Τις επιβίβασαν σε ένα πλοίο, στο «Ελένη», που ξεκίνησε από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης προς άγνωστη κατεύθυνση. Τις έκλεισαν στα αμπάρια του κι από ‘κεί δεν έβλεπαν τίποτα. Στην πορεία τους στο άγνωστο άκουγαν μόνο το χτύπημα από τα κύματα της φουρτουνιασμένης θάλασσας…
Ήταν πρωτοχρονιά του 1948. Σαράντα πέντε Χαλκιδικιώτισσες ήταν έτοιμες για το μεγάλο ταξίδι προς έναν άγνωστο γι’ αυτές προορισμό. Απ’ την ταράτσα του παλιού καπνομάγαζου στην οδό Ολύμπου 2 της Θεσσαλονίκης, όπου τις είχαν φυλακίσει, έβλεπαν την Άνω Πόλη.
Δεν ήξεραν αν και πότε θα ξαναγυρίσουν, αν έπρεπε να πάρουν μαζί τους ή να αφήσουν τ’ ανήλικα παιδιά τους… Κείνο που ήξεραν, ήταν αυτό που τους «σφύριξε» ο καλός Κρητικός φρουρός τους. Θα τις μετέφεραν από εκεί και θα τις πήγαιναν για… «αναμόρφωση». Ούτε που ήξεραν τη λέξη…
Τις επιβίβασαν σε ένα πλοίο, στο «Ελένη», που ξεκίνησε από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης προς άγνωστη κατεύθυνση. Τις έκλεισαν στα αμπάρια του κι από ‘κεί δεν έβλεπαν τίποτα. Στην πορεία τους στο άγνωστο άκουγαν μόνο το χτύπημα από τα κύματα της φουρτουνιασμένης θάλασσας…
Σταμάτησαν ύστερα από ώρες σ’ ένα άγνωστο λιμάνι κι εκεί, ξεπερνώντας τον φόβο τους ότι θα τις φουντάρουν, αντιλήφθηκαν ότι ανέβαζαν κι άλλους στο καράβι. Παρακάλεσαν έναν από τους φύλακές τους, ένα φιλότιμο όπως αποδείχτηκε παλικάρι, να ειδοποιήσει τον καπετάνιο να τις ανεβάσει, έστω για λίγο, να πάρουν καμιά ανάσα. Παρά τις αντιδράσεις τού επικεφαλής στρατιωτικού που συνόδευε την αποστολή, ο καπετάνιος ανταποκρίθηκε στο αίτημά τους.
Καθώς περίμεναν να επιβιβαστούν και οι τελευταίοι που προορίζονταν για την εξορία, άρχισε να ξημερώνει. Διέκριναν πάνω από την πόλη το Πήλιο, το βουνό των Κενταύρων. Είδαν να ανεβαίνουν στο «Ελένη» και συμπατριώτισσές τους, που νωρίτερα είχαν εκτοπιστεί στο Τρίκερι, το στρατόπεδο των γυναικών που τότε είχαν καταργήσει. Κατάλαβαν ότι το λιμάνι, στο οποίο αγκυροβόλησε το πλοίο, ήταν του Βόλου. Εκεί άκουσαν για πρώτη φορά ότι θα τις πήγαιναν στη Μακρόνησο, στον τόπο της εξορίας τους.
Έφτασαν ύστερα από ώρες στο Λαύριο κι από εκεί με βάρκες στο ακατοίκητο για πολλά χρόνια νησί… Όλες τις Χαλκιδικιώτισσες τις έβαλαν σε αντίσκηνα, στο 1ο Τάγμα γυναικών. Μόνο για μία, τη θεια – Συργιάνω Τάσιου, γιαγιά του σκηνοθέτη Παύλου Τάσιου, κατάφεραν να βρουν ένα κρεβάτι εκστρατείας. Οι άλλες πάνω σε φθαρμένες από τη χρήση στρατιωτικές κουβέρτες. Κι ήταν καταχείμωνο… Διοικητής ήταν ο σκληρός Βασιλόπουλος. Στο νησί βρίσκονταν και ο μετέπειτα δικτάτορας Ιωαννίδης…
Στη μνήμη της Ακρίβως Σαλή – Κρίκη
πηγή:avgi.gr
