Η Σέριφος είχε μεταλλευτική δραστηριότητα από τα αρχαία χρόνια. Το 1885 ξεκινάει μια σημαντική περίοδος εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου του νησιού (σιδηρομεταλλεύματος) από τον Γερμανό μεταλλειολόγο Αιμίλιο Γρόμαν, που συνεργάζεται με την γαλλική εταιρία «Σέριφος-Σπηλιαζέζα» και αναλαμβάνει εργολαβικά την εξόρυξη. Στο νησί σημειώνεται μεγάλη αύξηση του πληθυσμού, κυρίως των εργατών. Από 2.134 κατοίκους το 1880, φτάνει τους 4.000 το 1912. Ο Γρόμαν αναγκάζει τους ιδιοκτήτες μικρών χωραφιών να του τα εκχωρούν, χωρίς αντίτιμο με αντάλλαγμα ένα μικρό μεροκάματο. Σε περίπτωση άρνησής τους η καταπάτηση των κτημάτων τους γινόταν με το ζόρι. Οι εργαζόμενοι ζούσαν σε άθλιες συνθήκες δουλεύοντας από την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου μέσα στις στοές. Τα μεροκάματα έφταναν ίσα για να ζουν. Η δουλειά ήταν επικίνδυνη, αφού δεν παίρνονταν μέτρα προστασίας και πολλοί εργάτες θάβονταν ζωντανοί σε στοές χωρίς υποστηλώματα. Δεν υπάρχουν στοιχεία για τον αριθμό των νεκρών εργατών πριν το ξέσπασμα της εξέγερσης. Κάποιοι μιλάν για εκατοντάδες…