Οι εικόνες από τον ισπανικό θύλακα της Θέουτας, όπου χιλιάδες άνθρωποι κατάφεραν να υπερπηδήσουν τον συνοριακό φράχτη αναζητώντας μια καλύτερη τύχη μακριά από τη φτώχεια, τους πολέμους και την εξαθλίωση, έρχονται να υπενθυμίσουν με τον πιο δραματικό τρόπο την κατάρρευση των απάνθρωπων πολιτικών της «Ευρώπης-φρούριου». Ενώ οι τοπικές Αρχές σπεύδουν να ζητήσουν κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης και κρατική ενίσχυση επικαλούμενες την «πίεση» στις δομές και τη λειτουργία δομών φιλοξενίας ανηλίκων στο 2.400%, η πραγματικότητα αποκαλύπτει το αληθινό πρόσωπο ενός συστήματος που αντιμετωπίζει τους καταδιωγμένους του πλανήτη ως «εισβολείς» και όχι ως ανθρώπους με δικαιώματα.
Απέναντι στις κραυγές πανικού των δημάρχων και την άμεση κάθοδο του Ισπανού υπουργού Εσωτερικών Φερνάντο Γκράντε-Μαρλάσκα για να συντονίσει την καταστολή σε αγαστή συνεργασία με τις μαροκινές αρχές, η απάντηση των κινημάτων δεν μπορεί παρά να είναι η αλληλεγγύη. Η προσπάθεια της Μαδρίτης να ενισχύσει τους μηχανισμούς αποτροπής και να παρακάμψει ακόμη και τις αποφάσεις των δικαστηρίων που απαγορεύουν τις παράνομες συνοπτικές επαναπροωθήσεις, δείχνει ότι η μόνη «λύση» που γνωρίζει το αστικό κράτος είναι η αστυνόμεωση, τα τείχη και τα υγρά νεκροταφεία – όπως αποδεικνύουν τα δεκάδες πτώματα που ανασύρονται συνεχώς από τη γύρω θαλάσσια περιοχή.
Όσο η Δύση συνεχίζει να λεηλατεί τις χώρες καταγωγής τους και να επενδύει σε φράχτες και στρατιωτικούς ελέγχους, οι άνθρωποι αυτοί θα συνεχίζουν να σπάνε τα τείχη. Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η παρουσία των μεταναστών στη Θέουτα ή στα Κανάρια Νησιά, αλλά το ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα που γεννά τους πολέμους και τη φτώχεια, προσπαθώντας ταυτόχρονα να διαιρέσει την εργατική τάξη ντόπιων και μεταναστών με τον φόβο και τον ρατσισμό. Η μόνη απάντηση απέναντι στην καταστολή και την υποκρισία τους είναι η κοινή πάλη για ανοιχτά σύνορα, αξιοπρεπείς όρους διαβίωσης και την ανατροπή των πολιτικών που μετατρέπουν τη Μεσόγειο και τον Ατλαντικό σε υγρά νεκροταφεία.
