Την Τετάρτη 13/1 στις 3 τα ξημερώματα εγώ και ο Στάθης Μέτος ζήσαμε ένα σκοτάδι.Καθώς περπατούσαμε στην Πατησίων συνάντησα με το φίλο μου δύο άτομα που ο ένας εξ αυτών μου έριξε ένα περίεργο βλέμμα στο οποίο δεν έδωσα σημασία και τους προσπεράσαμε. Συνεχίζοντας, ερχόντουσαν άλλα δύο άτομα τα οποία συναντήθηκαν με τους προηγούμενους και παρέμειναν πίσω μας. Ενώ στεκόμασταν σε μια βιτρίνα, εκείνος με τον οποίο τα βλέμματα μας είχαν διασταυρωθεί μου επιτέθηκε σχεδόν ακαριαία ρίχνοντάς με στο έδαφος και δίνοντας μου μπουνιές αποκλειστικά στο κεφάλι. Έχοντας πάρει μια κάποια στάση άμυνας δεν είχα οπτική επαφή με εκείνον καθώς ήταν από πάνω μου που συνέχιζε να χτυπά στο κεφάλι, ενώ ταυτοχρόνως είπε απλώς τη λέξη «κινητό». Πετώντας του το κινητό μου ο ίδιος δεν το παίρνει αμέσως συνεχίζοντας τις μπουνιές, τραβώντας μου τα μαλλιά και ύστερα από κάποια δευτερόλεπτα έφυγε με τους υπόλοιπους (ο ένας παρακολουθούσε, οι άλλοι δύο βρίσκονταν σε μια κατάσταση «τελείωνε να φύγουμε») με βήμα σταθερό, αργό· με περίσσεια ψυχραιμία.
Τον φίλο μου δεν τον άγγιξαν στο ελάχιστο, ακόμα και όταν φώναξε βοήθεια. Το κίνητρο δεν πιστεύουμε πως ήταν η ληστεία, αλλά έχει βαθιές αποχρώσεις ρατσιστικού κινήτρου με βάση τα χαρακτηριστικά φύλου και τον θεωρούμενο σεξουαλικό προσανατολισμό. Πέρα από το βλέμμα η επίθεση έγινε μόνο σε εμένα, ενώ ο φίλος μου κρατούσε μια τεράστια τσάντα, και συνεχίστηκε ακόμα και όταν είχα δώσει το κινητό μου.
Τον φίλο μου δεν τον άγγιξαν στο ελάχιστο, ακόμα και όταν φώναξε βοήθεια. Το κίνητρο δεν πιστεύουμε πως ήταν η ληστεία, αλλά έχει βαθιές αποχρώσεις ρατσιστικού κινήτρου με βάση τα χαρακτηριστικά φύλου και τον θεωρούμενο σεξουαλικό προσανατολισμό. Πέρα από το βλέμμα η επίθεση έγινε μόνο σε εμένα, ενώ ο φίλος μου κρατούσε μια τεράστια τσάντα, και συνεχίστηκε ακόμα και όταν είχα δώσει το κινητό μου.
Δεν χρειάζεται να μιλήσω για το άγχος και το φόβο που νιώσαμε. Ωστόσο, φανταστείτε πόσο απόλυτα έχουν οικειοποιηθεί το κτήνος που κατοικεί μέσα τους –που ύστερα από την έκφραση του φεύγουν ήρεμοι και σταθεροί. Φανταστείτε να ζείτε με το δαίμονα του μίσους για τον Άλλο χωρίς κανένα εμπόδιο στην ανάπτυξη του. Φανταστείτε να απολαμβάνετε· να ηδονίζεστε με την οδύνη του συνανθρώπου σας. Φανταστείτε να μην μπορείτε να αγαπήσετε· και λυπηθείτε για αυτούς τους τέσσερις που ζουν με ένα από καιρό νεκρό μέσα τους.
Αγαπητέ θύτη· Αγάπη είναι να δίνεις ό,τι δεν έχεις ακόμα και σε εκείνον που δεν τη θέλει.
Αγαπητέ θύτη· Αγάπη είναι να δίνεις ό,τι δεν έχεις ακόμα και σε εκείνον που δεν τη θέλει.
Δαμιανός Αντωνίου
Πηγή:http://ouraniotoksofamilies.blogspot.gr/2016/01/131-3.html
651
