Αντιγράφουμε από το προφίλ του Sam Albatros στο Facebook:
την πέμπτη δέχτηκα ομοφοβική επίθεση (λεκτική & σωματική) ενώ πήγαινα να κάνω performance. προσπάθησα να μην σκεφτώ περισσότερο το περιστατικό για να μπορέσω να φέρω εις πέρας το stand up (δεν μπορείς να κλαις ενώ λες αστεία). από τότε προσπάθησα να κάνω ό,τι μπορώ για να αποφύγω να σκεφτώ την επίθεση.
σήμερα ανέβαλα πάλι αυτές τις σκέψεις & προγραμμάτισα να δουλέψω το δεύτερο βιβλίο μου. ζήτησα να μου προτείνουν ένα καφέ στην αθήνα καθώς δεν μπορώ να εργαστώ σε κλειστούς χώρους πλέον. άρχισα να πηγαίνω σε ένα που μου είπαν & καθώς το κοιτούσα στους χάρτες του κινητού, συνειδητοποίησα πως είναι δίπλα ακριβώς στο μέρος της ομοφοβικής επίθεσης. με το που το κατάλαβα άλλαξα δρόμο αμέσως, σε περίπτωση που δω ξανά αυτούς που μου επιτέθηκαν. τόσο επειδή φοβήθηκα μην μου επιτεθούν ξανά, αλλά & επειδή από τότε που συνέβη η ομοφοβική επίθεση, φοράω όσο πιο ουδέτερα ρούχα μπορώ. ντρέπομαι τόσο που μπήκα στη διαδικασία να κρύβομαι & θα ντρεπόμουν ακόμα περισσότερο αν οι θύτες έβλεπαν ότι η κακοποίηση με επηρέασε τόσο.
ταυτόχρονα σκέφτομαι ότι ακόμα δεν έχω απαντήσει στο μήνυμα του αστυνομικού από το τμήμα αντιμετώπισης ρατσιστικής βίας για το αν θα μπορέσω τελικά να καταγγείλω δημόσια το περιστατικό. το ξέρω ότι πρέπει, όμως μου είναι ανυπόφορο αυτή τη στιγμή να πρέπει να ξαναζήσω το περιστατικό περιγράφοντας το σε κάποιον ξένο, να το ξαναζήσω μέσα από τα μάτια του. υπάρχει κάτι στην επισημότητα της διαδικασίας, της δημόσιας παραδοχής ότι είμαι “θύμα”, που με ξενίζει. στην αστυνομία πηγαίνεις όταν κάτι σοβαρό σου συμβαίνει, & ίσως το να μην πάω είναι ένας τρόπος να πείσω τον εαυτό μου ότι “δεν έγινε και κάτι”.
δεν είναι η πρώτη φορά που μου επιτίθονται. όλα τα χρόνια που πέρασα στο σχολείο ήταν μια διαρκής ομοφοβική επίθεση. στη Θεσσαλονίκη έχει συμβεί πολλές φορές στην αριστοτέλους, στην Πάτρα κατά τη διάρκεια του pride όπου συμμετείχα (μάλιστα τότε μου επιτέθηκαν & queer άτομα επειδή έγραψα δημόσια για αυτό), στην Αθήνα είναι η τέταρτη φορά (μια φορά από αστυνομικό). ακόμα και στο Βερολίνο συνέβη: κάποιος με κλώτσησε ενώ περπατούσα στο δρόμο, έχοντας δίπλα μου τον ιδιοκτήτη του χώρου όπου είχα κάνει μόλις performance. μόνο στο λονδίνο όπου μένω μόνιμα δεν έχει συμβεί ποτέ.
δεν ξέρω τι θα δήλωνα στην αστυνομία ως προς το γιατί μου επιτέθηκαν. δε μου φαίνεται σωστό το “λόγω της σεξουαλικής μου ταυτότητας”. η επίθεση έγινε επειδή είμαι αδύνατο & φοράω φλοράλ πουκάμισα & δεν ταιριάζω με το στερεότυπο του άντρα. δε μου επιτέθηκαν επειδή ήμουν πιασμένο χέρι-χέρι με ένα αγόρι, δείχνοντας έτσι τη σεξουαλική μου προτίμηση. δεν έχω τολμήσει ποτέ να πιάσω το χέρι ενός αγοριού δημόσια, σε καμία πόλη. τις προάλλες στο Λονδίνο ένα αγόρι με φίλησε δημόσια & έτρεμα, όχι από πάθος, αλλά επειδή φοβόμουν μη μας επιτεθούν (παρ’ ότι δε μου έχει επιτεθεί ποτέ κανείς στο Λονδίνο). μπορεί να έχω κάνει πολλές φορές πλάκα με το “να κάνει καθένας στο κρεβάτι του ό,τι θέλει αλλά να όχι δημόσια” όμως να που το είχα εσωτερικεύσει ως σκέψη.
το πρόβλημα με το να δέχεσαι ομοφοβική επίθεση είναι ότι ξέρεις πως πάντα θα σε κατηγορήσουν που “δεν το έκρυψες” & “προκάλεσες”. πάντα θα νιώσεις τύψεις πως φταις εσύ. κάτι αντίστοιχο με τις κοπέλες που δέχονται σεξουαλική κακοποίηση & τις κατηγορούν για κοντές φούστες. σε κάνουν να νιώθεις τύψεις που δεν ακολουθείς τους κανόνες της πατριαρχίας. δεν πρέπει όμως να υπακούμε. θα μου πείτε ποιος μιλάει, θα σας πω ότι έχω υπάρξει πολύ πιο θαρραλέο στο παρελθόν, απλά δεν είμαι στο ίδιο σημείο αυτή τη στιγμή. θα επανέλθουμε όμως, όλα μας. με περισσότερα πολύχρωμα ρούχα, πιασμένα χέρια & δημόσια φιλιά, μέχρι να συνηθίσουν την ύπαρξή μας
