Πέρα από τις μεγάλες νύχτες και τις μεγάλες συγκεντρώσεις, τα πλήθη στις πλατείες και τα ουρανομήκη συνθήματα (όλα ωραία και απαραίτητα), ο κοινωνικός αγώνας -πιο διανοουμενίστικα «η κομμουνιστική κίνηση αλλαγής των πραγμάτων»- είναι ένα γινόμενο από καθημερινές παρουσίες, πλάι και πίσω από όσες και όσους το έχουν ανάγκη.
Ο αγώνας των μεταναστριών καθαριστριών του αμαξοστασίου του Ελληνικού, ενάντια στους εκβιασμούς, τον εκφοβισμό και τη στάση πληρωμών που επέβαλε η εργολαβική ΛΙΝΚ ΑΠ, έσπασε τη μοναξιά του και την απομόνωση, κινητοποίησε δυνάμεις αλληλεγγύης, γέννησε δράσεις στο πλευρό του. Και γι’ αυτό κέρδισε πράγματα.
Επειδή είναι ακριβώς τέτοια σπειράματα κίνησης που φοβούνται τα αφεντικά, η διάθεση του εργολάβου για ρεβάνς είναι προφανής. Χθες βράδυ έστειλε απεργοσπαστικό μηχανισμό απαιτώντας να σταματήσει η απεργία τη μέρα της Γενικής Απεργίας και όχι από σήμερα όπως είχε συμφωνηθεί. Επειτα έστειλε περιπολικό να συλλάβει τον Apostolis Kasimeris (έναν άνθρωπο που είμαι πολύ χαρούμενος που γνώρισα πριν από τρεις μήνες και από τότε που τον ξέρω, πάντα του στέλνουν ένα περιπολικό να τον συλλάβει επειδή χρησιμοποιεί όση δύναμη έχει για να την ενώσει με εκείνους που δεν γνωρίζουν τη δική τους). Σήμερα, που οι καθαρίστριες επιστρέφουν στη δουλειά τους, υπάρχει ο φόβος ότι θα απολύσει κάποιες από αυτές.
Να μην τον αφήσουμε να το κάνει. Να μην αφήσουμε αυτούς που τραμπουκίζουν μετανάστριες, που τις βάζουν να υπογράφουν χαρτιά ότι πληρώθηκαν και τις αφήνουν απλήρωτες να αισθανθούν ότι μπορούν στο τέλος να κερδίσουν. Κυρίως να μην αφήσουμε τις μετανάστριες που απήργησαν για εβδομάδες απέναντι σε δαίμονες και θεούς να πιστέψουν πως ό,τι κι αν κάνουν στο τέλος θα υποταχθούν στη μοίρα τους.
Σήμερα στις 7:30 μμ θα είμαστε στο αμαξοστάσιο του Ελληνικού, πλάι στις μετανάστριες που αγωνίστηκαν. Για να δώσουμε ένα χέρι σε αυτές που σηκώνονται.
Πηγή: fb Yannis Androulidakis
φωτο Μάριος Λώλος
