Η πέκταση του συμφώνου συμβίωσης και σε ομόφυλα ζευγάρια έχει απασχολήσει πολύ τη δημόσια συζήτηση, με το συντηρητισμό να «χτυπάει» κόκκινο. Γράφει, ο Χρήστος Σταυρακάκης
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: η επιλογή (του όποιου) σεξουαλικού προσανατολισμού δεν είναι ζήτημα «κανονικότητας», αλλά επιλογή ερωτικής και σεξουαλικής ευχαρίστησης. Ακριβώς όπως ένας straight άντρας μπορεί να ελκύεται περισσότερο από τις ξανθιές και ψηλές γυναίκες έτσι μπορεί κάποιος ή κάποια να ελκύεται από άτομα του ίδιου φύλου. Επίσης, ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν έχει να κάνει με τη βιολογική διαδικασία της αναπαραγωγής, αλλά με τον έρωτα, την έλξη, τη σεξουαλική ευχαρίστηση.
Παίρνοντας λοιπόν τα προηγούμενα ως δεδομένα (αν και σίγουρα υπάρχουν αντιρρήσεις…) η κίνηση της κυβέρνησης για την επέκταση του ΣΣ είναι μια σημαντική κίνηση, παρότι δεν προβλέπει ούτε τεκνοθεσία ούτε κάποια πρόβλεψη για ομόφυλα ζευγάρια που μπορεί να έχουν παιδιά. Παρότι, από αυτό το «βήμα» ασκείται δριμεία κριτική στις πολιτικές της κυβέρνησης, να λέμε και του στραβού το δίκαιο.
Κάτι που σε πολλές χώρες του λεγόμενου δυτικού κόσμου θεωρείται εδώ και πολλά χρόνια αυτονόητο, στην Ελλάδα ξεσηκώνει τις αντιδράσεις όλης της συντήρησης, η οποία δήθεν προσπαθεί να προστατεύσει τα ήθη και τα έθιμα της παραδοσιακής ελληνικής κοινωνίας (και οικογένειας) όσο και αν αυτό στην πραγματικότητα δεν είναι παρά αποκύημα της φαντασίας. Προεξέχων ρόλο, προφανώς, έχουν η εκκλησία και τα κόμματα της δεξιάς. Δυστυχώς και το ΚΚΕ συντάσσεται με το συντηρητικό μπλοκ.
Ένα κύριο επιχείρημα του συντηρητικού μπλοκ σε σχέση με το ΣΣ είναι η «ανωμαλία» ύπαρξης ομόφυλων ζευγαριών, καθώς είναι «παρά φύσιν» αφού δεν μπορούν να κάνουν παιδιά. Λογικά, οι υποστηρικτές αυτού του επιχειρήματος δεν είχαν/έχουν καμία σεξουαλική δραστηριότητα η οποία δεν προορίζεται για αναπαραγωγή. Βέβαια, όταν αυτά λέγονται από εκπροσώπους της εκκλησίας -και μάλιστα με προκλητικά χυδαίο τρόπο- οι οποίοι μπορούν να συγκαλύπτουν βιασμούς παιδιών, είναι τουλάχιστον εξοργιστικό.
Ένα ακόμα επιχείρημα, που εκφέρεται συνήθως από δήθεν προοδευτικούς και «ανεκτικούς στη διαφορετικότητα», είναι πώς ο καθένας και η καθεμία μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στο κρεβάτι του/της αρκεί να μην το βλέπουν οι άλλοι. Αυτό, στην ουσία σημαίνει περιθωριοποίηση των LGBT ατόμων αφού υποθετικά όλα είναι «αποδεκτά» αλλά μερικά δε θέλουμε να τα βλέπουμε γιατί είτε μας ενοχλούν, είτε μας χαλούν την αισθητική. Αλήθεια πόσοι/ες έχουν πρόβλημα αν δουν έναν άντρα και μία γυναίκα να περπατάνε χέρι-χέρι ή να φιλιούνται; Υποθέτω ελάχιστοι. Γιατί τότε αν δούμε δύο άντρες ή δύο γυναίκες να κάνουν το ίδιο πράγμα έχουμε πρόβλημα, ενώ την ίδια στιγμή υποθετικά αποδεχόμαστε αυτή την επιλογή;
Η ορατότητα στο δημόσιο χώρο, είναι μείζον πολιτικό ζήτημα και η μη αποδοχή συγκεκριμένων συμπεριφορών ή συγκεκριμένων ομάδων ανθρώπων, είναι η αρχή για την αποδοχή της κοινωνικής περιθωριοποίησης και κατ” επέκταση των αντίστοιχων πολιτικών. «Not in my back yard», όπως είναι γνωστό αγγλιστί.
Τέλος, προβάλλεται το επιχείρημα ότι ότι ένα ομόφυλο ζευγάρι δεν μπορεί να έχει δικαίωμα στην τεκνοθεσία, γιατί δε συνάδει με τα πρότυπα της ελληνικής (πατριαρχικής) οικογένειας και δε θα μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά μια ομαλή ψυχική, σωματική, κοινωνική εκπαίδευση ή -ακόμα χειρότερα- ότι και το παιδί θα ακολουθήσει τις σεξουαλικές προτιμήσεις των γονιών του. Με αυτή τη συλλογιστική δε θα έπρεπε να υπάρχουν LGBT άτομα, αφού στην πλειοψηφία τους (αν όχι ολοκληρωτικά) μεγάλωσαν σε «κανονικές» οικογένειες. Αυτή την άποψη, δυστυχώς, υιοθετείται και από το ΚΚΕ που λίγο-πολύ παραδέχεται ότι η ομοφυλοφιλία (ή η αμφιφυλία) είναι ανωμαλία.
Αυτό το επιχείρημα είναι τελείως ανυπόστατο. Πώς ορίζεται άραγε η ομαλή (ή η «κανονική») ανάπτυξη ενός παιδιού; Αν το μόνο κριτήριο είναι η ύπαρξη πατέρα και μητέρας, τότε θα έπρεπε συλλήβδην να θεωρούνται μη φυσιολογικές όλες οι μονογονεϊκές οικογένειες. Θα έπρεπε να μας απασχολεί πολύ περισσότερο η ενδοοικογενειακή βία και η κακοποίηση παιδιών εντός των «κανονικών» οικογενειών.
Το μίσος απέναντι στα LGBT άτομα, είναι μίσος απέναντι στο διαφορετικό. Συνεπώς μπορεί να είναι μίσος για κάθε άτομο και συμπεριφορά που «αποκλίνει» από τα κανονιστικά πρότυπα. Μπορεί να γίνει μίσος για τη μετανάστρια, μίσος για τον πρόσφυγα, μίσος για τον οροθετικό, μίσος για τον άστεγο, μίσος για τον εξαθλιωμένο εργαζόμενο. Κάθε νομική κατοχύρωση της διαφορετικότητας (εν προκειμένω το ΣΣ) είναι ένα βηματάκι για την υπεράσπιση και κατοχύρωση όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων.
Πηγή: http://www.thinkover.gr
