Νέα ρατσιστική σφαγή μεταναστών στη Νότια Αφρική: Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε!

Τα ρα­τσι­στι­κά εγκλή­μα­τα δεν έπε­σαν από το που­θε­νά. Όπως λέει ο Μ. Νε­ό­κο­σμος, κα­θη­γη­τής στο Πα­νε­πι­στή­μιο της Νό­τιας Αφρι­κής, μετά την κα­τάρ­ρευ­ση του απαρτ­χάιντ, επει­δή η οι­κο­νο­μι­κή κρίση ήταν ήδη πα­ρού­σα, πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις από όλο το φάσμα άρ­χι­σαν τις αντι­με­τα­να­στευ­τι­κές κο­ρό­νες, καλ­λιερ­γώ­ντας το αντί­στοι­χο κλίμα. Σύμ­φω­να με τον Νε­ό­κο­σμος, «τα ΜΜΕ στο­χο­ποιού­σαν από τότε συ­στη­μα­τι­κά τους με­τα­νά­στες, καθώς ακόμη και υπο­τι­θέ­με­να σο­βα­ρές εφη­με­ρί­δες επέ­με­ναν ότι, π.χ., όλοι οι Νι­γη­ρια­νοί είναι έμπο­ροι ναρ­κω­τι­κών».

Οι ρα­τσι­στι­κές επι­θέ­σεις ενά­ντια σε με­τα­νά­στες από τη Νι­γη­ρία, τη Σο­μα­λία, την Αι­θιο­πία, τη Ζι­μπά­μπουε, το Μα­λά­ουι και τη Μο­ζαμ­βί­κη άρ­χι­σαν από εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο και στην πο­ρεία κο­ρυ­φώ­θη­καν: το 1996 έγι­ναν οι πρώ­τοι φόνοι, λίγο αρ­γό­τε­ρα οι πρώ­τες εμπρη­στι­κές επι­θέ­σεις σε μα­γα­ζιά (με τους ιδιο­κτή­τες να βρί­σκο­νται μέσα), αλλά ση­μείο κλει­δί ήταν ο Μάιος του 2008 όταν πλέον τα ρα­τσι­στι­κά εγκλή­μα­τα πήραν μα­ζι­κό και ορ­γα­νω­μέ­νο χα­ρα­κτή­ρα: τα θύ­μα­τα –πάνω από 60 τον αριθ­μό– δεν ήταν, και πάλι, λευ­κοί. Ήταν φτω­χοί μαύ­ροι Αφρι­κα­νοί, πολ­λοί από αυ­τούς μά­λι­στα Νο­τιο­α­φρι­κα­νοί πο­λί­τες. Η βία, που από τότε δεν στα­μά­τη­σε, οδή­γη­σε και σε μα­ζι­κό εκτο­πι­σμό ολό­κλη­ρων κοι­νο­τή­των με­τα­να­στών.

Η κυ­βέρ­νη­ση

Ασφα­λώς η κυ­βέρ­νη­ση αρ­νεί­ται να ονο­μα­τί­σει τη βία ως «ξε­νο­φο­βι­κή» και ο τότε πρό­ε­δρος Τ. Μπέκι έλεγε ότι κά­ποιοι προ­σπα­θού­σαν να βα­φτί­σουν ως ξε­νο­φο­βία τη «απλή εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα». Την ίδια στιγ­μή βέ­βαια το κρά­τος αντι­με­τώ­πι­ζε με τον πιο ρα­τσι­στι­κό τρόπο τους με­τα­νά­στες: Το δια­βό­η­το Κέ­ντρο Επα­να­πα­τρι­σμού Λι­ντέ­λα, που χτί­στη­κε το 1996, ήταν το αντί­στοι­χο της Αμυ­γδα­λέ­ζας: στοί­βαγ­μα, βία, κα­τα­πά­τη­ση στοι­χειω­δών αν­θρώ­πι­νων δι­καιω­μά­των. Ταυ­τό­χρο­να εξα­κο­λου­θού­σε να ανα­πα­ρά­γε­ται από τα πάνω το στε­ρε­ό­τυ­πο ότι «δεν μπο­ρού­με να αντα­πο­κρι­θού­με στις ανά­γκες του πλη­θυ­σμού για υγεία και παι­δεία γιατί έρ­χο­νται πολ­λοί ξένοι»!

Όσον αφορά τις δυ­νά­μεις ασφα­λεί­ας, κι εκεί η κα­τά­στα­ση θυ­μί­ζει… την πο­λι­τι­σμέ­νη Δύση. Σε ένα απο­κα­λυ­πτι­κό ρε­πορ­τάζ, η εφη­με­ρί­δα «City Press» του Γιο­χά­νε­σμπουργκ πα­ρέ­θε­τε μαρ­τυ­ρί­ες νε­α­ρών μαύ­ρων δρα­στών των εγκλη­μά­των του Σο­βέ­το, οι οποί­οι ισχυ­ρί­ζο­νταν ότι τις λε­η­λα­σί­ες στα μα­γα­ζιά των με­τα­να­στών τις έκα­ναν με την πα­ραί­νε­ση –ή και με τη συμ­με­το­χή!– της αστυ­νο­μί­ας. «Οι μπά­τσοι μας είπαν να πλια­τσι­κο­λο­γή­σου­με», ήταν ο τί­τλος της εφη­με­ρί­δας! Ο ίδιος ο ση­με­ρι­νός πρό­ε­δρος Τζ. Ζούμα έχει το θρά­σος να δη­λώ­νει ότι πράγ­μα­τι οι με­τα­νά­στες παίρ­νουν τις δου­λειές άλλων αν­θρώ­πων και ότι «πρέ­πει να λύ­σου­με αυτό το πρό­βλη­μα», δί­νο­ντας θε­σμι­κή πλέον υπό­στα­ση στις ρα­τσι­στι­κές βρο­μιές και υψηλή κά­λυ­ψη στους δο­λο­φό­νους.

Η αιτία

Οι φυ­σι­κοί αυ­τουρ­γοί των επι­θέ­σε­ων είναι ένας όχλος μαύ­ρων άνερ­γων νε­ο­λαί­ων των κω­μο­πό­λε­ων-γκέ­το. Αυτοί κά­νουν τη βρό­μι­κη δου­λειά, αλλά πίσω τους βρί­σκο­νται οι μαύ­ροι μι­κρο­α­στοί που λένε ότι απει­λού­νται από τον αντα­γω­νι­σμό των «ξένων».

Φυ­σι­κά τόσο οι μαύ­ροι μι­κρο­α­στοί όσο και η μαύρη ερ­γα­τι­κή τάξη δεν απει­λού­νται από τον αντα­γω­νι­σμό κά­ποιων ξένων, αλλά από τη βαθιά κα­πι­τα­λι­στι­κή ανι­σο­κα­τα­νο­μή του πλού­του: Σύμ­φω­να με τη Στα­τι­στι­κή Υπη­ρε­σία της χώρας, σή­με­ρα το 21,7% όλων των Νο­τιο­α­φρι­κα­νών ζει σε συν­θή­κες ακραί­ας φτώ­χειας. Του­λά­χι­στον το 54% ζει με λι­γό­τε­ρα από 75 δο­λά­ρια το μήνα. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι, όταν έπεσε το απαρτ­χάιντ, η ανερ­γία ήταν 15% και σή­με­ρα είναι επι­σή­μως 25%.

Κι όμως την ίδια στιγ­μή ο πλού­τος που πα­ρά­γε­ται στη χώρα είναι τε­ρά­στιος. Σύμ­φω­να με τη Citigroup, η Ν. Αφρι­κή είναι η πλου­σιό­τε­ρη χώρα στον κόσμο όσον αφορά τα ορυ­κτά απο­θέ­μα­τα –υπο­λο­γί­ζο­νται ότι αξί­ζουν 2,5 τρισ. δο­λά­ρια! Κι όμως 21 χρό­νια μετά το τέλος του απαρτ­χάιντ και τη νίκη του Εθνι­κού Αφρι­κα­νι­κού Κο­γκρέ­σου (ANC), το 80% αυτού του πλού­του εξα­κο­λου­θεί να ανή­κει σε λευ­κούς Νο­τιο­α­φρι­κα­νούς και σε άλ­λους λευ­κούς από το εξω­τε­ρι­κό. Στην πράξη, το σύ­στη­μα του απαρτ­χάιντ το αντι­κα­τέ­στη­σε ένας κα­πι­τα­λι­σμός-μο­νο­πώ­λιο των λευ­κών, καθώς οι λευ­κοί, πα­ρό­τι απο­τε­λούν μόνον το 12% του πλη­θυ­σμού εξα­κο­λου­θούν να εξα­σκούν δυ­σα­νά­λο­γα με­γά­λο και εντε­λώς αντι­δη­μο­κρα­τι­κό έλεγ­χο πάνω στην οι­κο­νο­μία (μόλις πέντε εται­ρί­ες λευ­κών ιδιο­κτη­τών ελέγ­χουν το 75% των με­το­χών στο χρη­μα­τι­στή­ριο), τη γη (οι λευ­κοί κα­τέ­χουν το 87%), τα ΜΜΕ (λευ­κοί ελέγ­χουν τα τέσ­σε­ρα με­γα­λύ­τε­ρα συ­γκρο­τή­μα­τα από τα οποία «ενη­με­ρώ­νε­ται» το 80% του πλη­θυ­σμού) και το δι­κα­στι­κό σύ­στη­μα της χώρας: οι λευ­κοί πρα­κτι­κά ταυ­τί­ζο­νται με την άρ­χου­σα τάξη της χώρας, όπως ακρι­βώς συ­νέ­βαι­νε επί απαρτ­χάιντ.

Κλη­ρο­νο­μιά του απαρτ­χάιντ είναι και οι κω­μο­πό­λεις-γκέ­το όπου συ­νε­χί­ζουν να ζουν εκα­τομ­μύ­ρια μαύ­ροι Νο­τιο­α­φρι­κα­νοί και όπου ανα­πα­ρά­γο­νται διαρ­κώς οι συν­θή­κες (φτώ­χεια, έλ­λει­ψη υπο­δο­μών, στρί­μωγ­μα σε λίγα τε­τρα­γω­νι­κά) για να αν­θή­σει η βία, αλλά και για να καλ­λιερ­γη­θεί η ρα­τσι­στι­κή βία.
Και αντί για πο­λι­τι­κές ανα­στρο­φής αυτής της κα­τά­στα­σης, η κυ­βέρ­νη­ση ακο­λου­θεί ακρι­βώς τον αντί­θε­το δρόμο. Το ANC εν­δια­φέ­ρε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο να συν­διαλ­λα­γεί με τον κα­πι­τα­λι­σμό-μο­νο­πώ­λιο των λευ­κών, παρά να ανα­δια­νεί­μει γη και πό­ρους στους φτω­χούς, δηλ. στους μαύ­ρους. Και δεν είναι μόνον ότι η κυ­βέρ­νη­ση δεν βάζει χέρι στα κα­πι­τα­λι­στι­κά κέρδη. Ένας επι­πλέ­ον λόγος για την έλ­λει­ψη πόρων για τους φτω­χούς και τους ανέρ­γους είναι το γε­γο­νός πως ακόμη και σή­με­ρα, ένα με­γά­λο μέρος του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού δα­πα­νά­ται για την απο­πλη­ρω­μή του δη­μό­σιου χρέ­ους που δη­μιουρ­γή­θη­κε την εποχή του απαρτ­χάιντ, προς τις δυ­τι­κές χώρες!

Αντί­στα­ση

Όπως και στην πε­ρί­πτω­ση της Ευ­ρώ­πης, ο ρα­τσι­σμός του μα­ζι­κού εγκλή­μα­τος απο­δει­κνύ­ε­ται ηλι­θιω­δώς ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κός: παρά τις διαρ­κείς ρα­τσι­στι­κές σφα­γές και τον επί­ση­μο ρα­τσι­σμό του κρά­τους, οι πρό­σφυ­γες από μια σειρά χώρες της Αφρι­κής όπου υπάρ­χει πό­λε­μος ή λιμός, δεν «πεί­θο­νται» να μην πλη­σιά­σουν τη Ν. Αφρι­κή. Ο βέ­βαιος θά­να­τος είναι χει­ρό­τε­ρος από τις απει­λές των ρα­τσι­στών. Γι’ αυτό οι πρό­σφυ­γες συρ­ρέ­ουν στη Ν. Αφρι­κή με ρυθμό 60.000-80.000 ετη­σί­ως, σύμ­φω­να με το Al Jazeera.

Δεν είναι, όμως, μόνον η λο­γι­κή που είναι ενά­ντια στους ρα­τσι­στές. Η ισχυ­ρή πο­λι­τι­κή πα­ρά­δο­ση της Αρι­στε­ράς στη χώρα σή­μα­νε και αντι­στά­σεις, καθώς έγι­ναν του­λά­χι­στον δύο με­γά­λες δια­δη­λώ­σεις υπε­ρά­σπι­σης των με­τα­να­στών: Πρώτα, στις 17 Απρί­λη στο Ντέρ­μπαν, με τη συμ­με­το­χή πολ­λών χι­λιά­δων αντι­ρα­τσι­στών και μετά στις 24 του μήνα στο Γιο­χά­νε­σμπουργκ. Η δεύ­τε­ρη δια­δή­λω­ση που ήταν ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη, γνώ­ρι­σε και την απο­δο­χή του κοι­νού στους δρό­μους, που δή­λω­νε την αντί­θε­σή του στην ξε­νο­φο­βία και τις σχε­τι­κές πο­λι­τι­κές της κυ­βέρ­νη­σης.

Ο κα­πι­τα­λι­σμός, όταν το έχει ανά­γκη, «ανα­κα­λύ­πτει» εύ­κο­λα δια­φο­ρές με­τα­ξύ των φτω­χών και τους βάζει να σκο­τώ­νο­νται με­τα­ξύ τους. Η πε­ρί­πτω­ση της Νό­τιας Αφρι­κής δεί­χνει ότι ο κα­πι­τα­λι­σμός μπο­ρεί να το κάνει αυτό και με­τα­ξύ μαύ­ρων Αφρι­κα­νών φτω­χών. Έτσι οι θε­ω­ρί­ες που υπο­στη­ρί­ζουν ότι ο ρα­τσι­σμός οφεί­λε­ται σε «δια­φο­ρά κουλ­τού­ρας» με­τα­ξύ λευ­κών φτω­χών Ευ­ρω­παί­ων και μαύ­ρων φτω­χών με­τα­να­στών, γί­νο­νται κυ­ριο­λε­κτι­κά σκόνη.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση πά­ντως, ο μόνος δρό­μος ακόμη και για μια αν­θρω­πι­στι­κή λύση, πα­ρα­μέ­νει η ανα­τρο­πή αυτού του συ­στή­μα­τος που, και στη Νότια Αφρι­κή, με­τα­μορ­φώ­νει τους αν­θρώ­πους σε τέ­ρα­τα, τη στιγ­μή που μια μικρή μειο­ψη­φία εξα­κο­λου­θεί να απο­λαμ­βά­νει τε­ρα­τώ­δη κέρδη.

Πηγη: RProject