Επικίνδυνη ανάφλεξη στη Συρία, με απρόβλεπτες συνέπειες

Η τουρ­κι­κή αε­ρο­πο­ρία σφυ­ρο­κό­πη­σε θέ­σεις γύρω από τον θύ­λα­κο του Αφρίν (κουρ­δι­κή πε­ριο­χή που είναι απο­κομ­μέ­νη από την υπό­λοι­πη «Ρο­ζά­βα», μετά από προη­γού­με­νη τουρ­κι­κή επι­χεί­ρη­ση που είχε δη­μιουρ­γή­σει μια «σφήνα»), ενώ ξε­κί­νη­σε και η χερ­σαία επί­θε­ση, με τη συμ­με­το­χή και υπο­στη­ρι­ζό­με­νων από την Τουρ­κία Σύρων ανταρ­τών, αλλά και τουρ­κι­κών ενό­πλων δυ­νά­με­ων.

Όλοι πε­ρι­μέ­νουν με κομ­μέ­νη την ανάσα τη συ­νέ­χεια της επι­χεί­ρη­σης που κω­μι­κο­τρα­γι­κά ονο­μά­στη­κε «Κλά­δος ελαί­ας». Άλ­λω­στε, εκτός από το Αφρίν, στο στό­χα­στρο βρί­σκε­ται και η Μαν­μπίτζ (που βρί­σκε­ται στην άλλη μεριά της «σφή­νας»), ενώ ο Ερ­ντο­γάν δη­λώ­νει ότι αυτά θα είναι μόνο η αρχή, σε μια εκ­στρα­τεία που θα «εξα­φα­νί­σει όλες τις φω­λιές των τρο­μο­κρα­τών».

Η από­φα­ση να χτυ­πη­θούν στρα­τιω­τι­κά οι πε­ριο­χές που ελέγ­χουν οι κουρ­δι­κές δυ­νά­μεις και οι σύμ­μα­χοί τους ήταν ει­λημ­μέ­νη από καιρό. Αλλά η υλο­ποί­η­ση του σχε­δί­ου επι­τα­χύν­θη­κε μετά το φόβο που προ­κά­λε­σαν στην Άγκυ­ρα τα μη­νύ­μα­τα που εξέ­πεμ­ψαν οι ΗΠΑ το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα.

Είχε προη­γη­θεί η ανα­κοί­νω­ση αμε­ρι­κα­νι­κού σχε­δί­ου για δη­μιουρ­γία «συ­νο­ρια­κής δύ­να­μης 30.000 αν­δρών» από τις Συ­ρια­κές Δη­μο­κρα­τι­κές Δυ­νά­μεις (SDF), δη­λα­δή τη συμ­μα­χία της οποί­ας ρα­χο­κο­κα­λιά απο­τε­λούν οι κουρ­δι­κές πο­λι­το­φυ­λα­κές YPG. Οι διευ­κρι­νί­σεις από τον Τί­λερ­σον (Αμε­ρι­κα­νός υπ. Εξ.) και από το Πε­ντά­γω­νο ότι δεν πρό­κει­ται για δη­μιουρ­γία νέου σώ­μα­τος, αλλά για υπο­στή­ρι­ξη των υπαρ­κτών δυ­νά­με­ων των SDF στην προ­σπά­θεια να απο­κα­τα­στή­σουν πλή­ρως την ασφά­λεια των πε­ριο­χών που ελέγ­χουν, δεν αλ­λά­ζουν την ουσία.

Αυτή αφορά την δη­λω­μέ­νη πρό­θε­ση των ΗΠΑ να δια­τη­ρή­σουν «πόδι» στη Συρία. Μια δύ­να­μη 2.000 στρα­τιω­τών και κά­ποιες βά­σεις στη βο­ρειο­α­να­το­λι­κή Συρία θα πα­ρα­μεί­νουν επ’ αό­ρι­στον. Αφορά επί­σης τη συ­νέ­χεια της συ­νερ­γα­σί­ας ΗΠΑ-SDF ακόμα και μετά το δια­φαι­νό­με­νο τέλος του πο­λέ­μου ενά­ντια στο Ισλα­μι­κό Κρά­τος. Αυτή η συ­νερ­γα­σία προ­κα­λού­σε φό­βους στην Άγκυ­ρα, οι οποί­οι όμως δεν εκ­δη­λώ­νο­νταν επι­θε­τι­κά όσο αυτή η συ­νερ­γα­σία έδει­χνε «βρα­χυ­πρό­θε­σμη» και «τα­κτι­κή» στο πλαί­σιο της εκ­στρα­τεί­ας κατά του ΙΚ.

Η τουρ­κι­κή ηγε­σία έχει κα­τα­λη­φθεί από «μανία κα­τα­δί­ω­ξης» από το 2013 και μετά, ενώ από το απο­τυ­χη­μέ­νο (φι­λο-να­τοϊ­κό) πρα­ξι­κό­πη­μα του 2016 και ύστε­ρα οι φο­βί­ες της έχουν γίνει πιο εύ­λο­γες. Σε αυτό το υπό­βα­θρο, αρ­κού­σαν αυτές οι αμε­ρι­κα­νι­κές δια­κη­ρύ­ξεις ώστε να απο­φα­σί­σει να δρά­σει.
Οι εξε­λί­ξεις που θα πυ­ρο­δο­τή­σει αυτή η στρα­τιω­τι­κή επί­θε­ση είναι απρό­βλε­πτες, γιατί όλες οι εν­δια­φε­ρό­με­νες δυ­νά­μεις βρί­σκο­νται σε «λεπτή» θέση. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κός ο πό­λε­μος δη­λώ­σε­ων.

Οι δη­λώ­σεις του Αμε­ρι­κα­νού αξιω­μα­τού­χου για στή­ρι­ξη/ενί­σχυ­ση των SDF είχαν προ­κα­λέ­σει πολ­λα­πλές αντι­δρά­σεις. Δεν ήταν μόνο η Άγκυ­ρα που μί­λη­σε για «στρα­τό τρο­μο­κρα­τών». Ο Άσαντ μί­λη­σε για «κα­τά­φω­ρη πα­ρα­βί­α­ση της κυ­ριαρ­χί­ας μας», η ρω­σι­κή κυ­βέρ­νη­ση προει­δο­ποί­η­σε για εν­δε­χό­με­νο δια­με­λι­σμού της Συ­ρί­ας.

Όμως η ανα­κοί­νω­ση εκ μέ­ρους της τουρ­κι­κής ηγε­σί­ας ότι ξε­κι­νά πο­λε­μι­κές επι­χει­ρή­σεις, προ­κά­λε­σε επί­σης πολ­λα­πλές αντι­δρά­σεις, σε με­γά­λο βαθμό από τους ίδιους «παί­χτες». Η στρα­τιω­τι­κή επι­χεί­ρη­ση συ­νά­ντη­σε την απο­δο­κι­μα­σία της Ουά­σινγ­κτον, με το Στέιτ Ντι­πάρ­τμεντ να καλεί την Τουρ­κία να μην υλο­ποι­ή­σει τις απει­λές της. Συ­νά­ντη­σε όμως και την αντί­δρα­ση της συ­ρια­κής κυ­βέρ­νη­σης. Αν και Άσαντ-Ερ­ντο­γάν μοι­ρά­ζο­νται τις ίδιες ανη­συ­χί­ες ως προς το κουρ­δι­κό, ο Σύρος υπ. Εξ. δή­λω­σε ότι η τουρ­κι­κή επί­θε­ση θα αντι­με­τω­πι­στεί ως ει­σβο­λή. Η Άγκυ­ρα επε­δί­ω­ξε την έγκρι­ση της Ρω­σί­ας και του Ιράν, αλλά φαί­νε­ται ότι βρήκε και εκεί «τοίχο». Η Μόσχα δή­λω­σε την αντί­θε­σή της και την υπο­στή­ρι­ξή της στις θέ­σεις της Δα­μα­σκού.

Προς το παρόν, η επι­χεί­ρη­ση «Κλά­δος ελαί­ας» δεί­χνει να προ­χω­ρεί «ενα­ντί­ον όλων». Αλλά (επί­σης προς το παρόν) όλοι, από την Ουά­σινγ­κτον και τη Μόσχα ως την Τε­χε­ρά­νη και το Κάιρο, πε­ριο­ρί­ζο­νται σε σχε­τι­κά χλια­ρές δια­τυ­πώ­σεις, πα­νο­μοιό­τυ­πες στο ύφος τους: «Αυ­το­συ­γκρά­τη­ση», «να τερ­μα­τι­στεί σχε­τι­κά γρή­γο­ρα η επι­χεί­ρη­ση και να γίνει προ­σπά­θεια να πε­ριο­ρι­στούν οι απώ­λειες» κ.ο.κ.

Η τουρ­κι­κή επί­θε­ση μοιά­ζει να απο­τε­λεί «ένο­πλη δια­πραγ­μά­τευ­ση» και δο­κι­μή των ορίων των άλλων δυ­νά­με­ων. Θα υπε­ρα­σπι­στούν ενερ­γά οι Ρώσοι την Αφρίν; Θα υπε­ρα­σπι­στούν ενερ­γά οι Αμε­ρι­κά­νοι την Μαν­μπίτζ; (οι κουρ­δι­κές πο­λι­το­φυ­λα­κές συ­νερ­γά­ζο­νται και με τις δύο υπερ­δυ­νά­μεις, και οι δύο πό­λεις βρί­σκο­νται σε δια­φο­ρε­τι­κή «ζώνη ευ­θύ­νης»). Σε επί­πε­δο Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων, ο Ερ­ντο­γάν «εκ­βιά­ζει» απα­ντή­σεις από τη Μόσχα και την Ουά­σινγ­κτον που (για δια­φο­ρε­τι­κούς λό­γους, σε δια­φο­ρε­τι­κή έντα­ση, και με δια­φο­ρε­τι­κές δια­δρο­μές) παί­ζουν «διπλό παι­χνί­δι». Σε πε­ρι­φε­ρεια­κό/το­πι­κό επί­πε­δο, τα δι­λήμ­μα­τα που τί­θε­νται είναι αντί­στοι­χα: Ο Άσαντ και η Τε­χε­ρά­νη θα ιε­ραρ­χή­σουν ψη­λό­τε­ρα τον κίν­δυ­νο ενί­σχυ­σης της Τουρ­κί­ας στον το­πι­κό αντα­γω­νι­σμό ή την εχθρό­τη­τά τους απέ­να­ντι στην προ­ο­πτι­κή κουρ­δι­κής αυ­το­διά­θε­σης;

Όλα αυτά θα φα­νούν το επό­με­νο διά­στη­μα. Και θα είναι απο­λύ­τως κρί­σι­μα για τις εξε­λί­ξεις στην πε­ριο­χή. Η «ζαριά» του Ερ­ντο­γάν άνοι­ξε όλα τα εν­δε­χό­με­να, που θα κα­θο­ρι­στούν από τις επι­λο­γές που θα κάνει η κάθε δύ­να­μη. Μια ολο­κλή­ρω­ση της ρήξης με ΗΠΑ/ΝΑΤΟ (ακόμα και με στρα­τιω­τι­κή εμπλο­κή). Μια απο­μό­νω­ση της Τουρ­κί­ας από όλους, «φί­λους» και «εχθρούς». Μια διε­θνής ανοχή στην τουρ­κι­κή επι­χεί­ρη­ση, που θα απο­τε­λεί μια «συ­ρια­κού τύπου» επα­νά­λη­ψη του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος στο ιρα­κι­νό Κουρ­δι­στάν (όταν οι «συσ­σω­ρευ­μέ­νες επι­τυ­χί­ες» και το «ευ­νοϊ­κό μο­μέ­ντουμ» των εκεί κουρ­δι­κών δυ­νά­με­ων οδή­γη­σαν γρή­γο­ρα σε μια πα­νω­λε­θρία και απώ­λεια εδα­φών από τον ιρα­κι­νό στρα­τό).

Προς το παρόν, το Αφρίν υπε­ρα­σπί­ζο­νται οι πο­λι­το­φυ­λα­κές του, οι μόνες που έχουν κάθε δίκιο να δώ­σουν αυτή τη μάχη. Όμως το «με­γά­λο παι­χνί­δι» στη Μέση Ανα­το­λή τις ξε­περ­νά. Αυτό απο­τε­λεί την πηγή του κακού, αυτό απει­λεί με ακόμα με­γα­λύ­τε­ρες ανα­φλέ­ξεις την πε­ριο­χή, απέ­να­ντι σε αυτό έχει να στα­θεί η Αρι­στε­ρά διε­θνώς.

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την «Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά»

Πηγή:https://rproject.gr