To inbox μου είναι γεμάτο αίματα από φωτογραφίες που μου έστειλαν φίλοι και φίλες του Bibek Amgain. Είναι νεκρός. Κείτεται στο πάτωμα ενός δωματίου από αυτά που ίσως να μην ξέρετε γιατί ίσως να μην ξέρετε πώς ζουν πολλοί ξένοι φοιτητές και φοιτήτριες στην Κύπρο. Ένα ματωμένο σεντόνι μόνο ζώνει το γυμνό του σώμα. Ένα ματωμένο σεντόνι και νεκρωμένος χρόνος, παγωμένα μέλη, τα όμορφα του μαλλιά εγκατελειμμένα για πάντα από τον αέρα που του άρεσε να παίζει μαζί τους.
Τσακώθηκαν για φαΐ. Για φαΐ. Πολλοί ξένοι φοιτητές ζουν στα όρια της καθημερινής αναζήτησης τροφίμων. Στέγης. Ανοίξαμε τα σύνορά μας σε φοιτητές από τρίτες χώρες για να κτίσουμε το αφήγημα της Κύπρου ως περιφερειακού κέντρου τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Δεν μας νοιάζει αν ζουν στα όρια της φτώχειας και της εργασιακής εκμετάλλευσης. Δεν μας νοιάζει αν οι γονιοί τους μπήκαν στα χρέη, χρέη που δεν θα ξεπληρώσουν ποτέ, για να στείλουν την κόρη τους και τον γιο τους να σπουδάσει εδώ. Δεν μας νοιάζει αν πούλησαν και το τελευταίο buffalo της οικογένειας για να πληρώσουν το εισιτήριο από Κατμαντού για Ντόχα. Δεν μας νοιάζει γιατί είμαστε κεφαλοκυνηγοί.
Γαμώ τα ψέματά σας.
Σκοτώθηκε σε καβγά για φαΐ.
Ήταν 22 χρονών. Δείτε τον μεσ’ στ’ αμμάθκια. Τολμήστε ξανά να χαρτογραφήσετε την επιτυχία σας κατά του covid-19 και να λέτε ‘με εξαίρεση τους αλλοδαπούς’. Θα με βρείτε μπροστά σας. Θα σας μπήξω τις λέξεις που χρησιμοποιείτε με τόση έπαρση για να νεκρώνετε την ύπαρξη άλλων ανθρώπων πίσω στο στόμα σας.
Όμορφέ μου, πώς να σου πω αντίο που ζω τζαι γω με ενέχυρο τη σιωπή μου για τούτα τα εγκλήματα που γίνονται αυτούς τους δύο μήνες.
Πηγή: fb Zelia Gregoriou
