Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι διατράνωσε σε κοινή εκδήλωση, το αίτημα για επανένωση της Κύπρου.
Η εκδήλωση, έγινε στο γήπεδο «Τσεττίν Καγιά», στη νεκρή ζώνη της Λευκωσίας και σε αυτή συμμετείχαν μέλη 120 ελληνοκυπριακών και τουρκοκυπριακών οργανώσεων. Οι διοργανωτές ελευθέρωσαν λευκά περιστέρια, στέλνοντας μήνυμα ειρήνης, ενώ την ατμόσφαιρα δονούσαν συνθήματα υπέρ της λύσης του Κυπριακού.
Όλοι τραγούδησαν μαζί το τραγούδι «Η δική μου η πατρίδα» της Τουρκοκύπριας ποιήτριας Νεσέ Γιασίν, σε μουσική του αείμνηστου Μάριου Τόκα, και άφησαν λευκά μπαλόνια να πετάξουν στον ουρανό.
Σε κοινή διακήρυξη τονίζεται: «Στηρίζουμε τις προσπάθειες για συμφωνημένη λύση και καλούμε τους δύο ηγέτες να διαπραγματευτούν σοβαρά και να καταλήξουν σε συμφωνία που να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του Κυπριακού λαού, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Τους καλούμε να παραμείνουν δεσμευμένοι στο όραμα μιας επανενωμένης και ειρηνικής Κύπρου, πατρίδας όλων των παιδιών της».
Επίσης, η διακήρυξη, καλεί όλους τους Κυπρίους να κινητοποιηθούν στην προοπτική της λύσης.
Η ανακοίνωση του Γραναζιού για τη δικοινοτική συγκέντρωση:
Μετά από 42 χρόνια αποτυχημένων προσπαθειών για την επίλυσή του, το Κυπριακό φαίνεται να οδεύει προς μια κοινά αποδεκτή πρόταση για λύση από τους εκπροσώπους των δύο κοινοτήτων. Το αν τελικά θα κατέβει σχέδιο και τι ακριβώς θα προβλέπει μένει να φανεί το αμέσως επόμενο διάστημα.
Σε αυτή τη συγκυρία -όσο και αν θέλαμε τα πράγματα να είναι διαφορετικά- η κατάσταση της Αριστεράς δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Βρίσκεται πληγωμένη από τις αλλεπάλληλες οπισθοχωρήσεις του ΑΚΕΛ σε όλα τα μέτωπα και την αποτυχημένη απόπειρά του να κυβερνήσει στη γραμμή της διαχείρισης του συστήματος. Παράλληλα, η Αριστερά πέρα από το ΑΚΕΛ καλείται να πάρει θέση και να διεκδικήσει το δικό της ρόλο σε ένα πλαίσιο λύσης, ολοένα και πιο στενά συνδεδεμένο και εκπορευόμενο από τους «από πάνω», που προφανώς επιχειρούν να εξυπηρετήσουν αποκλειστικά τα δικά τους συμφέροντα. Όπως και να το πούμε, μια τέτοια λύση δεν βάζει ως πρόταγμά της τα συμφέροντα και τις ανάγκες των από κάτω σε καμία από τις δύο κοινότητες. Άλλωστε ποτέ τα αφεντικά δεν έψαχναν λύσεις προς όφελος αυτών που οι ίδιοι καταπιέζουν. Αυτό αποτελεί εξολοκλήρου καθήκον των καταπιεσμένων, δηλαδή δικό μας.
Ακόμα και τώρα, όμως, δεν είναι αργά. Έτσι κι αλλιώς δεν επιλέγουμε εμείς τις συνθήκες μέσα στις οποίες θα ζήσουμε και θα παλέψουμε και οι συνθήκες δεν ήταν και δε θα είναι ποτέ ιδανικές για μας. Επιλέγουμε όμως πώς και με ποιους θα παλεύουμε. Όσοι αγώνες έχουν γίνει και έχουν κερδηθεί δεν έγιναν ποτέ μέσα σε ιδανικές συνθήκες. Κερδήθηκαν όμως όταν δίνονταν με οδηγό τις ανάγκες και τα συμφέροντα των καταπιεσμένων, όταν οργανώθηκαν μέσα από το πρίσμα της ταξικής πάλης με τελικό στόχο τη νίκη και την επικράτηση του κόσμου της εργασίας.
Σ’ αυτές τις συνθήκες η ομοσπονδία αποτελεί τη βάση εκκίνησης για ένα σχέδιο λύσης του Κυπριακού. Δεν μπορούμε όμως να μπερδεύουμε την εκκίνηση με το τέρμα. Έχουμε το δικαίωμα και την υποχρέωση να συζητάμε όλα τα θέματα και να οργανώνουμε όλες εκείνες τις δράσεις, που δεν θα έρθουν μέσα από τη δική τους λύση. Θα αντιμετωπίσουμε όλες εκείνες τις προκλήσεις που εμείς σαν αντικαπιταλιστική αριστερά οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε μαζί με τα ταξικά μας αδέρφια: τους Τουρκοκύπριους και τους μετανάστες εργαζόμενους.
Κοινές συγκεντρώσεις όπως η σημερινή δείχνουν το δρόμο και τις στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Όμως δεν αρκούν. Χρειάζεται να χαράξουμε το δικό μας πολιτικό σχέδιο και να ανοίξουμε νέους δρόμους κοινής πάλης, όπως η ελεύθερη πρόσβαση για όλους σε κοινό σύστημα δημόσιας υγείας, παιδείας, κοινωνικών ασφαλίσεων και συνταξιοδοτικού, η πλήρης αποστρατικοποίηση του νησιού, τα κοινά εργασιακά δικαιώματα,. Όλα εκείνα τα θέματα, δηλαδή, που κανένας εκπρόσωπος των αστών, όπως ο Αναστασιάδης, δε θέλει να λύσει. Μόνο η ενωμένη εργατική τάξη και η αριστερά θέλει και μπορεί.
Αυτός είναι ο δικός μας ρόλος, πιο δύσκολος και πιο σύνθετος από ποτέ. Είναι καιρός να τον αναλάβουμε και να φέρουμε τις συνθήκες στα μέτρα μας, γιατί η Ιστορία μας καλεί. Ας κάνουμε την έκπληξη να πάμε στην ώρα μας στο ραντεβού για να κάνουμε πράξη τα λόγια της πρωτομαγιάτικης προκήρυξης του 1926:
“Οι πιέσεις των αφεντικών μας, η εκμετάλλευση από τους πλουτοκράτες πρέπει να μας ενώσουνε. Δε μας χωρίζουνε πια φυλετικά μίση και θρησκευτικοί φανατισμοί. Αφτά ανήκουνε στο παρελθόν. Σήμερα πρέπει όλοι αδερφωμένοι να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα που έχουμε στη ζωή”
