Η Ευρώπη, η άνοδος της ακροδεξιάς και το περιεχόμενο του «exit»

Αυτή η εξέ­λι­ξη δεν αφορά μόνο τα θύ­μα­τα των πο­λέ­μων και της ακραί­ας φτω­χο­ποί­η­σης που προ­κά­λε­σαν η ιμπε­ρια­λι­στι­κή και νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πο­λι­τι­κή της Δύσης: δεν είναι μόνο οι πρό­σφυ­γες και οι με­τα­νά­στες που είδαν τα σύ­νο­ρα να κλεί­νουν και αντι­με­τω­πί­στη­καν πολ­λές φορές με πλα­στι­κές ή ακόμη και με κα­νο­νι­κές σφαί­ρες, αστυ­νο­μι­κά σκυ­λιά, άγριους ξυ­λο­δαρ­μούς και πο­λι­τι­κές απο­κλει­σμών που δη­μιουρ­γούν τις αν­θρώ­πι­νες εκα­τόμ­βες στη Με­σό­γειο και στο Αι­γαίο.

 

Το ίδιο πλαί­σιο αφορά επί­σης εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες ή και εκα­τομ­μύ­ρια Ευ­ρω­παί­ους πο­λί­τες που αγω­νί­ζο­νται ενά­ντια στο νέο μο­ντέ­λο επι­στρο­φής στον ερ­γα­σια­κό Με­σαί­ω­να ή στη συμ­φω­νία ΤΤΙΡ, που απο­τε­λεί την πεμ­πτου­σία και τη συ­μπύ­κνω­ση της από­λυ­της επι­κυ­ριαρ­χί­ας των αγο­ρών σε όλα τα επί­πε­δα της οι­κο­νο­μι­κής, πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής ζωής.

 

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα, η στάση της γαλ­λι­κής κυ­βέρ­νη­σης: Με τον ίδιο τρόπο που εί­δα­με τη γαλ­λι­κή αστυ­νο­μία να ξε­γυ­μνώ­νει διά της βίας μου­σουλ­μά­νες γυ­ναί­κες που φο­ρού­σαν «μπουρ­γκί­νι» και να τους απα­γο­ρεύ­ει την πρό­σβα­ση στις πα­ρα­λί­ες, εί­δα­με τα γαλ­λι­κά CRS να χτυ­πούν άγρια δια­δη­λω­τές που αγω­νί­ζο­νταν ενά­ντια στον αντερ­γα­τι­κό νόμο Ελ Κομρί της κυ­βέρ­νη­σης Ολάντ. Εί­δα­με την πα­ρά­καμ­ψη του Κοι­νο­βου­λί­ου με τον πρα­ξι­κο­πη­μα­τι­κό Νόμο 49,3. Την κα­τά­στα­ση «έκτα­κτης ανά­γκης» που έχει επι­βλη­θεί στο όνομα της κα­τα­πο­λέ­μη­σης της ισλα­μι­κής τρο­μο­κρα­τί­ας του ISIS να εφαρ­μό­ζε­ται στους Γάλ­λους ερ­γά­τες και συν­δι­κα­λι­στές, με κατ’ οίκον πε­ριο­ρι­σμούς, προ­λη­πτι­κές συλ­λή­ψεις και απα­γό­ρευ­ση συμ­με­το­χής σε δια­δη­λώ­σεις.

Ο ρα­τσι­σμός και η ξε­νο­φο­βία, απόρ­ροια των οποί­ων είναι και η συμ­φω­νία ΕΕ- Τουρ­κί­ας (που αγω­νιά να κρα­τή­σει ζω­ντα­νή η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ), δια­μορ­φώ­νει συ­νο­λι­κό­τε­ρα συν­θή­κες για τη διεύ­ρυν­ση του κοι­νω­νι­κού ακρο­α­τη­ρί­ου και την πο­λι­τι­κή άνοδο της ακρο­δε­ξιάς, είτε με τη μορφή της εν­σω­μά­τω­σης ενός «κορ­μού» της «ατζέ­ντας» της από την πλευ­ρά των κομ­μά­των που συ­να­παρ­τί­ζουν το νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο τόξο (και σε αυτό πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και κόμ­μα­τα της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας) είτε με την «κα­θα­ρό­τε­ρη» μορφή της ανό­δου των εκλο­γι­κών πο­σο­στών των αμι­γώς ακρο­δε­ξιών και φα­σι­στι­κών κομ­μά­των στην ΕΕ και την Ευ­ρώ­πη.

Αυτό ση­μαί­νει ότι η πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή κρίση εντός της ΕΕ, που οδη­γεί σε αμ­φι­σβή­τη­σή της, δεν οδη­γεί «νο­μο­τε­λεια­κά» και σε άνοδο της Αρι­στε­ράς. Σε πε­ριό­δους απο­σά­θρω­σης της κυ­ρί­αρ­χης αστι­κής ιδε­ο­λο­γί­ας και πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νης δο­μι­κής κρί­σης υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης του κε­φα­λαί­ου που οδη­γεί σε ανα­δια­νο­μή του πλού­του υπέρ των ισχυ­ρό­τε­ρων τμη­μά­των του και κα­τα­στρο­φή των δυ­νά­με­ων της ερ­γα­σί­ας αλλά και μέ­ρους του ίδιου του κε­φα­λαί­ου, ο κίν­δυ­νος για ρα­γδαία άνοδο της ακρο­δε­ξιάς είναι εξαι­ρε­τι­κά σο­βα­ρός. Και το μόνο που μπο­ρεί να απο­τρέ­ψει αυτόν τον κίν­δυ­νο είναι η ιδε­ο­λο­γι­κή ηγε­μο­νία της Αρι­στε­ράς και του απε­λευ­θε­ρω­τι­κού της προ­τάγ­μα­τος.

 

 

Χρειά­ζε­ται να συν­δέ­σου­με αυτά τα συ­μπε­ρά­σμα­τα με την αντί­λη­ψή μας για την απα­ραί­τη­τη έξοδο για το ευρώ και με τον τρόπο  που θέ­λου­με να οι­κο­δο­μή­σου­με τις πο­λι­τι­κές μας συμ­μα­χί­ες: Πρέ­πει να κα­τα­νο­ή­σου­με ότι αν και το Brexit υπήρ­ξε αναμ­φί­βο­λα μια θε­τι­κή εξέ­λι­ξη, μια αμ­φι­σβή­τη­ση του νο­μί­σμα­τος μπο­ρεί να γίνει είτε από τη σκο­πιά Αρι­στε­ράς και των τα­ξι­κών κι­νη­μά­των για την κοι­νω­νι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση είτε από τη σκο­πιά της κά­λυ­ψης των ανα­γκών του κε­φα­λαί­ου, κάτι που ση­μαί­νει τη συ­νέ­χι­ση ή και την εν­δυ­νά­μω­ση της υπο­τί­μη­σης της ερ­γα­σί­ας. Γι’ αυτόν ακρι­βώς το λόγο, είναι απο­λύ­τως ανα­γκαίο να δί­νου­με στην αμ­φι­σβή­τη­ση της Ευ­ρω­ζώ­νης και της ΕΕ ένα σαφές τα­ξι­κό – διε­θνι­στι­κό και όχι ένα κυ­ρί­αρ­χο εθνι­κό – πα­τριω­τι­κό πρό­ση­μο.

Ο στό­χος της απο­κα­τά­στα­σης των «κυ­ριαρ­χι­κών δι­καιω­μά­των της χώρας», που πράγ­μα­τι έχουν συρ­ρι­κνω­θεί δρα­μα­τι­κά από την επι­κυ­ριαρ­χία του «κουαρ­τέ­του», δεν μπο­ρεί να εντάσ­σε­ται σε ένα κυ­ρί­αρ­χο «πα­τριω­τι­κό» ή σε ένα γε­νι­κού χα­ρα­κτή­ρα, και άρα ασα­φές, αντι­μνη­μο­νια­κό πλαί­σιο.

Στο θέμα των συμ­μα­χιών και του με­τώ­που που επι­διώ­κει να οι­κο­δο­μή­σει η ΛΑ.Ε., είναι εξαι­ρε­τι­κά απα­ραί­τη­το να απο­τυ­πώ­νε­ται η συν­θε­τι­κή θέση που ψη­φί­σα­με στη συν­διά­σκε­ψη: Οι συμ­μα­χί­ες αυτές δεν μπο­ρούν παρά να κι­νού­νται στο πλαί­σιο των αξιών και των θέ­σε­ων της Αρι­στε­ράς, όχι μόνο στο αντι­μνη­μο­νια­κό πεδίο, αλλά ταυ­τό­χρο­να και στα πεδία της πα­ρα­γω­γι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης σε αρι­στε­ρή – αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση,  στα ζη­τή­μα­τα της δη­μο­κρα­τί­ας, στο προ­σφυ­γι­κό – με­τα­να­στευ­τι­κό, στα δι­καιώ­μα­τα της ΛΟΑΤ κοι­νό­τη­τας. Κάτι τέ­τοιο κα­θι­στά αδύ­να­τη μια κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή συμ­μα­χία με δυ­νά­μεις όπως π.χ. το ΕΠΑΜ.

 

Σή­με­ρα δεν μπο­ρούν να υπάρ­ξουν «πα­τριω­τι­κές» συμ­μα­χί­ες εκτός του πλαι­σί­ου ενός με­τα­βα­τι­κού προ­γράμ­μα­τος της Aρι­στε­ράς, που πρέ­πει να είναι κυ­ρί­αρ­χο. Κι αυτό ση­μαί­νει ένα ενιαίο πο­λι­τι­κό και κοι­νω­νι­κό μέ­τω­πο, στο πλαί­σιο του οποί­ου θα υπάρ­χουν, ανα­πό­φευ­κτα, και δια­φο­ρε­τι­κές πο­λι­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις ή «ανα­γνώ­σεις» της ση­με­ρι­νής κα­τά­στα­σης, αλλά με σαφές αρι­στε­ρό πο­λι­τι­κό πρό­ση­μο: ρήξης όχι μόνο με το ευρώ αλλά και με την υπερ­λι­τό­τη­τα, μέσω της εθνι­κο­ποι­ή­σης των τρα­πε­ζών και επα­να­φο­ράς στο Δη­μό­σιο των καί­ριων πα­ρα­γω­γι­κών το­μέ­ων, απο­κα­τά­στα­σης των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων και πα­ρα­γω­γι­κού με­τα­σχη­μα­τι­σμού. Με λίγα λόγια, μέσω της ανα­δια­νο­μής του πλού­του υπέρ των φτω­χών.

 

Μπρο­στά μας έχου­με μiα νέα επί­θε­ση στα μέ­τω­πα των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων και μια νέα επί­θε­ση στα συν­δι­κα­λι­στι­κά δι­καιώ­μα­τα. Στό­χος της ΛΑ.Ε. δεν μπο­ρεί παρά να είναι η μέ­γι­στη δυ­να­τή εξω­στρέ­φεια και η ανά­πτυ­ξη κι­νη­μά­των από κοι­νού με άλλες αρι­στε­ρές πο­λι­τι­κές και κοι­νω­νι­κές δυ­νά­μεις, σε όλα τα πεδία: των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων, της νέας πε­ρι­κο­πής συ­ντά­ξε­ων και μι­σθών, των κα­τα­σχέ­σε­ων και των «κόκ­κι­νων δα­νεί­ων», της υγεί­ας, της παι­δεί­ας, των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων. Η πα­ρέμ­βα­ση σε αυτά ακρι­βώς τα μέ­τω­πα θα ση­μα­το­δο­τή­σει τη δυ­να­τό­τη­τά μας να επη­ρε­ά­σου­με τον πο­λι­τι­κό συ­σχε­τι­σμό των δυ­νά­με­ων και να νοη­μα­το­δο­τή­σου­με το στόχο μας για έξοδο από το ευρώ, ως ανα­γκαίο μέσο για την έξοδο από τη λι­τό­τη­τα και τα μνη­μό­νια.

Πρέ­πει ωστό­σο να έχου­με διαρ­κώς συ­νεί­δη­ση του γε­γο­νό­τος ότι η υπο­τί­μη­ση των δυ­νά­με­ων της ερ­γα­σί­ας και η κα­τάρ­γη­ση των δι­καιω­μά­των των ερ­γα­ζο­μέ­νων και του κοι­νω­νι­κού κρά­τους πρό­νοιας δεν είναι ελ­λη­νι­κή «ιδιαι­τε­ρό­τη­τα», αλλά στό­χος του κε­φα­λαί­ου που επι­διώ­κε­ται σε πα­νευ­ρω­παϊ­κό και πα­γκό­σμιο επί­πε­δο. Γι’ αυτό και ο αγώ­νας που δί­νου­με στη χώρα μας σή­με­ρα, πα­ρό­τι τα διε­θνή κι­νή­μα­τα δεν ακο­λου­θούν ενιαία πο­ρεία και απαι­τού­νται δυ­να­μι­κές αυ­το­τε­λείς ρή­ξεις (όπως π.χ. με το ευρώ και την ΕΕ) και σε εθνι­κό επί­πε­δο, δεν μπο­ρεί να δοθεί παρά από κοι­νού με τους λαούς της Ευ­ρώ­πης και του πλα­νή­τη. Από την άποψη αυτή, οι αγώ­νες των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των που ανα­πτύσ­σο­νται στην ΕΕ, όπως ο ξε­ση­κω­μός των Γάλ­λων συ­ντρό­φων και της γαλ­λι­κής κοι­νω­νί­ας ενά­ντια στους νέους αντερ­γα­τι­κούς νό­μους, είναι πα­ρά­γο­ντας εν­θάρ­ρυν­σης και κοι­νής ελ­πί­δας.

 

 

*Με βάση την το­πο­θέ­τη­σή μου στο Πο­λι­τι­κό Συμ­βού­λιο της ΛΑΕ (4/9/16).

Πηγή:https://rproject.gr