«Σαγέντ, Παλαιστίνη, Γκάζα, όλα φάμιλι καπούτ, 15 καπούτ, Σαγέντ, μπέιμπι». Με σπασμένα ελληνικά ένας νεαρός Άραβας, μάλλον γείτονας, μιλά στην κάμερα για τον άντρα που είναι σκαρφαλωμένος σε ένα μπαλκόνι του 6ου ορόφου μιας πολυκατοικίας στην οδό Αχαρνών, κοντά στην πλατεία Βάθη, και απειλεί να αυτοκτονήσει είτε με μαχαίρι είτε προκαλώντας έκρηξη σε μια φιάλη υγραερίου. Ύστερα από αρκετές ώρες, άντρες των ΕΚΑΜ μπαίνουν στο διαμέρισμα, συλλαμβάνουν και αφοπλίζουν τον Σαγέντ, που έχασε στη Γάζα 15 στενούς συγγενείς και το μωρό του, και τον οδηγούν σε ένα περιπολικό.
Μια εικόνα φτώχειας κι εγκατάλειψης στο εξωτερικό του διαμερίσματος: σκουριασμένα τα κάγκελα του μπαλκονιού, ξεκολλημένος ο σοβάς στον τσιμεντένιο πρόβολο, μια κουρελιασμένη τέντα με στραβωμένους βραχίονες, ένα πτυχωτό αλουμινένιο στέγαστρο.
Την ίδια μέρα, πριν μάθουμε για τον νεαρό Παλαιστίνιο της Αχαρνών, δημοσιεύτηκαν φωτογραφίες από τον πιο πρόσφατο βομβαρδισμό του ισραηλινού στρατού στην «ανθρωπιστική ζώνη» στη Χαν Γιουνίς όπου είχαν βρει καταφύγιο πολλοί εκτοπισμένοι Παλαιστίνιοι. Μέχρι στιγμής 40 νεκροί, άγνωστος αριθμός αγνοουμένων κάτω από τα συντρίμμια, δεκάδες τραυματίες, ενώ από τους πυραύλους δημιουργήθηκαν κρατήρες βάθους επτά μέτρων όπου έχουν θαφτεί πάνω από 20 σκηνές.
Πόσες «φάμιλι καπούτ»; Σε ποια κόλαση είναι καταδικασμένοι να ζουν οι ζωντανοί, οι επιζώντες; Δεν είναι μόνο η πολιομυελίτιδα που εμφανίστηκε πρόσφατα στη Γάζα και ανάγκασε μια υπηρεσία του ΟΗΕ να οργανώσει τον μαζικό εμβολιασμό βρεφών και παιδιών. Είναι η κατάθλιψη, η απόγνωση που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στην τρέλα – μια άτυπη επιδημία για την οποία δεν υπάρχει εμβόλιο.
Αμόκ λένε ότι είχε πάθει ο Σαγέντ. Και δεν ήταν η πρώτη φορά που αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, όπως γράφτηκε. Λίγες ώρες κράτησε το «θρίλερ» της οδού Αχαρνών, όπως το χαρακτήρισαν, όμως το αιματοβαμμένο θρίλερ της Γάζας και της Δυτικής Όχθης συνεχίζεται, έχει γίνει καθημερινότητα γι’ αυτούς που το ζουν αλλά και για εμάς. Μια καθημερινότητα που δυστυχώς μας αγγίζει κυρίως σε συναισθηματικό επίπεδο, καθώς δεν έχει γεννηθεί ένα διαρκές και πλατύ αντιπολεμικό κίνημα.
Από τον τοίχο της Μαριάννας Τζιαντζή στο fb
116
