της Κικής Σταματόγιαννη
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ
Όλα ξεκίνησαν από ένα κόμικ.
Το πήρε στα χέρια του ένας ιδιαίτερα ευφυής σκηνοθέτης με τρομακτικά καλή αίσθηση του χιούμορ -όπως ο Αρμάντο Ιανούτσι- το διασκεύασε και κάπως έτσι φτάσαμε να γελάμε για αρκετά από τα 106 λεπτά της ταινίας.
Θα μπορούσε ποτέ να αποδοθεί με σατανικό χιούμορ το κλίμα απόλυτου τρόμου, βίας, δολοφονιών και παράνοιας που κυριαρχούσε στη σταλινική Σοβιετική Ένωση;
Βλέποντας το έργο, καταλήγεις πως ναι.
Με αφορμή το εγκεφαλικό και τον θάνατο τελικά του Στάλιν ξεκινάει μια απίστευτη κούρσα (κυριολεκτικά) διαδοχής ανάμεσα στα κεντρικότερα μέλη του Πολιτικού Γραφείου, τον Μπέρια, τον Χρουστσόφ, τον Μαλένκοφ και τον Μολότοφ.
Διχάζομαι ανάμεσα στον μεφιστοφελικά πανούργο και ελεεινό Μπέρια (τον υπέροχο Σάιμον Ράσελ Μπιλ στο έργο) και τον δολοπλόκο Χρουστσόφ (the one and only Στιβ Μπουσέμι) ποιος από τους δύο ήταν πιο απολαυστικός στην ταινία.
Κι ένας στρατάρχης Ζούκοφ όλα τα λεφτά.
Καταπληκτικοί οι διάλογοι, διαλεγμένοι ένας κι ένας οι ηθοποιοί, πολλές οι εμπνευσμένες σκηνές.
Σου μένει -παρά το γέλιο- ωστόσο μια πίκρα για τη ρώσικη επανάσταση που στραγγαλίστηκε από τη γραφειοκρατία.
Δείτε το! Ωραίο είναι.
