Η συζήτηση του Τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης «Μπροστά στο νέο νόμο για την ιθαγένεια των παιδιών των μεταναστών»

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Κυριακής, 14/6, στον χώρο της ΕΡΤ3 η εκδήλωση του Τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, με ομιλητές την Έφη Τελλή, δικηγόρο και μέλος του Τμήματος, τον Νίκο Γκλαρνέτατζη, εκπαιδευτικό και μέλος του αντιρατσιστικού κινήματος και την Ιωάννα Γαϊτάνη, βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Α’ Θεσσαλονίκης.

Η εκ­δή­λω­ση πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε με αφορ­μή τη νο­μο­θε­τι­κή πρω­το­βου­λία της κυ­βέρ­νη­σης να τρο­πο­ποι­ή­σει τον κώ­δι­κα ιθα­γέ­νειας για τα παι­διά των με­τα­να­στών, προ­σπα­θώ­ντας να απο­κα­τα­στή­σει μία χρό­νια αδι­κία γι’ αυτά τα παι­διά, που πα­ρό­τι γεν­νιού­νται ή/και φοι­τούν σε ελ­λη­νι­κά εκ­παι­δευ­τι­κά ιδρύ­μα­τα, η ελ­λη­νι­κή πο­λι­τεία δεν τους ανα­γνω­ρί­ζει το αυ­το­νό­η­το δι­καί­ω­μα να θε­ω­ρού­νται ισό­τι­μοι πο­λί­τες.

Κοι­νός τόπος όλων των ομι­λη­τών ήταν η άποψη ότι το νο­μο­σχέ­διο απο­κα­θι­στά τη δη­μο­κρα­τία και το αυ­το­νό­η­το δι­καί­ω­μα για τα παι­διά να εντα­χθούν ομαλά στην ελ­λη­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, χωρίς δια­κρί­σεις και στιγ­μα­τι­σμό, αφού η Ελ­λά­δα είναι και η μόνη χώρα που ανα­γνω­ρί­ζουν ως πα­τρί­δα τους στις πε­ρισ­σό­τε­ρες πε­ρι­πτώ­σεις.

Η κρι­τι­κή και των τριών ομι­λη­τών συ­νέ­κλι­νε στο γε­γο­νός ότι οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις από­κτη­σης της ιθα­γέ­νειας (νο­μι­μό­τη­τα του ενός γονέα για 5 χρό­νια με συ­γκε­κρι­μέ­νου τύπου άδεια δια­μο­νής) είναι εξαι­ρε­τι­κά προ­βλη­μα­τι­κή για τον με­γα­λύ­τε­ρο αριθ­μό των με­τα­να­στών, καθώς από το 2005 δεν έχει υπάρ­ξει καμία νο­μο­θε­τι­κή ρύθ­μι­ση για τη νο­μι­μο­ποί­η­ση τους, καθώς και στο γε­γο­νός ότι το πνεύ­μα του νο­μο­σχε­δί­ου προ­σπα­θεί να εναρ­μο­νι­στεί με την από­φα­ση του ΣτΕ του 2013, που ακύ­ρω­σε τον πολύ πιο προ­ω­θη­τι­κό Νόμο Ρα­γκού­ση του 2010, ώστε να μην μπο­ρεί ακόμη και μια επό­με­νη συ­ντη­ρη­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση να τον αναι­ρέ­σει.

Η Ιω­άν­να Γαϊ­τά­νη ανέ­φε­ρε ότι το νο­μο­σχέ­διο βρί­σκε­ται στο έδα­φος των προ­ε­κλο­γι­κών εξαγ­γε­λιών της κυ­βέρ­νη­σης και απο­κα­θι­στά το δι­καί­ω­μα αυτών των παι­διών να πο­λι­το­γρα­φού­νται Έλ­λη­νες πο­λί­τες. Είναι αλή­θεια, ωστό­σο, ότι βρί­σκε­ται κατά τι πίσω από τον νόμο Ρα­γκού­ση και τα αι­τή­μα­τα του κι­νή­μα­τος, σε μια συ­γκυ­ρία όμως πολύ δύ­σκο­λη για την κυ­βέρ­νη­ση, η οποία προ­σπα­θεί να ισορ­ρο­πή­σει ανά­με­σα στην κοι­νω­νι­κή ανα­γκαιό­τη­τα ισό­τι­μης εν­σω­μά­τω­σης αυτών των παι­διών και την πι­θα­νή επα­νά­λη­ψη πα­ρέμ­βα­σης του ΣτΕ στην κα­τεύ­θυν­ση ακύ­ρω­σης του νόμου.

Τό­νι­σε ότι οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις από­κτη­σης ιθα­γέ­νειας είναι πράγ­μα­τι σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις απα­γο­ρευ­τι­κές (5ετής νό­μι­μη δια­μο­νή του ενός γονέα πριν τη γέν­νη­ση και π.χ. από­κτη­ση της ιθά­γε­νειας στην α’ δη­μο­τι­κού, δηλ. συ­νο­λι­κά μετά από 11 χρό­νια νό­μι­μης δια­μο­νής), όπως και το στοι­χείο της «επι­τυ­χούς φοί­τη­σης» σε ελ­λη­νι­κό σχο­λείο για παι­διά που ανα­γκά­ζο­νται να δια­κό­ψουν για βιο­πο­ρι­στι­κούς λό­γους. Η αρι­στε­ρή κρι­τι­κή, συ­νε­πώς, που γί­νε­ται είναι κα­λο­δε­χού­με­νη και επι­σή­μα­νε ότι οι βελ­τιώ­σεις που πρέ­πει να γί­νουν θα ήταν κα­λύ­τε­ρο να ει­σα­γά­γουν το στοι­χείο της μο­νι­μό­τη­τας αντί της νο­μι­μό­τη­τας των γο­νέ­ων. Πα­ρό­μοιο είναι και το πρό­βλη­μα με τα έν­ση­μα που πρέ­πει να έχουν οι γο­νείς σε πε­ρί­ο­δο κρί­σης και, βέ­βαια, το θέμα της επι­τυ­χούς φοί­τη­σης σε ελ­λη­νι­κό σχο­λείο.

Επι­σή­μα­νε ότι η από­κτη­ση ιθα­γέ­νειας συ­νε­πά­γε­ται μια σειρά αυ­το­νό­η­των για όλους εμάς δι­καιω­μά­των που διευ­κο­λύ­νουν τη σχέση των αν­θρώ­πων με το κρά­τος, όπως είναι η έκ­δο­ση πι­στο­ποι­η­τι­κού γέν­νη­σης, η δυ­να­τό­τη­τα να τα­ξι­δεύ­ουν, να σπου­δά­ζουν και να ερ­γά­ζο­νται σε χώρες της ΕΕ, να διο­ρί­ζο­νται στο Δη­μό­σιο και, τέλος, να έχουν πο­λι­τι­κά δι­καιώ­μα­τα. Ανα­φέρ­θη­κε, επί­σης, και στα ανι­θα­γε­νή παι­διά, αυτά δηλ. που δεν έχουν κα­νέ­να επί­ση­μο έγ­γρα­φο από κα­νέ­να κρά­τος, είναι ανύ­παρ­κτα για όλους και άρα δεν μπο­ρούν κά­νουν τί­πο­τα!

Η Ι. Γαϊ­τά­νη έκλει­σε λέ­γο­ντας: «το νο­μο­σχέ­διο κάνει την αρχή, θα συ­νε­χί­σου­με τη μάχη, κι­νη­μα­τι­κά και κοι­νο­βου­λευ­τι­κά, για να απο­κτή­σουν ιθα­γέ­νεια σε με­γα­λύ­τε­ρο πο­σο­στό τα παι­διά των με­τα­να­στών. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, το ζή­τη­μα αυτό συν­δέ­ε­ται με τη συ­νο­λι­κή αντι­με­τώ­πι­ση του με­τα­να­στευ­τι­κού, καθώς σύ­ντο­μα θα βρε­θού­με στην ίδια θέση, αφού οι με­τα­να­στευ­τι­κές ροές έχουν αυ­ξη­θεί κα­τα­κό­ρυ­φα λόγω του πο­λέ­μου στη Συρία».

Η Έφη Τελλή τό­νι­σε τη βού­λη­ση της κυ­βέρ­νη­σης να αντι­με­τω­πί­σει το ζή­τη­μα μέσω και της ανα­βάθ­μι­σης της Δ/νσης Με­τα­νά­στευ­σης σε Υπουρ­γείο και έκανε μία σύ­ντο­μη ιστο­ρι­κή ανα­δρο­μή, λέ­γο­ντας ότι το τε­ρά­στιο κενό μέχρι το 2004, όπου δεν υπήρ­χε καν Κώ­δι­κας Ιθα­γέ­νειας και το δι­καί­ω­μα αί­τη­σης το είχαν αυτά τα παι­διά στα 18 τους χρό­νια, ήρθε να κα­λύ­ψει ο Νόμος Ρα­γκού­ση το 2010, ο οποί­ος συ­νι­στά τομή, γιατί απο­σύν­δε­σε το ζή­τη­μα της ιθα­γέ­νειας από το δί­καιο του αί­μα­τος και της κα­τα­γω­γής και, αντί­θε­τα, το συ­νέ­δε­σε με το δί­καιο του εδά­φους, όπως συμ­βαί­νει και στην υπό­λοι­πη Ευ­ρώ­πη.

Η από­φα­ση του ΣτΕ, η οποία μά­λι­στα προ­έ­κυ­ψε από μια προ­σφυ­γή ενός απλού πο­λί­τη ενα­ντί­ον ενός γεί­το­να του, κρί­νε­ται όχι μόνο ως υπερ­βο­λι­κή αλλά έγινε και καθ’ υπέρ­βα­σιν κα­θή­κο­ντος, αφού το ΣτΕ δεν είναι συ­νταγ­μα­τι­κό δι­κα­στή­ριο, για να απο­φαί­νε­ται για τη συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τα των νόμων. Έκτο­τε δεν υπήρ­ξε καμία νο­μο­θε­τι­κή πρω­το­βου­λία για την εναρ­μό­νι­ση με την από­φα­ση αυτή και το 2014 η τότε συ­γκυ­βέρ­νη­ση με τον Με­τα­να­στευ­τι­κό Κώ­δι­κα που ψή­φι­σε, δή­λω­νε ότι αυτοί οι άν­θρω­ποι δεν θέ­λουν ιθα­γέ­νεια, αλλά απλώς άδεια πα­ρα­μο­νής!

Η Ε. Τελλή κα­τέ­λη­ξε λέ­γο­ντας ότι ο νόμος δεν είναι ο κα­λύ­τε­ρος που θα θέ­λα­με, ότι η συ­νύ­παρ­ξη με τους ΑΝΕΛ, ιδιαί­τε­ρα στα δι­καιω­μα­τι­κά ζη­τή­μα­τα, επι­βε­βαιώ­νει τους φό­βους μας, αφού ενώ στην α’ συ­νε­δρί­α­ση της αρ­μό­διας επι­τρο­πής της Βου­λής ήταν θε­τι­κοί, στη β’ όμως δεν ψή­φι­σαν το νο­μο­σχέ­διο και, βέ­βαια, ότι οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις που τί­θε­νται είναι πολύ δύ­σκο­λες για τους πε­ρισ­σό­τε­ρους πρό­σφυ­γες-με­τα­νά­στες. Ωστό­σο, είναι πολύ θε­τι­κό ότι αντι­με­τω­πί­ζε­ται ένα πρό­βλη­μα ηθι­κής τάξης, δι­καιο­σύ­νης και ισο­νο­μί­ας.

Ο Νίκος Γκλαρ­νέ­τα­τζης ανέ­φε­ρε και αυτός με τη σειρά του ότι είναι πολύ ση­μα­ντι­κή η πο­λι­τι­κή βού­λη­ση της κυ­βέρ­νη­σης, αλλά το δυ­σκο­λό­τε­ρο είναι το στοί­χη­μα της άμε­σης και ου­σια­στι­κής έντα­ξης αυτών των παι­διών στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία, φέρ­νο­ντας ως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τα πα­ρα­δείγ­μα­τα των Ρομά και των ομο­γε­νών από την πρώην ΕΣΣΔ.

Ο ρόλος του κόμ­μα­τος κρί­νε­ται ανα­ντι­κα­τά­στα­τος, αφού δεν αρκεί η από­φα­ση μιας κυ­βέρ­νη­σης για να αλ­λά­ξει η κοι­νω­νία. Γι’ αυτό το λόγο είναι ανά­γκη να πα­λέ­ψου­με για την έντα­ξη των με­τα­να­στών στα συν­δι­κά­τα, καθώς και για την ανα­βάθ­μι­ση της αντι­σταθ­μι­στι­κής εκ­παί­δευ­σης στο σχο­λείο. Τέλος, να πα­ρέμ­βου­με μέχρι και σε επί­πε­δο γει­το­νιάς, στη βάση της κοι­νω­νί­ας και στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα συ­νύ­παρ­ξης ντό­πιων και με­τα­να­στών, εκεί όπου μπο­ρούν να χτι­στούν ου­σια­στι­κά οι όροι αντι­με­τώ­πι­σης του ρα­τσι­σμού-φα­σι­σμού.

Πηγή:http://rproject.gr