Σύμφωνα με επίσημες ανακοινώσεις των οργανώσεων του ΟΗΕ (της Ύπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες – UNHCR και του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης – IOM), τουλάχιστον 143 μετανάστες θεωρούνται νεκροί ή αγνοούνται ανοιχτά των ακτών της Μαυριτανίας, μετά από ένα εφιαλτικό ταξίδι 25 ημερών.
Το σκάφος, το οποίο είχε αποπλεύσει από τη Γκάμπια μεταφέροντας περίπου 180 ανθρώπους με τελικό προορισμό τα ισπανικά Κανάρια Νησιά, ξέμεινε από καύσιμα και έμεινε ακυβέρνητο για σχεδόν ένα μήνα. Όταν η Ακτοφυλακή της Μαυριτανίας κατάφερε να εντοπίσει και να προσεγγίσει το σκάφος κοντά στην πόλη Νουαντιμπού, η πραγματικότητα που αντίκρισαν οι διασώστες ήταν σοκαριστική: μόλις 38 άνθρωποι είχαν απομείνει στη ζωή, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, ενώ οι μαρτυρίες τους επιβεβαίωσαν ότι τουλάχιστον 143 συνεπιβάτες τους είχαν χάσει τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του απομακρυσμένου αυτού πλου.
Ένα πλωτό φέρετρο στον Ατλαντικό
Η συγκεκριμένη διαδρομή από τις ακτές της Δυτικής Αφρικής (όπως η Γκάμπια, η Σενεγάλη και η Μαυριτανία) προς τα Κανάρια Νησιά χαρακτηρίζεται εδώ και χρόνια από τα Ηνωμένα Έθνη ως μία από τις πιο επικίνδυνες θαλάσσιες διαδρομές στον κόσμο. Η τεράστια απόσταση που ξεπερνά τα χίλια χιλιόμετρα, τα απρόβλεπτα και βίαια κύματα του ωκεανού, και η χρήση υπερφορτωμένων, σαθρών ξύλινων σκαφών συνθέτουν ένα διαρκές προδιαγεγραμμένο έγκλημα.
Όπως επεσήμανε η περιφερειακή διευθύντρια του ΔΟΜ για τη Δυτική και Κεντρική Αφρική, Σίλβια Έκρα, «κάθε ζωή που χάνεται σε αυτή τη διαδρομή μετράει», υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι η όποια προσωρινή μείωση των ροών δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση βελτίωση των συνθηκών ασφάλειας.Το τραγικό αυτό συμβάν φέρνει τον συνολικό επίσημο απολογισμό των θυμάτων στη συγκεκριμένη διαδρομή για φέτος σε επίπεδα συναγερμού, υπενθυμίζοντας πως πίσω από τους αριθμούς κρύβονται ανθρώπινες ζωές, οικογένειες που ξεκληρίστηκαν και παιδιά που έμειναν ορφανά στη μέση του ωκεανού.
Η πολιτική του «φρουρίου» και τα πραγματικά αίτια
Η τραγωδία αυτή είναι το άμεσο αποτέλεσμα μιας σκληρής γεωπολιτικής και οικονομικής πραγματικότητας. Η φτώχεια, η ανεργία, οι επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης στον πρωτογενή τομέα των χωρών της Υποσαχάριας Αφρικής, καθώς και η λεηλασία των φυσικών πόρων της περιοχής από τις ιμπεριαλιστικές πολιτικές της Δύσης, σπρώχνουν καθημερινά χιλιάδες νέους ανθρώπους στην απελπισία.
Απέναντι σε αυτό το κύμα απελπισίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη-μέλη της απαντούν με την ενίσχυση των «τειχών» και την υπογραφή συμφωνιών αποτροπής με τρίτες χώρες, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι το κλείσιμο των νόμιμων και ασφαλών διόδων μετανάστευσης δεν σταματά τους ανθρώπους αλλά τους αναγκάζει να ακολουθούν ολοένα πιο θανατηφόρους, αδιάβατους δρόμους.
Όσο η Δύση συνεχίζει να επενδύει στην καταστολή και να αντιμετωπίζει το προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα αποκλειστικά ως ζήτημα «αστυνόμευσης των συνόρων» και όχι ως ζήτημα εξάλειψης των ανισοτήτων που το γεννούν, ο Ατλαντικός –και η Μεσόγειος– θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως υγρά νεκροταφεία. Και όσο η εργατική τάξη στις χώρες υποδοχής διαιρείται με τη ρητορική του φόβου και της δήθεν «πολιτισμικής ανωτερότητας», το ίδιο το σύστημα που γεννά την εξαθλίωση και τους πολέμους θα συνεχίζει ανενόχλητο το έργο του, μετρώντας νεκρούς στις θάλασσες του κόσμου.
