Η Ευρώπη-φρούριο ετοιμάζεται για στρατιωτικές επιχειρήσεις

Αυτή είναι η ουσία της νέας ευ­ρω­παϊ­κής πο­λι­τι­κής για τη με­τα­νά­στευ­ση. Ενώ χύ­θη­καν πολλά κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα τις μέρες που οι εκα­το­ντά­δες νε­κροί στον πάτο της Με­σο­γεί­ου βρέ­θη­καν στα πρω­το­σέ­λι­δα, και ενώ ει­πώ­θη­καν πολλά με­γά­λα λόγια για «τις ευ­θύ­νες που πρέ­πει να ανα­λά­βου­με ως Ευ­ρώ­πη», το νέο σχέ­διο που επε­ξερ­γά­ζε­ται η ΕΕ είναι συ­νέ­χεια (και κλι­μά­κω­ση) της δο­λο­φο­νι­κής πο­λι­τι­κής που έχει με­τα­τρέ­ψει τη Με­σό­γειο σε νε­κρο­τα­φείο.

Υπο­δο­χή;
Ως προς το ζή­τη­μα της υπο­δο­χής με­τα­να­στών και προ­σφύ­γων, τα μόνα μέτρα που υπάρ­χουν είναι η προ­σπά­θεια για πιο «ισο­με­ρή κα­τα­νο­μή» των προ­σφύ­γων στο εσω­τε­ρι­κό της ΕΕ και η ει­σα­γω­γή της «μπλε κάρ­τας» για κά­ποιους με­τα­νά­στες.

Το ζή­τη­μα της «κα­τα­νο­μής» δεί­χνει να σκο­ντά­φτει πριν καλά καλά ανα­κοι­νω­θεί. Το ένα μετά το άλλο, μια σειρά ευ­ρω­παϊ­κά κράτη αντι­δρούν στην προ­ο­πτι­κή να πα­ρέ­χουν φι­λο­ξε­νία σε πρό­σφυ­γες. Αρ­κε­τά από αυτά τα κράτη είναι από τα πλου­σιό­τε­ρα στον πλα­νή­τη και έχουν βα­ριές ευ­θύ­νες για την κα­τά­στα­ση στην πε­ρι­φέ­ρεια που οδη­γεί με­γά­λα τμή­μα­τα πλη­θυ­σμών να ξε­ρι­ζώ­νο­νται ανα­ζη­τώ­ντας στον ήλιο μοίρα.

Η «μπλε κάρτα» είναι η αντί­στοι­χη της «πρά­σι­νης κάρ­τας» των ΗΠΑ και θα πα­ρέ­χε­ται σε «υψηλά εξει­δι­κευ­μέ­νους» με­τα­νά­στες ερ­γά­τες που τα κρά­τη-μέ­λη εκτι­μούν ότι έχει ανά­γκη η οι­κο­νο­μία τους. Τη λο­γι­κή τέ­τοιου τύπου ρυθ­μί­σε­ων είχε κα­ταγ­γεί­λει η Σε­νε­γα­λέ­ζα συγ­γρα­φέ­ας Φατού Ντιο­μέ, σε μια ομι­λία της σε πάνελ για το με­τα­να­στευ­τι­κό:

«Και αυτή η βίζα της Σέν­γκεν για την οποία μι­λά­τε… αυτή η βίζα μού δίνει την ευ­και­ρία να κληθώ να μι­λή­σω στα πα­νε­πι­στή­μιά σας όταν θε­ω­ρεί­ται το μυαλό μου χρή­σι­μο και κερ­δο­φό­ρο για σας, αλλά σας ενο­χλεί που ο αδελ­φός μου, που ίσως δεν έχει τα πτυ­χία που έχω εγώ, ίσως θέλει να έρθει στην Ευ­ρώ­πη για να ερ­γα­στεί στην οι­κο­δο­μή, αυτή η ιδέα κάνει τις χώρες σας σχι­ζο­φρε­νι­κές. Δεν μπο­ρεί­τε να δια­χω­ρί­ζε­τε τους με­τα­νά­στες σε χρή­σι­μους και το­ξι­κούς».
Κα­τα­στο­λή

Αν αυτά είναι λοι­πόν τα μόνα ση­μεία του νέου σχε­δί­ου που αφο­ρούν την υπο­δο­χή, τον τόνο δί­νουν τα κα­τα­σταλ­τι­κά μέτρα.

Τα μέσα και οι δυ­νά­μεις της Frontex θα τρι­πλα­σια­στούν, με ση­μα­ντι­κή αύ­ξη­ση των δα­πα­νών για την ενί­σχυ­ση των επι­χει­ρή­σε­ων Triton και Poseidon. Και -το ση­μα­ντι­κό­τερ- προ­χω­ρά τε­λι­κά η από­φα­ση για κοι­νές στρα­τιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις στη Με­σό­γειο ενά­ντια στα «δί­κτυα των δια­κι­νη­τών». Οι ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις θα ορ­γα­νώ­σουν επι­θέ­σεις στις ακτές της Λι­βύ­ης και της Βό­ρειας Αφρι­κής για να απο­τρέ­ψουν τους πρό­σφυ­γες ακόμα και να επι­χει­ρή­σουν να ξε­φύ­γουν από την κό­λα­ση στην οποία βρί­σκο­νται.

Όσο κι αν είναι κα­νείς εξοι­κειω­μέ­νος με τη λει­τουρ­γία του ιμπε­ρια­λι­σμού και ιδιαί­τε­ρα με τις πρα­κτι­κές των με­γά­λων δυ­τι­κών κα­πι­τα­λι­σμών απέ­να­ντι στον «Τρίτο Κόσμο», δεν παύει να σο­κά­ρει πως η ουσία της στρα­τη­γι­κής των ΗΠΑ-ΕΕ απέ­να­ντι στη Μέση Ανα­το­λή και την Αφρι­κή συ­νο­ψί­ζε­ται στο «κι άλλος πό­λε­μος είναι η απά­ντη­ση, όποια κι αν είναι η ερώ­τη­ση». Η επι­κε­φα­λής της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής της ΕΕ δή­λω­σε πως θα είναι ναυ­τι­κή επι­χεί­ρη­ση και δεν θα γί­νουν βομ­βαρ­δι­σμοί. Ωστό­σο, έγ­γρα­φο που διέρ­ρευ­σε στον «Guardian» ει­ση­γού­νταν εκ­στρα­τεία «από αέρα και θά­λασ­σα». Πέρα από τον συ­γκε­κρι­μέ­νο χα­ρα­κτή­ρα που θα πάρει τε­λι­κά η επί­θε­ση, δεν παύει να είναι πο­λε­μι­κή, και ξέ­ρου­με καλά πόσο υπο­λο­γί­ζουν οι δυ­τι­κές κυ­βερ­νή­σεις τις «πα­ρά­πλευ­ρες απώ­λειες» όταν πη­γαί­νουν σε πό­λε­μο. Άλ­λω­στε οι νε­κροί στο βυθό της Με­σο­γεί­ου αρ­κούν ως προει­δο­ποί­η­ση για το πώς αντι­λαμ­βά­νε­ται η ΕΕ τις «επι­χει­ρή­σεις απο­τρο­πής».

Η αντι­με­τώ­πι­ση των με­τα­να­στών και των προ­σφύ­γων ως «εχθρι­κών ει­σβο­λέ­ων» έχει γίνει ξε­διά­ντρο­πα πλέον η κυ­ρί­αρ­χη ιδε­ο­λο­γία. Στη σύ­νο­δο του ΝΑΤΟ στην Αντά­λια της Τουρ­κί­ας, στις «νέες απει­λές» που αντι­με­τω­πί­ζουν τα ευ­ρω­παϊ­κά κρά­τη-μέ­λη της ιμπε­ρια­λι­στι­κής συμ­μα­χί­ας, πλάι στο Ισλα­μι­κό Κρά­τος και τη Ρωσία δέ­σπο­ζαν τα «κύ­μα­τα πα­ρά­νο­μων με­τα­να­στών στα νότια σύ­νο­ρα της ΕΕ»! Το ΝΑΤΟ έχει άλ­λω­στε ήδη προ­θυ­μο­ποι­η­θεί να στη­ρί­ξει στρα­τιω­τι­κά τις επι­χει­ρή­σεις της ΕΕ στις ακτές της Β. Αφρι­κής.
Ισλα­μο­φο­βία

Για να νο­μι­μο­ποι­η­θεί ιδε­ο­λο­γι­κά αυτή η βαθιά κυ­νι­κή και βάρ­βα­ρη πο­λι­τι­κή, χρη­σι­μο­ποιεί­ται όλο και πιο έντο­να η ισλα­μο­φο­βία. Θα αρ­κε­στού­με σε ένα πα­ρά­δειγ­μα του τε­λευ­ταί­ου και­ρού.

Πρό­σφα­τα, το «Δί­κτυο για τη Με­ταρ­ρύθ­μι­ση στην Ελ­λά­δα και την Ευ­ρώ­πη», το θινκ τανκ της Άννας Δια­μα­ντο­πού­λου, ορ­γά­νω­σε εκ­δή­λω­ση στην Αθήνα με θέμα «Η απει­λή του φα­να­τι­κού Ισλάμ και η εσω­τε­ρι­κή ασφά­λεια». Ομι­λη­τές ήταν οι Χρυ­σο­χο­ΐ­δης, Δέν­διας και Πα­νού­σης, ενώ προ­βλή­θη­κε και βί­ντεο του Δ. Αβρα­μό­που­λου. Το εξορ­γι­στι­κό είναι πως σε μια εκ­δή­λω­ση για το «φα­να­τι­κό Ισλάμ», όλοι οι ομι­λη­τές (και ο νυν υπουρ­γός ΠροΠο) ανα­λώ­θη­καν σχε­δόν απο­κλει­στι­κά στο με­τα­να­στευ­τι­κό ζή­τη­μα και πώς θα αντι­με­τω­πι­στεί! Χωρίς να κρα­τη­θούν έστω τα προ­σχή­μα­τα, η σύ­νο­ψη της συ­ζή­τη­σης κα­τέ­λη­γε λί­γο-πο­λύ στο ότι «η Frontex μας φυ­λά­ει από τους τζι­χα­ντι­στές».

Πλέον, με την από­φα­ση για επί­θε­ση στη Λιβύη, ανα­βαθ­μί­ζε­ται και η προ­πα­γάν­δα ενά­ντια στους «αδί­στα­κτους δια­κι­νη­τές». Όχι ότι πολ­λοί από αυ­τούς δεν είναι αδί­στα­κτοι, αλλά δεν είναι αυτοί οι υπαί­τιοι. Η στο­χο­ποί­η­ση των δια­κι­νη­τών είναι ένας τρό­πος να απο­κτή­σει «ηθική» και «αν­θρώ­πι­νο πρό­σω­πο» η στο­χο­ποί­η­ση των ίδιων των με­τα­να­στών και προ­σφύ­γων. Στο εξαι­ρε­τι­κό κεί­με­νο «Όχι στο μύθο των δου­λε­μπό­ρων – Δι­καί­ω­μα στη με­τα­κί­νη­ση», που υπο­γρά­φε­ται από πάνω από 300 πα­νε­πι­στη­μια­κούς και ερευ­νη­τές σε θέ­μα­τα με­τα­νά­στευ­σης από όλο τον κόσμο, επι­ση­μαί­νε­ται η υπο­κρι­σία της όλο και πιο συ­χνής χρή­σης του όρου «δου­λέ­μπο­ροι του 21ου αιώνα»:

«Οι Αφρι­κα­νοί σκλά­βοι δεν ήθε­λαν να με­τα­κι­νη­θούν. Κρα­τού­νταν σε μπου­ντρού­μια μέχρι τη στιγ­μή που φορ­τώ­νο­νταν αλυ­σο­δε­μέ­νοι σε πλοία.
Σή­με­ρα, όσοι ξε­κι­νούν το τα­ξί­δι προς την Ευ­ρώ­πη θέ­λουν να τα­ξι­δέ­ψουν. Αν ήταν ελεύ­θε­ροι να το κά­νουν, θα έπαιρ­ναν κά­ποια από τις πτή­σεις που έχουν δρο­μο­λο­γή­σει οι χα­μη­λού κό­στους αε­ρο­πο­ρι­κές εται­ρεί­ες με­τα­ξύ Βό­ρειας Αφρι­κής και Ευ­ρώ­πης, για ένα μικρό κλά­σμα του ποσού που τους κο­στί­ζει τώρα η εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νη διά­βα­ση της θά­λασ­σας. Και δεν είναι οι “δου­λέ­μπο­ροι” ή οι “δια­κι­νη­τές” αυτοί που τους εμπο­δί­ζουν.
Δεν πρό­κει­ται λοι­πόν για το σύγ­χρο­νο αντί­στοι­χο του υπε­ρα­τλα­ντι­κού δου­λε­μπο­ρί­ου. Όταν προ­σπα­θού­με να το συ­ντρί­ψου­με στρα­τιω­τι­κά, δεν υιο­θε­τού­με μια ευ­γε­νή στάση ενά­ντια στα δεινά της δου­λεί­ας ή έστω της “δια­κί­νη­σης”. Απλώς συ­νε­χί­ζου­με μια μακρά πα­ρά­δο­ση κατά την οποία τα κράτη, με­τα­ξύ αυτών τα δου­λο­κτη­τι­κά κράτη του δέ­κα­του όγδο­ου και του δέ­κα­του ένα­του αιώνα, χρη­σι­μο­ποιού­σαν βία για να εμπο­δί­σουν ορι­σμέ­νες ομά­δες αν­θρώ­πων να κι­νού­νται ελεύ­θε­ρα».
Ποιοι είναι οι δου­λέ­μπο­ροι;
Όπως θυ­μί­ζει το ίδιο κεί­με­νο, οι μαύ­ροι αγω­νι­στές κατά της δου­λεί­ας τον 19ο αιώνα ήταν αυτοί που δια­τύ­πω­σαν ως κε­ντρι­κό το αί­τη­μα για το «δι­καί­ω­μα στη με­τα­κί­νη­ση». Αν πρέ­πει λοι­πόν να βρού­με ποιοι υπο­στη­ρί­ζουν σή­με­ρα πρα­κτι­κές που θυ­μί­ζουν τους «δου­λε­μπό­ρους», θα πρέ­πει να κοι­τά­ξου­με στις Βρυ­ξέλ­λες κι όχι στις ακτές της Αφρι­κής. Αν θέ­λου­με να στα­μα­τή­σει η εκ­με­τάλ­λευ­ση των εξα­θλιω­μέ­νων από τους δια­κι­νη­τές, θα πρέ­πει να αγω­νι­στού­με για το «δι­καί­ω­μα στη με­τα­κί­νη­ση», για ανοι­χτά σύ­νο­ρα, για το γκρέ­μι­σμα των τει­χών της Ευ­ρώ­πης-φρού­ριο.