Πριν λίγους μήνες η Ελληνική Μ.Κ.Ο. ΜΕΤΑδραση βρέθηκε να βραβεύεται για το “ανθρωπιστικό” της έργο στο πρόγραμμα Επιτροπείας Ασυνόδευτων Ανηλίκων, με δύο εκατομμύρια δολάρια από το ίδρυμα Conrad N. Hilton. Η πρόεδρος της οργάνωσης διαφήμιζε με χαρά , την επιτυχία της οργάνωσης, την ευημερία των εργαζομένων της και την υπέροχη εικόνα της ‘’οικογένειας” της ΜΕΤΑδρασης. Αυτή η εικόνα όμως έχει μεγάλη απόσταση από την πραγματικότητα.
Η ΜΕΤΑδραση έχει μακρόχρονη πορεία στην εργασιακή εκμετάλλευση και την εργοδοτική αυθαιρεσία. Το 2013 καταδικάστηκε τελεσίδικα για παραβίαση της ασφαλιστικής και εργατικής νομοθεσίας, μετά την εκδικητική απόλυση εργαζόμενης διερμηνέα και μέλος του ΣΒΕΜΚΟ, ενώ το 2018 απόφαση του Εφετείου Αθηνών δικαίωσε εργαζόμενη στην οργάνωση, κρίνοντας ότι οι συμβάσεις έργου που είχε υπογράψει με την οργάνωση αποτελούν στην πραγματικότητα συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου. Την άνοιξη του 2018 η ΜΕΤΑδραση δεν δίστασε να εξαναγκάσει τους διερμηνείς που ήταν απλήρωτοι για μήνες να προχωρήσουνε σε ‘’απεργία’’, για να ασκηθεί δήθεν πίεση στο υπουργείο που χρηματοδοτεί την ΜΕΤΑδραση για παροχή υπηρεσιών διερμηνείας, στα περιφερειακά γραφεία ασύλου, καταναλώνοντας τις μέρες των κανονικών τους αδειών! Άλλη μία εξαιρετική στιγμή της εν λόγω οργάνωσης υπήρξε η αιφνιδιαστική και εκδικητική απόλυση δύο εργαζομένων του Δικτύου Επιτροπείας Ασυνόδευτων Ανηλίκων, ένας εκ των οποίων είναι μέλος του Σ.Β.Ε.Μ.Κ.Ο.
Λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα ανακοινώθηκε στα Μέλη του Δικτύου Επιτροπείας Ανηλίκων της χώρας, ότι η σύμβαση τους με την ΜΕΤΑδραση θα έληγε. Η επίσημη δικαιολογία της εργοδοσίας ήταν, ότι η Ευρωπαϊκή Κομισιόν αρνήθηκε να συνεχίσει να χρηματοδοτεί προγράμματα για ασυνόδευτα ανήλικα, και πως πλέον η Επιτροπεία Ανηλίκων είναι ευθύνη του ελληνικού κράτους, καθώς η κυβέρνηση δεσμεύθηκε και χρηματοδοτήθηκε για να αναλάβει αυτόν το ρόλο. Με την παύση του προγράμματος της Επιτροπείας φάνηκε το πραγματικό ενδιαφέρον από μέρους της Ύπατης Αρμοστείας, της Ευρωπαϊκής Κομισιόν, της Ελληνικής Κυβέρνησης και των Μ.Κ.Ο. για τις ανάγκες και το βελτιστο συμφέρον των ασυνόδευτων ανηλίκων. Την ίδια στιγμή που η Μόρια έχει πάνω από χίλια ασυνόδευτα ανήλικα, την ίδια στιγμή που στο κέντρο της Αθήνας δεκάδες άστεγα παιδιά ζουν σε συνθήκες επαιτείας και εξαθλίωσης, οι «χορτάτοι» ανθρωπιστές αποφασίζουν, ότι η ελεημοσύνη τους είχε ημερομηνία λήξης. Με αυτή την πράξη εκατοντάδες ασυνόδευτα ανήλικα θα υπόκεινται στις προθέσεις όποιου/ας προαιρείται να τα «βοηθήσει». Παρότι λοιπόν η εργασιακή ηθική της ΜΕΤΑδρασης και συνολικά των Μ.Κ.Ο βασίζεται στον “ανθρωπισμό”, αυτό που πραγματικά ισχύει είναι ότι πίσω από τα μαγειρεμένα νούμερα και τις στατιστικές, βρίσκονται το κέρδος και η εκμετάλλευση. Γι αυτό και δεν δίστασαν να επιλέξουν την μαζική απόλυση όλων των επιτρόπων.
Σε ένα παράλληλο σύμπαν, οι μάνατζερ της οργάνωσης, παπαγαλίζοντας τον λόγο της διοίκησης, προωθούν την τυφλή πίστη στις αρχές της οργάνωσης, μη διστάζοντας να παρομοιώσουν τις εργασιακές σχέσεις με τη σχέση πιστού/ης – εκκλησίας. Παράλληλα καταφεύγουν σε απειλές προς εργαζόμενες/ους, λόγω της συμμετοχής τους σε συνδικαλιστικές δράσεις και της κριτικής που ασκούν στις πολιτικές της οργάνωσης.
Ο τρόπος με τον οποίο η ΜΕΤΑδραση χειρίστηκε την πράξη της απόλυσης των Επιτρόπων, φανερώνει την υποκρισία της οργάνωσης. Παρότι για μήνες οι επίτροποι λάμβαναν διαβεβαιώσεις ότι το πρόγραμμα δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο άμεσης λήξης, ξαφνικά δεκάδες άνθρωποι εξωθήθηκαν στην ανεργία, πολλοί εξ’ αυτών χωρίς καμία αποζημίωση. Η ΜΕΤΑδραση έκτοτε προσπαθεί να διαχειριστεί τις αντιδράσεις καλλιεργώντας την ελπίδα ότι οι απολυμένοι/ες, (ποιοι και πόσοι;), θα επαναπροσληφθούν στην περίπτωση που αναλάβει εκ νέου το πρόγραμμα της επιτροπείας του επόμενου διαστήματος. Μόνο που η πιθανότητα μιας επαναπρόσληψης γίνεται με αντάλλαγμα την σιωπή των τέως εργαζομένων, ώστε να μην εκτεθεί το ανθρωπιστικό της προσωπείο.
Η απαξίωση και η αδιαφορία όμως συνεχίζεται. Σχεδόν όλοι/ες οι εργαζόμενες/οι που βρίσκονται εκτός γραφείων αναγκάζονται να εργάζονται σε επισφαλείς και ακατάλληλες συνθήκες, σε κλειστούς και συνωστισμένους χώρους και κοντέινερ. Όσο αναφορά άλλες παροχές όπως υλικοτεχνική στήριξη, πλαισίωση των εργαζομένων, εκπαίδευση και επαρκή εποπτεία είναι κάτι άγνωστο για τις/ους εργαζομένες/ους αυτής της οργάνωσης. Ένας εκπαιδευτικός που εργάζεται στα σύνορα δεν δικαιούται επίδομα μετεγκατάστασης κι ενώ οι αναγκες παραμένουν ίδιες, το εν λόγω επίδομα μειώνεται, για διερμηνείς και επιτρόπους. Για τους εργαζόμενους-ες στην ΜΕΤΑδραση ο 13ο και ο 14ος μισθός διαιρείται στα δώδεκα ωστε να φαίνεται, προσχηματικά, το μηνιάτικο τους αξιοπρεπές, ενώ ταυτόχρονα δουλεύουν υπό τον μόνιμο φόβο διακοπής του προγράμματος. Πριν μερικούς μήνες οι διερμηνείς απειλήθηκαν ότι θα χάσουν το επίδομα μετεγκατάστασης αν δεν συναινούσαν στην μετακίνηση τους σε κάποιο άλλο σημείο της χώρας, με τον ισχυρισμό, ότι είναι μόνιμοι κάτοικοι. Επιπλέον, οι συμβάσεις των εκπαιδευτικών, δεν αντιστοιχούν στα καθήκοντά τους, πτυχία/ μεταπτυχιακά δεν αναγνωρίζονται, ενώ εργασιακά δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί μέσα από σημαντικούς αγώνες, αμφισβητούνται.
Οι εργαζόμενοι-ες της ΜΕΤΑδρασης ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει απλήρωτη εργασία, εντατικοποίηση, ωράρια λάστιχο και εργοδοτική πίεση. Εκτός κι αν κανείς καλύπτεται με την ρητορική της διοίκησης «εμείς σε πήραμε από το τίποτα και σου μάθαμε τη δουλειά». Κι ενώ η έλλειψη προσωπικού στο πεδίο σε συνδυασμό με τους «ανθρωπιστικούς» εκβιασμούς, δημιουργούν μια ανυπόφορη καθημερινότητα η οποία αντανακλάται, στις συνεχόμενες παραιτήσεις εργαζομένων, την ίδια στιγμή ο αριθμός των διοικητικών στελεχών αυξάνεται, δημιουργώντας επιπλέον γραφειοκρατικό βάρος, προκειμένου να δικαιολογήθεί η θέση τους. Αυτές οι πολιτικές έχουν ως μοναδικό στόχο την τροφοδότηση της ιεραρχίας και την επιτήρηση, μεγαλώνοντας την απόσταση μεταξύ του σημείου λήψης των αποφάσεων και της εφαρμογής τους.
Η εργοδοσία απέναντι στην ψυχοσωματική πίεση που επιβάλλει, προτείνει ως λύση την επίσκεψη σε ψυχολόγο και τη συμμετοχή σε ομάδες ψυχοθεραπείας.
Εμείς από την μεριά μας,απαιτούμε:
– άμεση επαναπρόσληψη όλων όσων έχουν απολυθεί το τελευταίο διάστημα.
– αναγνώριση πτυχίων, μεταπτυχιακών και σεμιναρίων με αντίστοιχη εμφάνιση στον μισθό των εργαζομένων.
– καταβολή των υπερωριών και των επιδομάτων μετεγκατάστασης σε όλους τους/ις εργαζομένους/ες ανεξαρτήτως πόστου.
– έλεγχος των οικονομικών και των αποφάσεων της εταιρίας από τις/ους εργαζόμενες/ους.
Στις πλάτες και το έργο των εργαζομένων εγκρίνονται οι χρηματοδοτήσεις/βραβεύσεις κάθε ΜΚΟ.
Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων σε ΜΚΟ Λέσβου
