Ας λύσει το «νέο Μακεδονικό» (ή και το προσφυγικό) η Αντζελίνα…

Ο Μου­ζά­λας θα έπρε­πε να πα­ραι­τη­θεί επει­δή έχασε τις αρ­μο­διό­τη­τες του μέσα από τα χέρια του. Επει­δή έβαλε το χε­ρά­κι του, προ­κει­μέ­νου ο στρα­τός με έν­στο­λους και πο­λι­τι­κούς προϊ­στα­μέ­νους (Φλώ­ρος – Βί­τσας) να κάνει παι­χνί­δι στις πλά­τες των προ­σφύ­γων. Επει­δή συ­ναι­νεί στη στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση του προ­σφυ­γι­κού και την ανα­γω­γή του σε εθνι­κό ζή­τη­μα ασφά­λειας, όπου δια­φο­ρε­τι­κές, αν­θρω­πο­κε­ντρι­κές προ­σεγ­γί­σεις τί­θε­νται (ανε­παι­σθή­τως…) εκτός δη­μό­σιας σφαί­ρας και νο­μι­κού πλαι­σί­ου. Ο Μου­ζά­λας θα έπρε­πε να πα­ραι­τη­θεί, επει­δή παρά την 25χρο­νη πείρα του στη «φωτιά» της κάθε μάχης και της κάθε προ­σφυ­γιάς από τη Ρουά­ντα και τη Σο­μα­λία έως την Αρ­με­νία και το Κό­σο­βο, αντί να προ­βλέ­ψει, να επι­βλέ­ψει, να επι­βά­λει αν­θρω­πο­κε­ντρι­κές πο­λι­τι­κές, έβλε­πε και βλέ­πει τα κα­ρα­βά­νια των προ­σφύ­γων να περ­νούν, με μα­κά­βριους πνιγ­μούς και θα­νά­τους στη θά­λασ­σα, την ξηρά και τους χει­μάρ­ρους, και τα χοτ σποτ να πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται – πια, και με την εθνι­κή χο­ρη­γία της πρέ­σβει­ρας βαρ­δι­νο­γιαν­νι­κής θε­λή­σε­ως…

Ο Μου­ζά­λας θα έπρε­πε να πα­ραι­τη­θεί για όλους εκεί­νους τους λό­γους που τον έχουν κα­τα­στή­σει δια­κο­σμη­τι­κό και ανε­παρ­κή, εμπο­τι­σμέ­νο με έναν ιδιό­τυ­πο μι­θρι­δα­τι­σμό μπρο­στά στο αν­θρώ­πι­νο δράμα, στην ευ­ρω­παϊ­κή απαν­θρω­πιά, στην εμπλο­κή του ΝΑΤΟ στο Αι­γαίο, στον πα­ρά­νο­μο εγκλει­σμό χι­λιά­δων στα χοτ σποτ – στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης. Θα έπρε­πε να πα­ραι­τη­θεί για τις κατά και­ρούς πο­λυά­ριθ­μες δη­λώ­σεις και πρά­ξεις και πα­ρα­λεί­ψεις του, οι οποί­ες επέ­τει­ναν και δεν επί­λυ­σαν τις πλέον δυ­σμε­νείς πτυ­χές του προ­σφυ­γι­κού – αλή­θεια, ποιες ήταν οι δικές του πρω­το­βου­λί­ες για να στα­μα­τή­σει το όνει­δος  της Ει­δο­μέ­νης, πέρα από τις εκ­κλή­σεις στους πρό­σφυ­γες να προ­τι­μή­σουν τη με­τα­γω­γή σε στρα­τό­πε­δα;

Το θέμα βέ­βαια δεν είναι προ­σω­πι­κό. Η συ­γκυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ, στο σύ­νο­λο της, δια­χει­ρί­ζε­ται το προ­σφυ­γι­κό με τους χει­ρό­τε­ρους όρους για τους ίδιους τους πρό­σφυ­γες, με τον κρα­τι­κό βρα­χί­ο­να της κοι­νω­νι­κής μέ­ρι­μνας, πα­ρά­λυ­το, και τον κρα­τι­κό βρα­χί­ο­να της κα­τα­στο­λής, σε επι­χει­ρη­σια­κή ετοι­μό­τη­τα και «εθνι­κή απο­στο­λή». Και επει­δή ό,τι ανά­γε­ται σε… εθνι­κό, κα­τα­ντά κω­μι­κο­τρα­γι­κό, βαθιά επι­ζή­μιο και μαύρο κουτί της εγ­χώ­ριας πο­λι­τι­κής σκη­νής, η φράση Μου­ζά­λα άνοι­ξε τη γη κάτω από τα πόδια του… Για τους λάθος λό­γους. Γιατί στην ίδια συ­νέ­ντευ­ξη, ο τύ­ποις υπουρ­γός Με­τα­νά­στευ­σης έχει προϊ­δε­ά­σει για πολλά άλλα, πολύ χει­ρό­τε­ρα, πάντα στο πλαί­σιο της πα­νευ­ρω­παϊ­κής αντι­προ­σφυ­γι­κής προ­πα­γάν­δας και εφαρ­μο­σμέ­νης πο­λι­τι­κής. Αλλά αυτά ήταν κοντά στο πνεύ­μα και το γράμ­μα της συ­γκα­τοί­κη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ και στον κομ­βι­κό ρόλο που επι­φυ­λάσ­σει σε αυτό το πλαί­σιο ο Πάνος Καμ­μέ­νος στον στρα­τό (του) και τους έν­στο­λους υφι­στα­μέ­νους (του).

Την ίδια στιγ­μή που ο Μου­ζά­λας έβλε­πε την υπουρ­γι­κή κε­φα­λή του να οδεύ­ει επί πί­να­κι, ο Τσί­πρας υπο­δέ­χτη­κε στο Μέ­γα­ρο Μα­ξί­μου, την Αν­τζε­λί­να Τζολί. Ο πρω­θυ­πουρ­γός θα μπο­ρού­σε κάλ­λι­στα να ζη­τή­σει τη γνώμη της, για τη νέα φάση στο…μα­κε­δο­νι­κό «δράμα» που ζει η χώρα. Η Τζολί έχει υπο­δυ­θεί την Ολυ­μπιά­δα στη γνω­στή, ορια­κά πο­λί­τι­καλ κο­ρέκτ, ται­νία του Όλι­βερ Στό­ουν για τον Αλέ­ξαν­δρο (με Αλέ­ξαν­δρο τον Κόλιν Φάρελ). Μια ται­νία που ισορ­ρό­πη­σε στις «ευαι­σθη­σί­ες» όλων των πλευ­ρών (ελ­λη­νι­κών και μα­κε­δο­νι­κών) κατά τα χο­λι­γου­ντια­νά πρό­τυ­πα ανα­πα­ρά­στα­σης τα οποία πρώτα και κύρια πρέ­πει να φέ­ρουν ει­σι­τή­ρια και οι­κο­νο­μι­κή επι­τυ­χία στα τα­μεία. Πά­ντως ο Στό­ουν δεν άφησε να υπα­γο­ρεύ­σουν πολλά οι κάθε λογής… ευαι­σθη­σί­ες. Ο Αλέ­ξαν­δρος είναι (υπαι­νι­κτι­κά και κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο) ομο­φυ­λό­φι­λος, ο χα­ρα­κτη­ρι­σμός «Μα­κε­δό­νες», στο σε­νά­ριο, λει­τουρ­γεί πα­ρα­πλη­ρω­μα­τι­κά με τον «Έλ­λη­νες», ενώ η Τζολί στον ρόλο της είναι τόσο σκο­τει­νή, μο­χθη­ρή και αδυ­σώ­πη­τη όταν θί­γο­νται τα συμ­φέ­ρο­ντα και τα σχέ­δια της, όσο χρειά­ζε­ται για να δια­μορ­φω­θεί η προ­σω­πι­κό­τη­τα του Αλέ­ξαν­δρου – Φάρελ κάτω από τη βαριά σκιά της βα­σί­λισ­σας μη­τέ­ρας.

Με άλλα λόγια, η Τζολί μπο­ρεί να έχει πάρει μυ­ρω­διά πε­ρισ­σό­τε­ρα πράγ­μα­τα για τη «Μα­κε­δο­νία, ξα­κου­στή του Αλε­ξάν­δρου τη χώρα…» από όσα γνω­ρί­ζουν ο Πάνος ο Καμ­μέ­νος, οι ψευ­δο­μα­κε­δο­νο­μά­χοι, οι δη­μα­γω­γοί της εκ­κλη­σί­ας και το συ­νον­θύ­λευ­μα αγράμ­μα­των και φα­ντα­σμέ­νων εθνι­κι­στών και πα­τρι­δο­κά­πη­λων, απο­τυ­χη­μέ­νων συμ­βού­λων του πάλαι ποτέ σα­μα­ρι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος και νε­ο­να­ζι­στών. Είναι οι ίδιοι που ενώ δήθεν μι­λούν εξ ονό­μα­τος του αρ­χαί­ου κλέ­ους και των προ­γό­νων, αδυ­να­τούν για πα­ρά­δειγ­μα να προσ­διο­ρί­ζουν στον χάρτη την αρ­χαία Λυ­γκη­στί­δα του Θου­κυ­δί­δη, την Άνω Μα­κε­δο­νία της (ελ­λη­νι­κής) δυ­να­στεί­ας των Τη­με­νι­δών, που πε­ριε­λάμ­βα­νε ελ­λη­νι­κές, ιλ­λυ­ρι­κές, παιο­νι­κές και θρα­κι­κές φυλές και πό­λεις. Είναι οι ίδιοι που βο­λι­κά ξε­χνούν ότι στους Βαλ­κα­νι­κούς Πο­λέ­μους, ο μα­κε­δο­νι­κός χώρος δια­μοι­ρά­στη­κε και δεν πέ­ρα­σε εξ ολο­κλή­ρου στις (νέες) ελ­λη­νι­κές χώρες. Ψιλά γράμ­μα­τα για τον κάθε απα­τε­ώ­να που ως γνω­στόν θα βρει το έσχα­το κα­τα­φύ­γιο του, στον πα­τριω­τι­σμό της δε­κά­ρας και της φαν­φά­ρας.

Πηγή:https://rproject.gr