Ζευγάρι προσφύγων, μάλλον Αφγανών, μπαίνουν με τα δυο τους παιδιά στο ασφυκτικά γεμάτο (hello Omicron) λεωφορείο του ΟΑΣΘ.
Ο μπαμπάς κρατά το μικρό αγκαλιά κι η μαμά το πιο μεγάλο από το χέρι. Και τότε γίνεται το απίστευτο, το (εικοσικάτι) κορίτσι που κάθεται δίπλα σηκώνεται για να καθίσει η (όχι πολύ μεγαλύτερή της) μαμά με το κοριτσάκι της, αυτή στην αρχή δεν καταλαβαίνει καν ότι της έδωσε τη θέση της, προφανώς δεν της έχει ξανατύχει, τελικά αρνείται ευγενικά, το κορίτσι ξανακάθεται και λίγα λεπτά μετά η διπλανή της κυρία προσφέρει τη θέση της στον μπαμπά που κρατά το μικρό στριμωγμένος δίπλα στην πόρτα. Αυτός επίσης αρνείται, αυτή επιμένει, τελικά τον πείθει να καθίσει, κι εγώ από εκείνη την ώρα χαμογελώ και σκέφτομαι ότι την χώρα αυτή δεν θα την κατευθύνουν εκεί που θέλουν οι λίγοι ρατσιστές και μικρόψυχοι, θα την πάμε μπροστά όλοι οι υπόλοιποι. Απέναντι σε κάθε έναν που φοβάται μην του αλλοιώσουν οι ξένοι τον πολιτισμό, οι δύο αυτές γυναίκες έδειξαν ΤΙ ΕΙΝΑΙ πολιτισμός. Να είστε καλά κοριτσάρες μου.
