Από τον Γιάννη Δημογιάννη
«Την υγειά μας να ’χουμε!» «Τουλάχιστον, έχεις την υγεία σου!» «Τα υπόλοιπα θα τα βρεις ∙ θα παλέψεις, θα τα ξαναστήσεις. Χωρίς την υγεία, δεν…» «Ήταν βασιλιάς, ρε παιδί μου, αλλά, μετά την περιπέτεια της υγείας, έγινε αγνώριστος άνθρωπος. Σκιά του εαυτού του!»
Και οι στερεότυπες φράσεις δεν έχουν τελειωμό. Όλες τους – αληθινές ή όχι, βιωμένες και μη – όλες να περιστρέφονται γύρω από το ρήμα «έχω», και το πολυπόθητο αγαθό… Το αναντικατάστατο δώρο, και ξαφνικά η αναπάντεχη απώλειά του. Το λέμε και το ξαναλέμε, μπας και το πιστέψουμε, μπας και το χωρέσουμε, αλλά τελικά – όπως λέει ο Αλεξανδρινός – «είναι η προσπάθειές μας σαν των Τρώων»: