«Ο καπιταλισμός δημιούργησε μια ιδιαίτερη κατηγορία μετανάστευσης των λαών. Οι γρήγορα αναπτυσσόμενες χώρες στο βιομηχανικό τομέα, χρησιμοποιώντας περισσότερες μηχανές, εκτοπίζοντας τις καθυστερημένες χώρες από την παγκόσμια αγορά, ανεβάζουν το μισθό εργασίας πάνω από το μέσο επίπεδο και προσελκύουν μισθωτούς εργάτες από τις καθυστερημένες χώρες.
Εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες φεύγουν έτσι και πηγαίνουν εκατοντάδες και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Ο αναπτυγμένος καπιταλισμός τους παρασύρει
βίαια στη δίνη του, τους αποσπά από τις απόμερες γωνιές, τους υποχρεώνει να συμμετέχουν σε ένα κοσμοϊστορικό κίνημα, τους φέρνει αντιμέτωπους με την ισχυρή, ενωμένη, διεθνή τάξη των βιομηχάνων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μόνο η εξαιρετική φτώχεια αναγκάζει τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν την πατρίδα τους, και ότι οι καπιταλιστές εκμεταλλεύονται με τη μεγαλύτερη ασυνειδησία τους εργάτες-μετανάστες.
Αλλά μόνο αντιδραστικοί μπορούν να κλείνουν τα μάτια στην προοδευτική σημασία της σύγχρονης αυτής μετανάστευσης των λαών. Λυτρωμός από το
ζυγό του κεφαλαίου δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει, χωρίς την παραπέρα ανάπτυξη του καπιταλισμού, χωρίς την ταξική πάλη στη βάση του.
Και σε αυτήν ακριβώς την πάλη τραβάει ο καπιταλισμός τις εργαζόμενες μάζες όλου του κόσμου, αναταράζοντας τη μουχλιασμένη και απονεκρωμένη
τοπική ζωή, εξαλείφοντας τους εθνικούς φραγμούς και προλήψεις, συνενώνοντας τους εργάτες όλων των χωρών σε τεράστιες φάμπρικες και
μεταλλεία της Αμερικής, της Γερμανίας κτλ. (…)
Έτσι, οι πιο καθυστερημένες χώρες του παλιού κόσμου, που διατήρησαν τα περισσότερα υπολείμματα της δουλοπαροικίας σε όλες τις εκδηλώσεις της
ζωής, υποβάλλονται σε έναν, ας πούμε, αναγκαστικό εκπολιτισμό. Ο αμερικανικός καπιταλισμός αποσπά εκατομμύρια εργάτες της καθυστερημένης
ανατολικής Ευρώπης (…) από τη μισομεσαιωνική τους κατάσταση και τους μπάζει στις γραμμές της πρωτοπόρας, της διεθνούς στρατιάς του
προλεταριάτου. (…)
Οι εργάτες που είχαν πάρει μέρος σε διάφορες απεργίες στη Ρωσία, έμπασαν και στην Αμερική το πιο τολμηρό και πιο επιθετικό πνεύμα της
μαζικής απεργίας. Η Ρωσία μένει όλο και πιο πίσω, δίνοντας στο εξωτερικό ένα μέρος από τους καλύτερους εργάτες της. Η Αμερική προχωράει όλο και πιο γοργά, παίρνοντας από όλο τον κόσμο τον πιο δραστήριο και ικανό για εργασία εργατικό πληθυσμό. (…) Έτσι, η Ρωσία τιμωρείται απ’ όλε τις πλευρές για την καθυστέρησή της. Όμως είναι οι εργάτες της Ρωσίας που σε σύγκριση με τον υπόλοιπο πληθυσμό περισσότερο από κάθε άλλον ξεφεύγουν από αυτή την καθυστέρηση και βαρβαρότητα, αντιπαλεύουν αυτά τα «χαριτωμένα» χαρακτηριστικά της πατρίδας τους, συσπειρώνονται όλο και πιο στενά με τους εργάτες όλων των χωρών σε μια παγκόσμια απελευθερωτική δύναμη.
Η αστική τάξη διεγείρει τους εργάτες του ενός έθνους ενάντια στους εργάτες του άλλου έθνους, προσπαθώντας να τους διαιρέσει. Οι ταξικά
συνειδητοί εργάτες, κατανοώντας ότι είναι αναπόφευκτο και προοδευτικό το σπάσιμο όλων των εθνικών φραγμών που βάζει ο καπιταλισμός,
προσπαθούν να βοηθήσουν στη διαφώτιση και την οργάνωση των συντρόφων τους από τις καθυστερημένες χώρες».
Πηγη:www.dea.org.gr
