Ένα σχόλιο για τη συνάντηση του Τσίπρα με τον Τράμπ

Το ταξίδι του Τσίπρα στις ΗΠΑ φέρνει στην επιφάνεια τις υπόγειες σχέσεις της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ με τον αμερικανικό παράγοντα και ταυτόχρονα δημοσιοποιεί την προοπτική ραγδαίας κλιμάκωσης αυτής της σχέσης.

Εχει ση­μα­σία να θυ­μη­θού­με ότι ο Αλ. Τσί­πρας επε­δί­ω­ξε «να πάρει το δα­χτυ­λί­δι» από τις ΗΠΑ ως επερ­χό­με­νος πρω­θυ­πουρ­γός, το 2014, με τη δια­βό­η­τη επί­σκε­ψη στο Τέξας, επί­σκε­ψη που έγινε εν αγνοία του κόμ­μα­τός του και χωρίς καμιά ου­σια­στι­κή ενη­μέ­ρω­ση για το πε­ριε­χό­με­νο των εκεί συ­ζη­τή­σε­ων -έστω και μετά την επί­σκε­ψη- ακόμα και στα κο­ρυ­φαία κομ­μα­τι­κά όρ­γα­να. Ήταν μια πρώτη εμ­φά­νι­ση του «πε­ρί­κλει­στου κόμ­μα­τος μέσα στο κόμμα», ου­σια­στι­κά της ομά­δας γύρω από τον Αλ. Τσί­πρα, που πα­ρου­σί­α­σε το άνοιγ­μα σχέ­σε­ων με την «δια­κυ­βέρ­νη­ση Ομπά­μα» ως τάχα αντί­βα­ρο στην πιε­στι­κή πο­λι­τι­κή της γερ­μα­νι­κής ηγε­σί­ας, μέσω της γραμ­μής Σόι­μπλε, με την απει­λή για Grexit που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πίεζε για την υπο­γρα­φή του μνη­μο­νί­ου 3.

Στη συ­νέ­χεια ο Αλ. Τσί­πρας διεύ­ρυ­νε τις σχέ­σεις του με τον «πε­ρί­γυ­ρο» του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος που πέρα από τις πο­λι­τι­κο­οι­κο­νο­μι­κές ποι­κι­λί­ες του, πα­ρα­μέ­νει ένας ισχυ­ρός «πύρ­γος» του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού: το Levy Institute είχε και έχει σο­βα­ρή εκ­προ­σώ­πη­ση στην κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ενώ η ηγε­σία της ΕΥΠ δό­θη­κε στον Γ. Ρου­μπά­τη που έζησε και δού­λε­ψε επί μα­κρόν στις ΗΠΑ.

Στα χρό­νια που ακο­λού­θη­σαν το 2015, οι Π. Κα­μέ­νος και Ν. Κο­τζιάς ακο­λού­θη­σαν κατά γράμ­μα τις επι­λο­γές της υπερ­δύ­να­μης στην πε­ριο­χή: ο οι­κο­νο­μι­κός-στρα­τιω­τι­κός-δι­πλω­μα­τι­κός «άξο­νας» με το κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ και τη δι­κτα­το­ρία της Αι­γύ­πτου (μια πο­λι­τι­κή που εγκαι­νί­α­σε ο Αντ. Σα­μα­ράς και ο επι­στρέ­ψας από τις ΗΠΑ ως νέο-ρε­που­μπλι­κά­νος Χρ. Λα­ζα­ρί­δης του «πα­τριω­τι­κού» Δι­κτύ­ου 21…) πα­ρέ­μει­νε ως η ναυαρ­χί­δα της δι­πλω­μα­τί­ας του ελ­λη­νι­κού κρά­τους, πα­ρό­λο που αντέ­φα­σκε κραυ­γα­λέα με κά­ποια ιδε­ο­λο­γι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του κόμ­μα­τος και του κό­σμου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (όπως πχ η αλ­λη­λεγ­γύη με την Πα­λαι­στί­νη και η ανα­φο­ρά στις «πλα­τεί­ες» της αρα­βι­κής άνοι­ξης).

Σε αντάλ­λαγ­μα ο Τσί­πρας έπαιρ­νε κά­ποια νεύ­μα­τα συ­μπά­θειας από τον Ομπά­μα σχε­τι­κά με τον χει­ρι­σμό του χρέ­ους και κυ­ρί­ως την υπο­στή­ρι­ξη των ΗΠΑ στους κυ­πρια­κούς χει­ρι­σμούς για την ΑΟΖ, που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα απο­τε­λούν τμήμα του σχε­δί­ου του κρά­τους του Ισ­ρα­ήλ για κυ­ριαρ­χία στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο.

Στο με­τα­ξύ ο πλα­νή­της άναυ­δος δια­πί­στω­νε τις πραγ­μα­τι­κό­τη­τες πίσω από την εκλο­γι­κή νίκη του Τραμπ: την ενί­σχυ­ση της ακρο­δε­ξιάς, τον ανοι­χτό ρα­τσι­σμό, τις εθνι­κι­στι­κές φι­λο­πό­λε­μες κραυ­γές, τον μι­λι­τα­ρι­σμό της αύ­ξη­σης των πο­λε­μι­κών δα­πα­νών, τον μι­σο­γυ­νι­σμό και την ομο­φο­βία, την άρ­νη­ση της απει­λής της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής στο όνομα των κερ­δών των πο­λυ­ε­θνι­κών κ.ο.κ.

Η αντι­δρα­στι­κή κα­μα­ρί­λα που έχει εγκα­τα­στα­θεί στον Λευκό Οίκο δεν είχε κα­νέ­να πρό­βλη­μα να συ­νε­χί­σει τις «θερ­μές σχέ­σεις» με την κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα πα­ρό­λο που αυτή (υπο­τί­θε­ται ότι) εκ­προ­σω­πού­σε μια κά­ποια ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά.

Ο νέος πρέ­σβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, ο Τζέ­φρι Πάιατ, έχει επι­τα­χύ­νει τη «σύ­σφι­ξη» των ελ­λη­νο-αμε­ρι­κα­νι­κών σχέ­σε­ων, αδια­φο­ρώ­ντας φυ­σι­κά για το αν αυτό έδινε κά­ποιους «πό­ντους» στην κυ­βέρ­νη­ση των ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ που έβλε­πε την επιρ­ροή της να εξα­νε­μί­ζε­ται λόγω της υπο­γρα­φής του κα­τά­πτυ­στου μνη­μο­νί­ου 3. Η Πρε­σβεία, που δεν έχει δι­στά­σει στις πιο ξε­διά­ντρο­πες πο­λι­τι­κές πα­ρεμ­βά­σεις, υπήρ­ξε πολύ «δια­κρι­τι­κή» στην τα­ρα­χώ­δη πε­ρί­ο­δο που ακο­λού­θη­σε το κα­λο­καί­ρι του 2015.

Η ερ­μη­νεία για αυτήν την έμ­με­ση αλλά ου­σια­στι­κή υπο­στή­ρι­ξη πρέ­πει να ανα­ζη­τη­θεί στην από­λυ­τη ευ­θυ­γράμ­μι­ση της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα με την αμε­ρι­κα­νι­κή πο­λι­τι­κή στην πε­ριο­χή, ευ­θυ­γράμ­μι­ση που έχει πρω­το­φα­νείς δια­στά­σεις για τις μετά το 1974 συν­θή­κες.

Το γε­γο­νός αυτό απο­δει­κνύ­ε­ται από το «μενού» του τω­ρι­νού τα­ξι­διού του Τσί­πρα στις ΗΠΑ. Το κα­θε­στώς Τραμπ έχει δη­λώ­σει ότι θε­ω­ρεί προ­τε­ραιό­τη­τες την «ασφά­λεια» και τους εξο­πλι­σμούς, όπως και τις ενερ­γεια­κές επι­λο­γές.

Ο Τσί­πρας πη­γαί­νει στην Ουά­σινγ­κτον δη­λώ­νο­ντας την «δια­θε­σι­μό­τη­τα» να υπη­ρε­τή­σει αυτές τις προ­τε­ραιό­τη­τες, πα­ρέ­χο­ντας στις ΗΠΑ τη δυ­να­τό­τη­τα να κα­λυ­φθεί το κενό που δη­μιουρ­γεί στην νο­τιο­α­να­το­λι­κή πτέ­ρυ­γα του ΝΑΤΟ η σχε­τι­κή ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­ση της πο­ρεί­ας της Τουρ­κί­ας και η στρο­φή του Ερ­ντο­γάν προς τη Ρωσία του Πού­τιν.

Το πρώτο ση­μείο των συ­ζη­τή­σε­ων αφορά την ανα­βάθ­μι­ση της βάσης της Σού­δας, που με­τα­τρέ­πε­ται σε κομ­βι­κό ση­μείο στή­ρι­ξης των ΗΠΑ στην νο­τιο­α­να­το­λι­κή Με­σό­γειο. Κα­νείς πλέον δε δι­καιού­ται να ξεχνά τις προ­τά­σεις Κα­μέ­νου που δή­λω­νε σε ανύ­πο­πτο χρόνο ότι (αν τε­λι­κά εγκα­τα­λει­φθεί το Ιν­τσιρ­λίκ) το ελ­λη­νι­κό κρά­τος είναι πρό­θυ­μο να δια­θέ­σεις χώρο (την Κάρ­πα­θο;) για μια ακόμα με­γά­λη βάση των αμε­ρι­κα­νών σε κρί­σι­μο γε­ω­γρα­φι­κά ση­μείο: σε από­στα­ση ανα­πνο­ής από τις τουρ­κι­κές ακτές και σε ακτί­να βολής προς τη Συρία, το Λί­βα­νο, ακόμα και το Ιράν…

Ενα δεύ­τε­ρο θέμα αφορά τους εξο­πλι­σμούς. Σε συν­θή­κες βα­θιάς οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης το ελ­λη­νι­κό κρά­τος ζητά τον εκ­συγ­χρο­νι­σμό του στό­λου των 155 F-16 που ήδη δια­θέ­τει, την απαρ­χή της δια­δι­κα­σί­ας προ­μή­θειας των υπερ­σύγ­χρο­νων F-35, αλλά και την προ­μή­θεια υπε­ρε­ξο­πλι­σμέ­νων πο­λε­μι­κών πλοί­ων. Πρό­κει­ται για ένα πρό­γραμ­μα πα­νά­κρι­βο, που θα χρε­ω­θεί ως το τε­λευ­ταίο σέν­τσι στον απλό κόσμο, με δια­κη­ρυγ­μέ­νο στόχο να δια­τη­ρη­θεί η εξο­πλι­στι­κή υπε­ρο­χή ένα­ντι της Τουρ­κί­ας.

Στο ζή­τη­μα της ενερ­γεια­κής δι­πλω­μα­τί­ας, ο Τσί­πρας επι­βε­βαιώ­νει την υπο­στή­ρι­ξη των αμε­ρι­κα­νι­κών επι­λο­γών ως προς τους αγω­γούς, ενώ στα πλαί­σια της γε­νι­κό­τε­ρης πο­λι­τι­κής των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων βάζει στο τρα­πέ­ζι τα λι­μά­νια του ελ­λα­δι­κού χώρου ως ση­μεία πι­θα­νής μελ­λο­ντι­κής ει­σό­δου των εξα­γω­γών υγρο­ποι­η­μέ­νου αμε­ρι­κα­νι­κού φυ­σι­κού αε­ρί­ου προς την Ευ­ρώ­πη, προ­σπα­θώ­ντας να ενι­σχύ­σει τις προ­ο­πτι­κές του ήδη υπαρ­κτού «καρ­τέλ» της αμε­ρι­κα­νι­κής Exxon Mobil, της γαλ­λι­κής Total και της ιτα­λι­κής Eni, με τη συμ­με­το­χή των ΕΛΠΕ.

Σε αντάλ­λαγ­μα ο Τσί­πρας δε­σμεύ­ε­ται για από­λυ­τη στή­ρι­ξη της αμε­ρι­κα­νι­κής πο­λι­τι­κής στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο και στην Μέση Ανα­το­λή.

Οι αβρό­τη­τες με­τα­ξύ του Τσί­πρα και του ακρο­δε­ξιού τρα­μπού­κου που είναι επι­κε­φα­λής στη με­γα­λύ­τε­ρη ιμπε­ρια­λι­στι­κή δύ­να­μη του πλα­νή­τη, είναι ένα θλι­βε­ρό θέαμα.

Η ει­κό­να αυτή θα λει­τουρ­γή­σει ιδε­ο­λο­γι­κά. Τι αξία πχ μπο­ρεί να έχει η προ­σπά­θεια του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να απο­κτή­σει ένα «αρι­στε­ρό απο­τύ­πω­μα» μέσω του νο­μο­σχε­δί­ου για τα δι­καιώ­μα­τα των τρανς, όταν ο αρ­χη­γός του ενα­γκα­λί­ζε­ται με τον κο­ρυ­φαίο ομο­φο­βι­κό στον κόσμο;

Κυ­ρί­ως όμως πρέ­πει να λει­τουρ­γή­σει πο­λι­τι­κά. Η κυ­βέρ­νη­ση των Τσί­πρα-Κα­μέ­νου-Κο­τζιά έχει πάρει έναν πολύ επι­κίν­δυ­νο δρόμο: Για να δια­σω­θεί πο­λι­τι­κά και να πα­ρα­μεί­νει όσο μπο­ρεί στην εξου­σία δη­λώ­νει πρό­θυ­μη να ανα­λά­βει το ρόλο του «μα­ντρό­σκυ­λου» του ιμπε­ρια­λι­σμού στην πε­ριο­χή. Επει­δή όμως τα «μα­ντρό­σκυ­λα» ενί­ο­τε χρη­σι­μο­ποιού­νται, όλοι πρέ­πει να θυ­μό­μα­στε ότι η πε­ριο­χή έχει με­τα­τρα­πεί σε πυ­ρι­τι­δα­πο­θή­κη και ότι ο Τραμπ (όπως έδει­ξε με τους πυ­ραύ­λους στη Συρία ή με τις δη­λώ­σεις του για την Κορέα) δεν έχει πρό­βλη­μα να παί­ζει με τα σπίρ­τα.

Η πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα απο­δει­κνύ­ε­ται ιδιαί­τε­ρα επι­κίν­δυ­νη όχι μόνο γιατί είναι υπο­ταγ­μέ­νη στο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό και στα μνη­μό­νια, αλλά γιατί επί­σης έχει εξε­λι­χθεί στην από­λυ­τη συμ­φι­λί­ω­ση με τον ιμπε­ρια­λι­σμό, με τους εθνι­κι­στι­κούς αντα­γω­νι­σμούς και κατά συ­νέ­πεια με τον κίν­δυ­νο του πο­λέ­μου.

Πηγή: https://rproject.gr