Μέσα στην κούτα του εκτός από το φαΐ σου μπορεί να κουβαλούσε δυο επιπλήξεις του αφεντικού, δυο μειώσεις μεροκάματου, δυο άγχη για το τι κάνει στη ζωή του. Κοινωνία αναλώσιμων και καταναλωτών, δόκιμων και δοκιμαστών, κρινόμενων και κριτών. Συνηθίζουμε σε λίγο αίμα στο δρόμο αρκεί το κουτί να φέρνει το ρευστό ακουμπημένο σε ένα μηχανάκι χωρίς κράνος και οδηγό. Ο μισθός πληγώνει, το φιλοδώρημα επουλώνει και κάπως έτσι η αντίφαση γίνεται καθημερινότητα, εργασιακή σχέση και κατάθλιψη.
Μπορεί να μην έφτασε ποτέ στο στόμα μας γιατί σκορπίστηκε δίπλα από ένα πεταμένο μηχανάκι και έναν νεκρό οδηγό. Αλλά αυτό που πάτε να μας δώσετε να μασήσουμε δε χωνεύεται με τίποτα.»
του Νικόλα Κολυτά
231
