάιντα χρησίμευσε από το 2001 μέχρι και λίγα χρόνια πριν ώστε να εμπεδώσουν οι δυτικές κοινωνίες τον φόβο και την “απειλή του μουσουλμανικού κόσμου”. Από την στιγμή που εκπαιδεύτηκαν αρκετά, δεν χρειάζεται ένας συγκεκριμένος μπαμπούλας να συγκεντρώνει τους φόβους.
Η απόλυση του μοντέλου Μπιν Λάντεν, η εισαγωγή του μοντέλου “μοναχικός λύκος” (και Iσλαμικό Kράτος ISIS στο εξωτερικό) ήταν το επόμενο βήμα στην εκπαίδευση και την αποδοχή του τρόμου σαν βασικό συστατικό της καθημερινότητας.
Πλέον οποιοσδήποτε μπορεί να εκπροσωπεί τον τρόμο – και όταν λέμε οποιοσδήποτε εννοούμε τον καθένα που μας υποδεικνύει το κράτος-προστάτης.
Ανίκανοι να σκεφτούν μέσα στην τύφλα και τη ζαβομάρα τους, οι “πολιτισμένοι” περιμέ νουν κάθε φορά το κράτος να τους υποδείξει ποιός είναι η επόμενη
απειλή, που εδώ και καιρό είναι πάντοτε “ο μουσουλμάνος”.
Ο κάθε μουσουλμάνος είναι πλέον μια απειλή που πρέπει να παταχθεί.
Η πολιτική διαχείριση του φόβου που παράχθηκε με το τρομοκρατικό χτύπημα στη Γαλλία είναι κομβικής σημασίας.
Μέσω του φόβου αυτού οι κρατικές εντολές εισακούστηκαν, ο έλεγχος μιας
μητρόπολης επετεύχθη σε λίγα λεπτά.
Ο πρωτοκοσμικός υπήκοος στάθηκε δίπλα στον μπάτσο, απέναντι από τον Γάλλο μουσουλμάνο.
Ταυτίστηκε με το κράτος-εγγυητή της ασφάλειας, το μόνο που στέκεται εμπόδιο ανάμεσα στον εαυτό του και μια απειλή κατασκευασμένη για να μην καταλαβαίνει.
Και η εξουσιοδότηση στο κράτος προστάτη είναι πλήρης. Κάνε ό,τι χρειάζεται για να μείνω ζωντανός, φωνάζουν οι πανικόβλητοι πρωτοκοσμικοί.
Και τα αφεντικά μας στην μπροστινή αλυσίδα χαμογελάνε ικανοποιημένα. Αυτό είναι ένα πείραμα χρήσιμο για το παρόν αλλά και για το μέλλον.
Η προκήρυξη αυτή μοιράστηκε το Φεβρουάριο του 2015 από την αντιφασιστική συνέλευση autonome antifa | autonome.antifa@yahoo.com
ΠΗΓΗ /https://
