Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες χωρίς «προαπαιτούμενα»!

Ο ηλικιωμένος κάτοικος από το Μόλυβο Λέσβου, βουρκωμένος μπροστά στις κάμερες από το δράμα του ναυαγίου με τόσους νεκρούς (οι μισοί παιδιά), είπε πράγματα που πολλοί στην Αριστερά διστάζουν να πουν: «Αυτοί οι άνθρωποι είναι αίμα μας», φώναξε, αφού εξαπέλυσε δίκαιες «κατάρες» κατά των ισχυρών του πλανήτη, που «αφήνουν τους ανθρώπους να πνίγονται». Κάτοικοι, αλληλέγγυοι ακτιβιστές του «Αστερία», μέλη μη κυβερνητικών οργανώσεων, λιμενικοί, άνοιξαν το εκκλησάκι του Αι-Νικόλα στο λιμάνι του Μολύβου για να περιθάλψουν τους πρόσφυγες, να σώσουν ανθρώπινες ζωές. Απλοί άνθρωποι κινητοποιήθηκαν με μία μόνο σκέψη: «να σώσουμε τους ανθρώπους»! Ο ηλικιωμένος κάτοικος με τις δηλώσεις του το πήγε ακόμη μακρύτερα: «είναι αίμα μας»!

Θα μπο­ρού­σα­με να πούμε το ίδιο πράγ­μα κι αλ­λιώς: αλ­λη­λεγ­γύη χωρίς δεύ­τε­ρη σκέψη, αλ­λη­λεγ­γύη άνευ όρων, αλ­λη­λεγ­γύη χωρίς προ­α­παι­τού­με­να!

Οι φρά­χτες των «άλλων» και ο φρά­χτης ο «δικός μας»

Ναι, ο ιμπε­ρια­λι­σμός με τις επεμ­βά­σεις του ευ­θύ­νε­ται που η Συρία δια­λύ­ε­ται και κα­τα­στρέ­φε­ται από έναν πό­λε­μο διαρ­κεί­ας, όπως πριν απ’ αυτήν και το Ιράκ, το Αφ­γα­νι­στάν, η Λιβύη, τώρα η Υε­μέ­νη. Ναι, η Ευ­ρώ­πη-φρού­ριο, με τους φρά­κτες και την πο­λι­τι­κή «απο­τρο­πής», εφαρ­μό­ζει μια δο­λο­φο­νι­κή – αποι­κιο­κρα­τι­κή πο­λι­τι­κή. Ναι, το πρό­βλη­μα θα λυθεί στη ρίζα του όταν αρ­θούν οι αι­τί­ες που προ­κα­λούν τους κα­τα­στρο­φι­κούς πο­λέ­μους διαρ­κεί­ας. Ναι, μέχρι τότε είναι σωστό το αί­τη­μα να πέ­σουν οι φρά­χτες στα σύ­νο­ρα των ευ­ρω­παϊ­κών χωρών και να κα­τα­νε­μη­θούν «δί­καια» οι πρό­σφυ­γες ανά­με­σά τους. Όμως, δεν ορί­ζου­με εμείς, δη­λα­δή η Αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα στην Ελ­λά­δα, ούτε το πότε και αν θα τε­λειώ­σει ο πό­λε­μος ούτε την πο­λι­τι­κή των άλλων ευ­ρω­παϊ­κών χωρών. Αλλά και σε κάθε χώρα, το κί­νη­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης και η Αρι­στε­ρά της δεν μπο­ρούν να ορί­σουν τι θα γίνει στις άλλες χώρες. Μπο­ρεί όμως σε κάθε χώρα το κί­νη­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης και η Αρι­στε­ρά να πα­λέ­ψουν για να πέ­σουν οι φρά­χτες στη δική τους χώρα, και μέσα από το δυ­νά­μω­μα τέ­τοιων κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων, να δώ­σουν δύ­να­μη και ορμή στα κι­νή­μα­τα των άλλων χωρών. Ένα ευ­ρω­παϊ­κό κί­νη­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης, διε­θνι­στι­κό και αντι­μπε­ρια­λι­στι­κό, θα οι­κο­δο­μη­θεί μόνο αν δο­θούν και κερ­δη­θούν οι μάχες σε κάθε επι­μέ­ρους χώρα ενά­ντια στην πο­λι­τι­κή του βί­αιου απο­κλει­σμού των προ­σφύ­γων στα σύ­νο­ρα. Διότι δεν έχει την πα­ρα­μι­κρή δύ­να­μη και το πα­ρα­μι­κρό κύρος η Αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης σε μια χώρα όταν κα­ταγ­γέλ­λει τους φρά­χτες των άλλων, αλλά δεν κάνει τί­πο­τε ή ακόμη χει­ρό­τε­ρα ξε­χνά­ει να μι­λή­σει για τους φρά­χτες στη δική του χώρα! Στο κά­τω-κά­τω, αυτός είναι και ο μο­να­δι­κός τρό­πος όχι μόνο για να σω­θούν οι αν­θρώ­πι­νες ζωές από τα ναυά­για και τις κα­κου­χί­ες, αλλά και να αυ­ξη­θεί η πίεση πάνω στην Ευ­ρώ­πη-«φρού­ριο»: όταν ο φρά­χτης και γε­νι­κά τα εμπό­δια σε μια χώρα πέ­φτουν, τότε η πίεση με­τα­φέ­ρε­ται στην επό­με­νη και πιο κοντά σε όλες τις άλλες. Και με άλλα λόγια: όσο δου­λεύ­ουν ο φρά­χτης και τα «ναυά­για» στην Ελ­λά­δα, στον Έβρο και το Αι­γαίο, τόσο οι «φρού­ραρ­χοι» της Ευ­ρώ­πης κοι­μού­νται πιο ήσυ­χοι και αι­σθά­νο­νται λι­γό­τε­ρες πιέ­σεις.

Η μάχη μας είναι πρώτα απ’ όλα εδώ

Μι­λώ­ντας για την Αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης στην Ελ­λά­δα, τα βα­σι­κά αι­τή­μα­τα και στό­χοι πρέ­πει να είναι: α) να πέσει ο φρά­χτης του Έβρου και να ανοί­ξουν ασφα­λείς χερ­σαί­ες και θα­λάσ­σιες οδοί για τη διέ­λευ­ση των προ­σφύ­γων, β) να ορ­γα­νω­θεί με όρους αν­θρω­πιάς και αλ­λη­λεγ­γύ­ης η δια­μο­νή τους στη χώρα μας, να διευ­κο­λυν­θούν όσοι (που είναι η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­νό­τη­τα) θέ­λουν να συ­νε­χί­σουν το τα­ξί­δι τους προς τις άλλες χώρες της Ευ­ρώ­πης, να πά­ρουν άδεια πα­ρα­μο­νής όσοι θέ­λουν να πα­ρα­μεί­νουν στην Ελ­λά­δα. Αυτός πρέ­πει να είναι ο πυ­ρή­νας του δικού μας «προ­γράμ­μα­τος» αλ­λη­λεγ­γύ­ης και στη­ρί­ζε­ται στις εξής πα­ρα­δο­χές:

Τα μέ­τω­πα με τον ευ­ρω-ρα­τσι­σμό και τον ιμπε­ρια­λι­σμό δεν βρί­σκο­νται μόνο «έξω» αλλά κυ­ρί­ως μέσα στην ίδια μας τη χώρα. Είναι η δική μας κυ­βέρ­νη­ση, ο «δικός μας» φρά­χτης, ο «δικός μας» κρα­τι­κά ενορ­χη­στρω­μέ­νος ρα­τσι­σμός, ο «δικός μας» φα­σι­σμός (Χ.Α.), τα «δικά μας» επι­χει­ρη­μα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα και οι μι­κρο­με­σαίο κα­νί­βα­λοι που ενώ εξα­πο­λύ­ουν το ρα­τσι­στι­κό δη­λη­τή­ριο, ταυ­τό­χρο­να κερ­δο­σκο­πούν αδί­στα­κτα εις βάρος των προ­σφύ­γων. Η μάχη είναι πρώτα και κύρια εδώ, και είναι με όλους αυ­τούς.

Το στα­μά­τη­μα του πο­λέ­μου στη Συρία και την ευ­ρύ­τε­ρη Μ. Ανα­το­λή, το γκρέ­μι­σμα της πο­λι­τι­κής της Ευ­ρώ­πης-«φρού­ριο» και η «δί­καιη» κα­τα­νο­μή των προ­σφύ­γων ΔΕΝ είναι «προ­α­παι­τού­με­νο» ούτε μέτρο για την έκ­φρα­ση της αλ­λη­λεγ­γύ­ης μας!

Οι αξίες της Αρι­στε­ράς δεν είναι η «αρι­στε­ρή γε­ω­πο­λι­τι­κή» αλλά η διε­θνι­στι­κή αλ­λη­λεγ­γύη και ο αντι­μπε­ρια­λι­σμός, που δεν συν­δέ­ο­νται με προ­ϋ­πο­θέ­σεις που αφο­ρούν το τι θα πρά­ξουν οι άλλοι, ιδιαί­τε­ρα μά­λι­στα οι ιμπε­ρια­λι­στές και ρα­τσι­στές αντί­πα­λοί μας!

Διότι απλού­στα­τα, η διε­θνι­στι­κή αλ­λη­λεγ­γύη δεν μπο­ρεί να έχει προ­α­παι­τού­με­να και όρους. Διότι και μόνο η σκέψη ότι ο αριθ­μός των προ­σφύ­γων είναι «δυ­σβά­στα­κτος για τα δε­δο­μέ­να της χώρας» υπο­σκά­πτει την αλ­λη­λεγ­γύη και αφή­νει ελεύ­θε­ρο το χώρο για το ρα­τσι­σμό κάθε προ­έ­λευ­σης και έντα­σης, που επε­λαύ­νει κρα­τώ­ντας ακρι­βώς αυτή τη ση­μαία: οι πρό­σφυ­γες κα­τα­στρέ­φουν τα νησιά μας, είναι πολ­λοί για να μπο­ρού­με να κά­νου­με οτι­δή­πο­τε, δια­λύ­ουν την «ενό­τη­τα του κοι­νω­νι­κού ιστού».

Οι κά­τοι­κοι του Μο­λύ­βου, ενός χω­ριού 1.000 ψυχών και κα­τε­ξο­χήν του­ρι­στι­κού, «υπο­δέ­χο­νται» 3-7.000 με­τα­νά­στες ημε­ρη­σί­ως! Ακού­νε λοι­πόν πολύ δυ­να­τά τέ­τοιες φωνές και τέ­τοια επι­χει­ρή­μα­τα. Αντέ­χουν όμως ακόμη. Όχι όλοι, αλλά αρ­κε­τοί ώστε μαζί με τους αλ­λη­λέγ­γυους εθε­λο­ντές του «Αστε­ρία» και τα μέλη των μη κυ­βερ­νη­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων να μην επι­τρέ­πουν ακόμη σε ένα κύ­κλω­μα το­πι­κών συμ­φε­ρό­ντων και στις ρα­τσι­στι­κές φωνές να κυ­ριαρ­χή­σουν.

Ο ηλι­κιω­μέ­νος κά­τοι­κος του Μο­λύ­βου, παρά την «υπερ­βο­λι­κή» ημε­ρή­σια ροή προ­σφύ­γων στο χωριό του, εκ­στό­μι­σε τη φράση «είναι αίμα μας», βούρ­κω­σε για τα πνιγ­μέ­να παι­διά και τους αν­θρώ­πους, δεν σκέ­φτη­κε τί­πο­τε άλλο παρά πως «πρέ­πει να τους σώ­σου­με».
Η αλ­λη­λεγ­γύη πάνω απ’ όλα και πρώτα απ’ όλα. Η αλ­λη­λεγ­γύη χωρίς δεύ­τε­ρη σκέψη και χωρίς «προ­α­παι­τού­με­να»! Ο δικός μας δρό­μος!

Πηγή: rproject.gr