Σήμερα το μεσημέρι στον Ηλεκτρικό καθόταν απέναντί μου ένας κύριος. Στο βαγόνι υπήρχε μια έγκυος μετανάστρια και κάποιος της παραχώρησε τη θέση του.
Αμέσως ο απέναντι αρχίζει τη μουρμούρα (μεγαλοφώνως) ότι γεμίσαμε λαθραίους, κινδυνεύει η φυλή μας και προτείνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, το Λιμενικό να κάνει «τα στραβά μάτια» όταν βλέπει να βουλιάζουν οι σάπιες βάρκες όπου τους στοιβάζουν οι Τούρκοι (γενικώς…), ώστε και να μην «τους φορτωνόμαστε» αλλά και να μην κινδυνεύει η Ελλάδα με τιμωρία για παραμέληση σωτηρίας ναυαγών.
Ακολουθεί, ΛΕΞΗ ΠΡΟΣ ΛΕΞΗ, ο παρακάτω διάλογος:
Εγώ: Τι είναι αυτά που λέτε, κύριε; Και να πνιγούν οι άνθρωποι; Δεν ντρέπεστε;
Αυτός: Και τι σας νοιάζει εσάς αν πνιγούν;
Εγώ: Με νοιάζει επειδή εγώ ανήκω στο ανθρώπινο είδος.
Αυτός: Δηλαδή εγώ πού ανήκω, στο ζωικό βασίλειο;
Εγώ: Πιο συγκεκριμένα στα βλαττοειδή δικτυόπτερα.
Αυτός: Γιατί με βρίζετε, κύριε;
Εγώ: Ξέρετε ποια είναι τα βλαττοειδή δικτυόπτερα;
Αυτός: Όχι.
Εγώ: Τότε γιατί λέτε ότι σας βρίζω; Μπορεί να είναι οι πεταλούδες! Ή οι μέλισσες! Βρισιά είν’ αυτό;
Αυτός: …
ΥΓ1. Ωραία πέρασα!
ΥΓ2. Οι συνεπιβάτες μου μόνο που δεν με χειροκρότησαν.
ΥΓ3. Το ευγενικό ξέχεσμα (ΝΑΙ, ΓΙΝΕΤΑΙ) είναι από τα αγαπημένα μου χόμπι και μάλιστα έχω καλές επιδόσεις.
ΥΓ4. Τα βλαττοειδή δικτυόπτερα είναι οι κατσαρίδες.
Πηγή: fb George Papangelis
