Αντιγράφουμε από το προφίλ της @Ioanna Maria Gertsou
«Καλύτερα νεκρός παρά σε καροτσάκι… Το λέω με μεγάλη αγάπη στους ανθρώπους αυτούς».
Μετά τη σεξιστική επίθεση στη Βουλή προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, το ακούσαμε ΚΑΙ αυτό!
Το είπε ο δημοσιογράφος Δημήτρης Οικονόμου στην πρωινή ζώνη του #ΣΚΑΙ
Και όμως, αυτή η άκρως μισαναπηρική δήλωση από έναν επαγγελματία (υποτίθεται) των ΜΜΕ πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Δεν προκάλεσε σάλο, δεν οδήγησε σε απολογίες, δεν έγινε θέμα. Λες και είναι κάτι το λογικό.
Ας σταθούμε λίγο στη φράση. «Καλύτερα νεκρός παρά σε καροτσάκι».
Τι σημαίνει αυτό; Ότι η αξία ενός ανθρώπου συνδέεται με τη σωματική του κατάσταση; Ότι αν δεν μπορείς να περπατήσεις, τότε η ζωή σου δεν έχει νόημα και καλύτερα να πεθάνεις; Ότι η ύπαρξη ορίζεται από τη λειτουργικότητα;
Φαίνεται πως ναι. Ζούμε σε μια κοινωνία που έχει μάθει να φοβάται την αναπηρία περισσότερο από τον θάνατο. Όχι επειδή η αναπηρία ισούται με τον θάνατο, αλλά επειδή καθρεφτίζει την ευθραυστότητα, την προσωρινότητα της «αρτιμέλειας», την ψευδαίσθηση ελέγχου που όλοι θέλουν να διατηρήσουν.
Μια κοινωνία που λατρεύει το αφήγημα του «δυνατού», του «αυτόνομου», του «αρτιμελή». Και ό,τι δεν ταιριάζει σε αυτό το στερεότυπο, πρέπει είτε να είναι έμπνευση είτε να είναι βάρος. Ήρωας ή δυστυχισμένος. Τίποτα ενδιάμεσο. Τίποτα απλώς… «φυσιολογικό».
Και έπειτα, έρχεται το ειρωνικότερο όλων: «Το λέω με μεγάλη αγάπη στους ανθρώπους αυτούς».
Με αγάπη;
Αγάπη είναι να πολεμάς για να υπάρχουν ράμπες, όχι να λες σε μια ολόκληρη πληθυσμιακή ομάδα, ότι καλύτερα να μην υπάρχει. Αγάπη είναι να διεκδικείς ισότητα, όχι να διαγράφεις ζωές με ένα «καλοπροαίρετο» σχόλιο. Αυτός ο χειρισμός είναι γνωστός: Σου λένε κατάμουτρα ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχεις, αλλά με «καλές προθέσεις». Κι αν τολμήσεις να διαμαρτυρηθείς, γίνεσαι εσύ ο «υπερβολικός», ο «επιθετικός», αυτός που δεν καταλαβαίνει το «χιούμορ» ή την «άποψη».
Αλλά η ύπαρξη των αναπήρων ατόμων δεν είναι άποψη.
Το δύσκολο για εμένα, δεν είναι να απαντήσω σε τέτοιες δηλώσεις. Το δύσκολο είναι να παραμείνω αισιόδοξη σε μια κοινωνία που εξακολουθεί να τις θεωρεί φυσιολογικές. Να αποδεικνύω ξανά και ξανά ότι δεν είμαι «ζωντανή – νεκρή», ότι δεν χρειάζομαι έγκριση για να υπάρξω.
Και ενώ προσπαθώ να κρατήσω την ελπίδα ζωντανή, έρχεται μια τέτοια φράση να μου θυμίσει ότι για κάποιους… δεν θα έπρεπε καν να είμαι εδώ. Και να στο λένε, σαν να μην τρέχει τίποτα, με αγάπη πάντα…
