Ήταν 3 Ιουλιου του 1969, οταν ο 25χρονος Μπράιαν Τζόουνς βρέθηκε αναίσθητος στον πάτο της πισίνας του σπιτιού του στο Σάσεξ. Η 21 χρόνων φίλη του Αννα Γουόχλιν του έκανε τεχνητή αναπνοή ενώ ο Φρανκ Θόροουγκουντ και ηΤζένι Λόουζον, ένας 44χρονος οικοδόμος και μια 22χρονη νοσοκόμα που έμεναν εκεί κάνοντας διάφορες δουλειές, κάλεσαν τις πρώτες βοήθειες. Οταν όμως το ασθενοφόρο και ο γιατρός έφθασαν επί τόπου, ο Τζόουνς ήταν ήδη νεκρός.
«Θέλω να παίξω τη δική μου μουσική, η οποία δεν έχει πλέον καμία σχέση με αυτήν των Rolling Stones» είχε δηλώσει έναν μόλις μήνα πριν στους δημοσιογράφους ανακοινώνοντας με αυτή τη φράση το «κοινή συναινέσει» διαζύγιό του με το συγκρότημα του οποίου είχε υπάρξει όχι μόνο ιδρυτικό μέλος αλλά και βασικός καθοδηγητής! Και το πώς ακριβώς θα ακουγόταν αυτή η μουσική θα παραμείνει δυστυχώς μια ανεξιχνίαστη υπόθεση καθώς 30 ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο μιας από τις πλέον αινιγματικές φιγούρες του ροκ-εν-ρολ μόνο εικασίες μπορούν να γίνουν.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 η ποπ σκηνή εκινείτο σε τέτοιες υψηλές ταχύτητες και σε τόσο διαφορετικές κατευθύνσεις ώστε είχε μεταβληθεί σε ένα τεράστιο χωνευτήρι μουσικών προτάσεων και απόψεων. Και πολύ απλά ήταν θέμα χρόνου το ποιος θα έκανε τι και μάλιστα ποιος πριν από ποιον. Και οι Rolling Stones δεν ήταν από τα συγκροτήματα εκείνα που θα επέτρεπαν στα γεγονότα να τους ξεπεράσουν. Κάθε άλλο μάλιστα. Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου λοιπόν άρχισαν να λειτουργούν έξω από τα αυστηρά προδιαγεγραμμένα όρια των ρυθμ-εν-μπλουζ και να εστιάζουν την προσοχή τους σε εξωτικούς και πρωτοποριακούς πειραματισμούς. Και ο… «ιθύνων νους» πίσω από όλα αυτά ήταν ο πανέξυπνος και υπερευαίσθητος Μπράιαν που έσπερνε τους σπόρους της φαντασίας και προσέδιδε μια εκλεκτική ατμόσφαιρα στα τραγούδια που σκάρωναν ο Μικ με τον Κιθ τόσο με τη διακαή επιθυμία του για δημιουργία όσο και με τη θαυμαστή άνεσή του να μεταχειρίζεται αποτελεσματικά οποιοδήποτε πνευστό, κρουστό και έγχορδο όργανο, παραδοσιακό και μη. Και τα παραδείγματα δεν ήταν ούτε λίγα ούτε ασήμαντα: το εξωτικό sitar στο «Paint it Black», το λυρικό dulcimer στο «Lady Jane», το δαιμονισμένο mellotron στο «We Love You» ή οι ηλεκτρονικές συχνότητες και οι προηχογραφημένες ταινίες που βρίσκονται διάσπαρτες στα αυλάκια του άλμπουμ «Their Satanic Majesties Request».
Ενδεικτικό του πόσο ανήσυχο πνεύμα υπήρξε αποτελεί και το γεγονός ότι αρκετές φορές επιχείρησε να δράσει έξω από τις τάξεις του συγκροτήματος, με πλέον χαρακτηριστικές τη μουσική, πρώτον, που έγραψε για την ταινία «Mort Und Totschlang» του γερμανού σκηνοθέτη Φόλκερ Σλέντορφ και τη μουσική, δεύτερον, μιας φυλής νομάδων που κατέγραψε στα βουνά του Μαρόκου και η οποία εμφανίστηκε δύο χρόνια μετά τον θάνατό του σε έναν δίσκο με τον προφανή τίτλο «Brian Jones Presents The Pipes Of Pan At Joujouka».
«Δεν είμαι ικανοποιημένος ούτε ως καλλιτέχνης ούτε ως άνθρωπος» είχε δηλώσει παρ’ όλα αυτά ο Τζόουνς νιώθοντας προφανώς ότι δεν θα προλάβαινε να βάλει σε τάξη αυτό τον κυκεώνα από ήχους και ιδέες που στροβιλίζονταν μέσα στο κατάξανθο και πανέμορφο κεφάλι του.
Κρίμα για όλους μας.
πηγή:tovima.gr
